IV SA/Wa 1785/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołań L. i R. K., A. N. i Z. K. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą na działce ew. nr [...] w obrębie [...] w rejonie ul. [...] na terenie [...] w W., na postawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia dopuszczalnego wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - około 28 % i w tym zakresie określiło dopuszczalny wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - max. 28 % oraz ustaliło jednocześnie dopuszczalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na nie mniej niż 50 %, a w pozostałej części utrzymało decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono wokół przedmiotowej działki granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzona przez organ pierwszej instancji, zgodnie z określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymogami analiza wykazała, że teren inwestycji oznaczony jako działka nr [...] położony jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej. Sąsiedztwo tej działki stanowią nieruchomości dostępne z tej samej drogi publicznej - ul. [...], zabudowane budynkami jednorodzinnymi (ul. [...]). Podobnie nieruchomości dostępne z drogi wewnętrznej, oznaczonej jako działka nr [...] Sygn. akt IV SA/Wa 1785/09 zabudowane są budynkami jednorodzinnymi, a zabudowie tej towarzyszą budynki garażowe i gospodarcze. W obszarze analizowanym występują również budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej (ul. [...]). Zdaniem Kolegium z przeprowadzonej analizy jasno zatem wynika, iż przeważającą funkcją na analizowanym obszarze jest zabudowa mieszkalna jednorodzinna, realizowana poprzez budynki w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej. Tak właśnie zabudowane działki pozwalają określić wymagania dotyczące nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla inwestycji będącej przedmiotem postępowania. Oznacza to, że funkcja projektowanych budynków nie jest sprzeczna z przeważającymi funkcjami otoczenia, natomiast proponowane rozwiązanie przestrzenne nawiązywać będzie do zrealizowanych już budynków jednorodzinnych. Kolegium wskazało ponadto, że z przeprowadzonej przez organ I instancji analizy wynika, iż wskaźniki powierzchni zabudowy do powierzchni działek gruntu w obszarze analizowanym wynoszą od 6% do 31%, przy czym w sporządzonej analizie terenu szczegółowo wskazano wskaźniki zabudowy dla konkretnych nieruchomości z uwzględnieniem znajdującej się na nich zabudowy (posesje usytuowane przy ul. [...] - 6%, nieruchomości oznaczone jako działki nr [...] i [...] -31%). Organ I instancji ustalił, że średni wskaźnik zabudowy na analizowanym obszarze wynosi ok. 18 %. Niemniej jednak w rozstrzygnięciu decyzji Prezydent W. ustalił dopuszczalny wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji na - około 28%. Biorąc pod uwagę, iż na analizowanym obszarze występują działki o podobnej powierzchni i funkcji do terenu objętego wnioskiem, których wskaźnik wyrażający stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni terenu przewyższa wartość średnią oraz uwzględniając fakt, że wartość wskaźnika nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji nie może przyjmować wartości przybliżonych, zdaniem organu należało uchylić w tej części decyzję Prezydenta W. i w tym zakresie ustalić max. wskaźnik w wysokości na 28%. Jednocześnie, działając na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, należało ustalić dopuszczalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na nie mniej niż 50%. Powyższą wartość wskaźnika ustalono Sygn. akt IV SA/Wa 1785/09 przy uwzględnieniu wielkości i sposobu zabudowy na działkach sąsiednich, znajdujących się w wyznaczonym obszarze analizowanym. Organ podniósł również, iż analiza akt sprawy wykazała, że organ I instancji, zgodnie z zasadą zachowania ładu przestrzennego prawidłowo określił dopuszczalną szerokość i wysokość elewacji frontowej, geometrię dachu oraz należycie wykreślił nieprzekraczalną linię zabudowy. W ocenie Kolegium sporządzona przez organ I instancji analiza terenu w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, iż zamierzenie inwestycyjne spełnia warunek, określony w pkt. 1 ust. 1 art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem istnieje odniesienie w zabudowie na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i form architektonicznych, obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Kolegium podzieliło również opinię organu I instancji, iż zamierzenie inwestycyjne będące przedmiotem postępowania spełnia warunki określone w przepisie art. 61 ust. pkt 2, 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: teren ma dostęp do drogi publicznej, teren uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei w odniesieniu do warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, wymagającego aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego organ wyjaśnił, iż z wniosku inwestora wynika, że inwestycja zaopatrzona będzie w wodę z własnego ujęcia, natomiast ścieki odprowadzane będą do projektowanego zbiornika szczelnego. W zakresie obsługi projektowanych budynków w gaz oraz energię elektryczną przestawiono warunki przyłączenia do sieci gazowej oraz elektroenergetycznej. Skargę na powyższą decyzję Kolegium wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. K.. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec: - braku zapewnienia kontynuacji parametrów i cech istniejącej zabudowy poprzez zezwolenie na lokalizację dwóch lokali mieszkalnych w każdym z budynków w zabudowie bliźniaczej, oraz Sygn. akt IV SA/Wa 1785/09 - niewystarczającej dla planowanego zamierzenia budowlanego infrastruktury w zakresie obsługi komunikacyjnej. Ponadto, w ocenie skarżącego, wydana w niniejszej sprawie decyzja nie spełnia wymagań określonych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, bowiem nie definiuje nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, wynikających z przepisów o ochronie środowiska i ochronie przyrody, a odnoszących się w szczególności do ochrony istniejącego drzewostanu oraz nie określa rozwiązań dotyczących infrastruktury technicznej w zakresie sposobu zaopatrzenia w energię cieplną i środki łączności oraz gospodarowania odpadami. Dodatkowo w decyzji nie ustalono wymagań lokalizacji inwestycji, które dotyczyły ochrony interesów osób trzecich przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania Sygn. akt IV SA/Wa 1785/09 terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Sygn. akt IV SA/Wa 1785/09 Przepis § 9 ust. 1-3 rozporządzenia stanowi natomiast, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Skoro w przedmiotowej sprawie, brak jest na danym terenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest ocena, czy planowany sposób zagospodarowania terenu nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa" i gwarantuje zachowanie na danym terenie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanki, jakie muszą być spełnione przy dokonywaniu tej oceny, określa powołany art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być więc poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na względzie treść art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnym. Należy też podkreślić, iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Zatem jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, której ustalenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, obowiązkiem organu właściwego w sprawie jest wydanie decyzji pozytywnej. Analiza akt postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. prowadzi do wniosku, że organ prawidłowo przeprowadził Sygn. akt IV SA/Wa 1785/09 postępowanie dowodowe, należycie ocenił zgromadzony materiał dowody i wydał zgodne z prawem rozstrzygnięcia. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że Prezydent W. , stosownie do § 3 ust. 1 powoływanego rozporządzenia, przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wynik przeprowadzonej analizy stanowi załącznik nr 2 do decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. Z kolei w załączniku graficznym nr 2 do decyzji na kopii mapy przedstawiono granice obszaru analizowanego wyznaczone w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej niż 50 m. Przepis § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. określa minimalne granice obszaru analizowanego co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną. W ocenie Sądu organy dopełniły spoczywającego na nich obowiązku dotyczącego określenia cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Planowana bowiem zabudowa, powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek, odpowiada charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Pojęcie "działki sąsiedniej" o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie oznacza tylko działki graniczącej bezpośrednio z działką inwestora, lecz oznacza pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji. Przeprowadzona analiza wykazała, że teren inwestycji oznaczony jako działka nr [...] położony jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej. Sąsiedztwo tej działki stanowią nieruchomości dostępne z tej samej drogi publicznej - ul. [...], zabudowane budynkami jednorodzinnymi I i ll-kondygnacyjnymi oraz nieruchomości dostępne z tej samej drogi wewnętrznej, oznaczonej jako działka nr ew. [...], zabudowane ll-kondygnacyjnymi budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi oraz lll-kondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Zabudowie tej towarzyszą budynki garażowe i gospodarcze. W obszarze analizowanym występują również budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej. Ustalenia organów w tym zakresie potwierdza załącznik graficzny nr 2 do decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. Sygn. akt IV SA/Wa 1785/09 W świetle powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut skarżącego, iż planowana inwestycja, polegająca na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej nie zapewnia kontynuacji cech zabudowy na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej. Podnieść bowiem należy, że skoro na analizowanym obszarze znajdują się działki zabudowane budownictwem jednorodzinnym wolnostojącym, jak i w zabudowie bliźniaczej, gdzie na jednej działce posadowione są dwa lub więcej budynki, to brak jest podstaw do twierdzenia, że wnioskowana przez inwestora nowa zabudowa nie będzie się mieściła w ramach zastanego na tym obszarze sposobu zagospodarowania terenu. Wyjaśnić trzeba, że celem zasady dobrego sąsiedztwa jest utrzymanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a jej istotą jest dostosowanie nowej, powstającej zabudowy do zabudowy już istniejącej w jej otoczeniu. Dostosowanie to powinno polegać na nadaniu podobnych, lecz niekoniecznie identycznych cech nowej zabudowie, jaką posiada sąsiednia zabudowa. W świetle powyższego kwestia podnoszona przez skarżącego, że planowana zabudowa bliźniacza, w której w każdym z budynków zlokalizowane są dwa lokale mieszkalne, nie zaś jak jest to na analizowanym obszarze jeden lokal - z uwagi na nieznaczny charakter różnicy - nie daje podstaw do stwierdzenia, że zostanie naruszona zasada "dobrego sąsiedztwa". Nie można również uznać, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w kwestii zapewnienie obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji. Z art.61 ust.1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli teren ma dostęp do drogi publicznej. W decyzji organu I instancji wskazano w pkt 1.5.1., że obsługa komunikacyjna terenu inwestycji od ulicy [...] będzie miała miejsce poprzez drogę wewnętrzną stanowiącą działkę nr ew. [...]. Teren inwestycji nie przylega do drogi publicznej. W art.2 pkt 14 ustawy wskazano, że ilekroć w ustawie mowa "dostępie do drogi publicznej", należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Sposób zapewnienia komunikacji terenu inwestycji z drogą publiczną, jaki przewidziany został w decyzji, odpowiada zatem prawu. W skardze skarżący nie kwestionuje, że wskazana w decyzji droga wewnętrzna istnieje, wyraża natomiast obawę, że włączenie do niej ruchu pojazdów, który będzie związany z użytkowaniem Sygn. akt IV SA/Wa 1785/09 nowej zabudowy mieszkalnej, doprowadzi do niedrożności drogi. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu należy stwierdzić, że przepisy ustawy nie nakładają na organ orzekający w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy obowiązku dokonania szczegółowej oceny przepustowości drogi wewnętrznej, mającej łączyć teren inwestycji z drogą publiczną i jednocześnie nie upoważniają organu do uzależniania od wyników takiej oceny pozytywnego, czy też negatywnego rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Skarżący powołał się na obowiązek ustalenia przez organ, czy projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, niemniej jest to zagadnienie odrębne od kwestii zapewnienia dostępu do drogi publicznej, uregulowane w art.61 ust.1 pkt 3 ustawy. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że ani materiał dowodowy sprawy, ani w szczególności treść skargi, charakteryzująca się w tym zakresie dużym stopniem ogólności, nie dają wystarczających podstaw do stwierdzenia, że wystąpienie prognozowanego przez skarżącego daleko idącego paraliżu komunikacyjnego jest oczywiste. Niewątpliwie zgodzić należy się ze skarżącym, że zwiększenie liczby użytkowników drogi w pewnym zakresie zmniejsza komfort korzystania z niej przez użytkowników dotychczasowych, niemniej nie jest to okoliczność dyskwalifikująca dopuszczanie na danym obszarze realizacji nowych inwestycji. W odniesieniu z kolei do pozostałych zarzutów zawartych w skardze (wskazany przez skarżącego brak szeregu istotnych i obligatoryjnych elementów decyzji o warunkach zabudowy) należy zauważyć, że zgodnie z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obligatoryjnie określa się rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Wszystkie te elementy zawarte zostały w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2009 r. Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w Sygn. akt IV SA/Wa 1785/09 postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.