IV SA/Wa 1787/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] Prezydent W. , na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 193, poz. 993 ze zm.) orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały J. K. w lokalu [...] przy [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż J. K. zgłaszając w dniu 4 września 2008 r. pobyt stały w spornym lokalu przedłożył zaświadczenie potwierdzające tytuł prawny do lokalu O. R. - ciotki, której po ubezwłasnowolnieniu stał się opiekunem prawnym. Potwierdził również fakt przebywania w spornym lokalu. Badając zgodność niniejszego zgłoszenia zameldowania Prezydent W. stwierdził, iż J. K. potwierdzając swój pobyt w lokalu nr [...] przy [...] w W. oświadczył nieprawdę. W ocenie organu niezamieszkiwanie przez J. K. w dacie zameldowania w spornym lokalu potwierdzają oględziny lokalu przeprowadzone w dniu 2 grudnia 2008 r. oraz oświadczenie W. K.- brata skarżącego, który wskazał, iż J. K. zmuszony był w dniu 1 maja 2008 r. wyjechać do S. Fakt nieprzebywania J. K. został ponadto potwierdzony w oświadczeniu Wspólnoty Mieszkaniowej, zeznaniach osób zamieszkujących w spornym lokalu, sprawozdaniu kuratora z wywiadu środowiskowego z miejsca zamieszkania O. R. w S. oraz zeznaniach sąsiadów zamieszkałych w budynku przy [...] w W. Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta W. wniósł J. K., reprezentowany przez brata- W. K. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] Wojewoda [...] , nie znajdując podstaw do uchylenia lub zmiany rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2009 r. o uchyleniu czynności materialno - technicznej zameldowania. W ocenie organu odwoławczego zebrany w toku postępowania materiał dowodowy potwierdza fakt niezamieszkiwania J. K. w momencie zameldowania w lokalu nr [...] przy [...] w W. Wskazano, iż J. K. mieszka obecnie w S., gdzie koncentruje się jego centrum życiowe i gdzie opiekuje się ubezwłasnowolnioną całkowicie ciotką- O. R. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż J. K. w spornym lokalu pojawia się jedynie okazjonalnie. Złożone w toku postępowania zeznania osób przebywających w spornym lokalu potwierdzają, iż J. K. bywa w W. kilka razy w miesiącu, przy okazji załatwiania spraw związanych z opieką nad O. R. Złożone zeznania, zdaniem organu wskazują, iż J. K. nie mieszka w przedmiotowym lokalu, a jedynie wyraża zamiar zamieszkania w nim w przyszłości. W sprawozdaniu z opieki za okres od 1 czerwca do 3 sierpnia 2008 r. J. K. potwierdził, iż opiekuje się O. R. w swoim mieszkaniu w S., wskazał również, iż od września ma zamiar zamieszkać w W. Do akt sprawy dołączono ponadto protokół z przesłuchania świadków- osób mieszkających w budynku przy [...] w W. , w którym potwierdzono, że J. K. nigdy nie zamieszkiwał w lokalu nr [...]. Potwierdzono również fakt wyjazdu O. R. ze swoim opiekunem prawnym w maju 2008 r. Odnosząc się do żądania pełnomocnika skarżącego dotyczącego przesłuchania J. K. jako strony postępowania Wojewoda [...] wskazał, iż nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia, bowiem zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Ponadto podkreślono, iż J. K., reprezentowany przez swojego pełnomocnika, brał czynny udział w toczącym się postępowaniu. Brak spełnienia warunku zamieszkiwania w lokalu w dacie czynności zameldowania w ocenie Wojewody czyni ją wadliwą, tym samym zasadne jest uchylenie czynności materialno - technicznej zameldowania, skoro czynność ta od samego początku była nieprawidłowa i nie znajdowała oparcia w przepisach obowiązującego prawa. W skardze na powyższą decyzję Wojewody [...]złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. reprezentowany przez brata wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 10 Kpa oraz art. 86 Kpa. W ocenie skarżącego wydanie zaskarżonej decyzji nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem dowodu bezpośredniego jakim jest przesłuchanie strony postępowania, ponadto ustalając stan faktyczny sprawy pominięto fakt, iż skarżący przebywał w spornym lokalu ponad trzy doby. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż nieprzebywanie przez skarżącego w miejscu stałego zameldowania spowodowane jest koniecznością poukładania jego własnych spraw w miejscu poprzedniego zamieszkania oraz obowiązkiem sprawowania opieki nad ubezwłasnowolnioną O. R. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie narusza prawa. Przedmiotem oceny Sądu była prawidłowość decyzji wydanej na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, w sytuacji gdy dane zawarte w zgłoszeniu osoby wykonującej obowiązek meldunkowy budzą wątpliwości, organ prowadzący ewidencję jest upoważniony rozstrzygnąć o dokonaniu zameldowania lub wymeldowaniu. Na tej podstawie organ ewidencyjny rozstrzyga również o prawidłowości dokonania czynności materialno -technicznej zameldowania, tj. ustala, czy w dacie jej dokonania osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczy, spełniła warunki określone w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych, m.in. w art. 10 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z omawianym przepisem osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, stan faktyczny, który wskazuje na nieprzebywanie przez J. K. w spornym lokalu nie budzi żadnych wątpliwości. Z protokołów przesłuchań świadków, tj. B. S., D. K., M. S. i E. M., znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że J. K. nigdy nie zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy [...] w W. Faktu tego nie zakwestionował również pełnomocnik skarżącego- W. K., który podczas czynności okazania lokalu oświadczył, iż 1 maja 2008 r. jego brat wraz z ciotką, nad którą sprawuje opiekę prawną, wyjechał do S. Wskazał, iż od tego czasu J. K. bywa w W. kilka razy w miesiącu, nie mieszka jednak w spornym lokalu na stałe. Również osoby zamieszkujące w lokalu nr [...] przy [...] w W. , obecne w czasie oględzin przedmiotowego lokalu potwierdzili, iż skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu. Fakt niezamieszkiwania przez skarżącego w spornym lokalu został potwierdzony również w oświadczeniu Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy [...] w W. oraz sprawozdaniu kuratora z wywiadu środowiskowego z miejsca zamieszkania O. R. w S. Opisane okoliczności potwierdzają, iż brak było podstaw do zameldowania skarżącego w dniu 4 września 2008 r. w spornym lokalu, bowiem nie została spełniona podstawowa przesłanka do dokonania tej czynności, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tj. przesłanka zamieszkiwania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Z ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych wynika, że J. K. został zameldowany w lokalu, w którym nie zamieszkiwał. Zameldowanie będące czynnością materialno-techniczną potwierdzającą miejsce zamieszkiwania było więc dotknięte wadą, ponieważ potwierdzało stan, który w rzeczywistości od początku nie istniał. Skoro zatem po przeprowadzeniu postępowania, w którym jednoznacznie potwierdzony został fakt niezamieszkiwania przez skarżącego w lokalu nr [...] przy [...] w W., obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było uchylenie czynności materialno - technicznej zameldowania. Należy mieć bowiem na uwadze, iż z treści przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wynika, że organy właściwe w sprawach ewidencji ludności winny podejmować wszelkie działania w celu zapewnienia zgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania. Istotę ewidencji ludności stanowi gromadzenie informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób. Chodzi o to by dane te, odpowiadały stanowi faktycznemu i nie tworzyły fikcji meldunkowej. Organy prowadzące ewidencję mają obowiązek podejmować wszelkie czynności służące rejestracji prawdziwych danych o miejscu pobytu osób. Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostaje także kwestia zamiaru zamieszkania przez skarżącego w przyszłości w przedmiotowym lokalu. Jak bowiem podkreślono powyżej jedyną przesłanką, od której uzależnione jest dokonanie zameldowania jest zamieszkiwanie w danym lokalu w dacie zameldowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.