IV SA/Wa 1787/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. V. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi N. V. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Stosownie natomiast do treści art. 252 § 1 ppsa osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym. Z kolei art. 255 ppsa stanowi, iż jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie powyższy warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony. N. V., pomimo wezwania w piśmie z dnia 5 marca 2018 r. do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, dotyczących jej możliwości płatniczych, tj.: a) wyciągów z rachunków bankowych posiadanych przez A. V.(syna, którego wskazała w oświadczeniu o stanie rodzinnym z dnia 14 lutego 2018 r., jako pozostającego z nią w gospodarstwie domowy); b) zaświadczenia pracodawcy w sprawie wynagrodzenia A. V. oraz c) oświadczenia wyjaśniającego rozbieżność pomiędzy jej oświadczeniem z dnia 14 lutego 2018 r., a złożonym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1815/17 oświadczeniem jej męża (O. V.) z dnia 12 grudnia 2017 r., w którym wymienił on małoletnią córkę (J. V.), jako pozostającą w nim oraz z N. V. w gospodarstwie domowym - nie wykonała nałożonego obowiązku. W odpowiedzi na, doręczone w dniu 20 marca 2018 r. (karta nr 71 akt sprawy), wezwanie z dnia 5 marca 2018 r. do nadesłania w terminie 14 wyżej wymienionych dokumentów i oświadczenia, skarżąca w piśmie z dnia 3 kwietnia 2018 r. wskazała, że nie jest w stenie dostarczyć żądanych dokumentów, ponieważ syn aktualnie przebywa poza granicami Polski i wraca 15 kwietnia 2018 r. W związku z powyższym, w piśmie z dnia 13 kwietnia 2018 r. poinformowano skarżącą, że termin do wykonania wezwania z dnia 5 marca 2018 r. zostaje przesłużony o 7 dni. Jednocześnie wyjaśniono, że zobowiązano ją nie tylko do podania informacji dotyczących pozostającego z nią w gospodarstwie domowym syna, ale także do wyjaśnienia wątpliwości dotyczących oświadczenia o stanie rodzinnym, które może wyjaśnić samodzielnie. Pismo z dnia 13 kwietnia 2018 r. doręczono skarżącej w dniu 25 kwietnia 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 76 akt sprawy). Jak dotąd skarżąca nie złożyła do akt sprawy ani żądanych dokumentów źródłowych, ani dodatkowego oświadczenia. Mając powyższe na uwadze, należy podkreślić, że brak jest podstaw do prowadzenia z urzędu postępowania w sprawie sytuacji majątkowej wnioskodawcy, jeżeli on sam uchyla się od złożenia niezbędnych do oceny tej sytuacji dokumentów lub oświadczeń. Odstępując od złożenia wymaganych dokumentów i oświadczenia, skarżąca nie usunęła wątpliwości, jakie budzą informacje podane przez nią we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym uniemożliwiła dokonanie oceny jej rzeczywistej sytuacji materialnej. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.