IV SA/Wa 1791/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi małoletniego Y. K. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego B. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się - uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] - Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., działając na podstawie art. 52 ust. 5 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r. poz. 463) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy udzielenia małoletniemu Y. K. zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wojewoda [...], po rozpoznaniu wniosku B. K.– ojca małoletniego Y. K., decyzją z [...] grudnia 2012 r. orzekł o odmowie udzielenia małoletniemu Y. K. zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji i stwierdził, że cudzoziemiec wykazał swoje związki z polskością, lecz nie przedstawił dokumentów o charakterze źródłowym stwierdzających, iż co najmniej jedno z jego rodziców, albo dziadków lub dwoje pradziadków posiadało polską narodowość. Na skutek skargi do Sądu przedstawiciela ustawowego Y. K. na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję wyrokiem z 30 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2578/13. Sąd uznał, że przedstawiony w toku postępowania sądowoadministracyjnego wyrok wydany w dniu [...] lipca 2012 r. przez Sąd Rejonowy F. we L. w sprawie cywilnej z powództwa B. K. przeciwko Wydziałowi Państwowej Rejestracji Aktów Stanu Cywilnego o stwierdzenie, iż jego matka – T. K. jest narodowości polskiej i o zobowiązanie pozwanych do wprowadzenia zmian do aktów zapisów dotyczących jego urodzenia, poprzez wpis w rubryce dotyczącej narodowości matki - "[...]" zamiast "[...]" oraz do wydania nowego aktu urodzenia, stanowi dowód w niniejszej sprawie. Powinien zatem podlegać ocenie organu pod kątem tego, czy dowód ten potwierdza narodowość polską cudzoziemca oraz czy daje podstawy do zweryfikowania treści zapisów pierwotnych przedłożonych aktów stanu cywilnego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że cudzoziemiec wykazał związek z polskością oraz udowodnił, że jego prababka M. G. (z domu M.) posiadała narodowość polską. Dokumentem potwierdzającym narodowość polską prababci jest zaświadczenie nr [...] z [...] sierpnia 1966 r. o zawarciu małżeństwa w dniu [...] stycznia 1939 r. przez A. G. i M. M., które spełnia kryteria określone w art. 6 ustawy o repatriacji. W ocenie organu odwoławczego cudzoziemiec nie wykazał natomiast, że również inny (drugi) przodek posiada lub posiadał narodowość polską. Organ podniósł, że cudzoziemiec w toku postępowania wywodził, że jego babka – T. K. (z domu G.) posiada narodowość polską. Na potwierdzenie tej okoliczności przedstawił wypis dotyczący współczesnej rejestracji aktu o urodzeniu B. K. (ojca strony), wydany w dniu [...] sierpnia 2012 r. zawierający zapis o posiadaniu przez jego matkę – T. K. polskiej narodowości. W ocenie organu powyższy zapis jest sprzeczny z wpisami w pierwotnych dokumentach przedłożonych w toku postępowania, które stanowią wiedzę źródłową o narodowości babki cudzoziemca – T. K. Organ wskazał, że w z treści aktu zawarcia małżeństwa przez T. G. i M. K. w dniu [...] października 1962 r., zarejestrowanym i wydanym w tym samym dniu widnieje zapis, że T. K., z domu G. jest narodowości [...]. Identyczny zapis co do narodowości T. K., znajduje się w wystawionym w dniu [...] grudnia 1969 r. pierwotnym akcie urodzenia B. K. (ojca strony). Z kolei w akcie urodzenia T. G., zarejestrowanym [...] października 1962 r. i wystawionym [...] maja 2011 r. brak zapisów o jej narodowości. Dalej, oceniając wyrok Sądu Rejonowego [...] we L. wydany [...] lipca 2012 r. organ uznał, że nie daje on podstaw do zweryfikowania treści zapisów pierwotnych w akcie urodzenia B. K. i pierwotnym akcie małżeństwa T. K., w części dotyczącej narodowości T. K. Organ wywiódł, że powyższym wyrokiem Sąd Rejonowy we L. przychylił się do powództwa B. K. przeciwko Wydziałowi Państwowej Rejestracji Aktów Stanu Cywilnego o stwierdzenie, iż jego matka – T. K. jest narodowości polskiej i o zobowiązanie pozwanych do wprowadzenia zmian do aktowych zapisów dotyczących urodzenia B. K. poprzez wpis w rubryce dotyczącej narodowości matki - "[...]" zamiast "[...]" oraz do wydania nowego aktu urodzenia. W ocenie organu wyrok zapadł w oparciu o ustne deklaracje B. K. i T. K. w zakresie posiadanej przez T. K. narodowości oraz fakt, iż jej matka – M. G., z d. M. była osobą narodowości polskiej. T. K. oświadczyła przed sądem, iż w trakcie rejestracji urodzin syna nie przywiązała wagi do faktu pomyłkowego wypełnienia rubryki na temat swojej narodowości, gdyż nie sądziła, że to może mieć wpływ na prawa przysługujące jej synowi. Szef Urzędu do Spraw Uchodźców podkreślił, że w akcie małżeństwa T. K., z d. G. z dnia [...] października 1962 r. również figuruje, jako jej narodowość, narodowość [...] (tj. taka jak narodowość jej ojca) i może to oznaczać, że wówczas również zadeklarowała narodowość [...]. Ponadto organ wskazał, że Sąd Rejonowy we L. wydając wyrok kierował się treścią przepisów: art. 22 ustawy [...] o państwowej rejestracji aktów stanu cywilnego, zgodnie z którym wprowadzenia zmian do zapisów w aktach stanu cywilnego dokonuje właściwy organ, który prowadzi państwową rejestrację aktów stanu cytowanego po wystąpieniu dostatecznych podstaw oraz art. 11 ustawy [...] o mniejszościach narodowych na [...] z dnia [...] czerwca 1992 r. nr [...] w myśl którego, obywatele [...] mają prawo wolnego wyboru lub odnowienia narodowości, a przymuszenie obywateli w jakiejkolwiek formie do odmowy od swojej narodowości jest niedopuszczalne. W świetle powyższego organ stanął na stanowisku, iż w sprawie nie wykazano posiadania polskiego pochodzenia przez małoletniego Y. K., gdyż udokumentowano posiadanie polskiej narodowości jedynie przez jego prababcię – M. G., a tym samym nie wykazano spełnienia przez małoletniego Y. K. przesłanki z art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji i nie udokumentowano w wystarczającym stopniu, aby wobec strony miał zastosowanie art. 52 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2014 r. wywiódł w imieniu małoletniego Y. K. jego ojciec, B. K. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 52 ust. 5 Konstytucji RP w związku z art. 5 i 6 ustawy z 9 listopada 2000 r. o repatriacji oraz art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi przedstawiciel ustawowy skarżącego podniósł, że jego małoletni syn zadeklarował narodowość polską, wykazał swój związek z polskością poprzez pielęgnowanie polskiej mowy, tradycji i zwyczajów oraz udowodnił, ze jego prababcia i babcia są narodowości polskiej. Niezrozumiałe dla skarżącego jest stanowisko organu, że przedstawione dokumenty na okoliczność, ze jedno z jego rodziców lub dziadków jest wystawiony współcześnie i nie daje podstawy do zweryfikowania zapisów pierwotnych. Zdaniem skarżącego przepis art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o repatriacji zawiera przykładowe wyliczenie dokumentów, które mogą potwierdzać narodowość jego antenatów, a tym samym brak ograniczenia co do rodzaju takich dokumentów. Co więcej, powołane przepisy dopuszczają przedstawienie i rozstrzyganie zarówno w oparciu o dokumenty historyczne wytworzone przez ściśle określone podmioty (władze polskie, państwowe lub kościelne, władze byłego ZSRR), a także dokumenty wytworzone współcześnie bez bliższego wskazania podmiotów wystawiających te dokumenty. W ocenie skarżącego, organ niezasadnie odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów potwierdzających jego polskie pochodzenie. W świetle treści art. 15 umowy zawartej pomiędzy Polską a [...] z [...] o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych i karnych (Dz. U. z [...] r. nr [...], poz. [...]) organy administracji zobowiązane były do uznania dokumentów wydanych przez [...] Państwowy Rejestr Aktów Stanu Cywilnego. Ponadto organ nie uwzględnił wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2578/13 dotyczących oceny dokumentu, pod kątem tego czy daje on podstawy do zweryfikowania treści zapisów pierwotnych i czy stanowi dowód na potwierdzenie posiadania narodowości polskiej. Skarżący dodał, że w świetle uchwały Sądu Najwyższego z 20 listopada 2012 r. sygn. akt III CZP 58/12, akt stanu cywilnego sporządzony za granicą stanowi wyłączny dowód zdarzeń w nim stwierdzonych także wtedy, gdy nie został wpisany do polskich ksiąg stanu cywilnego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 , ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga jest zasadna. Na wstępie zaznaczyć należy, ze w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i na podstawie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2578/13, wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działanie jest przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej osoba, której polskie pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z ustawą, może osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe. Przepis ten ustanawia dla osób, których polskie pochodzenie zostało formalnie, tj. zgodnie z ustawą stwierdzone, prawo podmiotowe do osiedlenia się na terytorium Polski, przy czym, z treści tego przepisu wynika konieczność ustawowej regulacji mechanizmu stwierdzania polskiego pochodzenia osób ubiegających się o prawo pobytu w Polsce. Należy zaznaczyć, że przepis ten nie zawiera regulacji, co do trybu dochodzenia owego konstytucyjnie gwarantowanego prawa. Dlatego zasadne jest przyjęcie, co prawidłowo uczyniły organy, że to na podstawie art. 52 ust. 5 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, którą to ustawę zasadniczą należy zastosować bezpośrednio, osoba której polskie pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z ustawą ma prawo podmiotowe do domagania się od władz publicznych udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe. Ponieważ ustawa zasadnicza nie zawiera szczegółowych mechanizmów pozwalających na realizację tego prawa podmiotowego należy posiłkować się trybem wydawania zezwoleń na osiedlenie się przewidzianym w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 264, poz. 1573 ze zm.) w zw. z art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 123 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r. poz.1650 ze zm.) oraz ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (t.j. Dz. U. z 2004 r. nr 53, poz. 532 ze zm.), która jako jedyna zawiera definicję "osoby polskiego pochodzenia". Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji za osobę polskiego pochodzenia, w rozumieniu tej ustawy, uznaje się osobę deklarującą narodowość polską i spełniającą łącznie następujące warunki: - co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej; - wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów. Za osobę polskiego pochodzenia uznaje się również osobę deklarującą narodowość polską, która posiadała w przeszłości obywatelstwo polskie lub co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków posiadało obywatelstwo polskie oraz spełniającą warunek określony w ust. 1 pkt 2 (art. 5 ust. 2 powołanej ustawy). Zgodnie z przepisem art. 6 ustawy o repatriacji, dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego ZSRR, dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków, a w szczególności: - polskie dokumenty tożsamości; - akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością; - dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej; - dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej; - dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej. Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być również inne dokumenty, a w szczególności: - o rehabilitacji osoby deportowanej, zawierające wpis informujący o jej narodowości polskiej; - potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej polskie pochodzenie. W sprawie okolicznością bezsporną jest, że małoletni Y. K. wykazał posiadanie związków z polskością. Natomiast kwestią sporną jest okoliczność, czy skarżący w toku postępowania wykazał narodowość polską swoich wstępnych. Skarżący powołał się na narodowość polską swojej babki T. K. z domu G. Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że prababka skarżącego, M. G. z domu M. była narodowości polskiej. Potwierdza to zapis zaświadczenia nr [...] z dnia [...] sierpnia 1966 r. o zawarciu w dniu [...] stycznia 1939 r. małżeństwa przez A. G., narodowości [...] i M. M., narodowości [...]. Ze związku tego urodziła się córka T. G. Z wypisu z Państwowego Rejestru Aktów Stanu Cywilnego o Rejestracji Urodzenia (nr [...]), dotyczącego rejestracji w dniu [...] maja 2011 r. aktowego zapisu nr [...], z dnia [...] czerwca 1957 r. wynika, że T. G. urodziła się [...] lutego 1940 r., jako córka A. G. narodowości [...] i matki M. G. narodowości [...]. Organ w zaskarżonej decyzji powołał się również na akt urodzenia T. G., zarejestrowany pod nr [...] w dniu [...] czerwca 1957 r., wystawiony w dniu [...] maja 2011 r., w którym nie ma wpisów o narodowości rodziców, jednakże w aktach przedmiotowej sprawy dokumentu tego nie ma. T. G. zawarła związek małżeński z M. K. w dniu [...] października 1962 r. Organ wskazał, że w pierwotnym akcie zawarcia tego związku małżeńskiego, zarejestrowanego w dniu [...] października 1962 r. pod nr [...], wpisana jest narodowość T. G.– [...] i M. K.– [...]. W aktach sprawy dokumentu tego nie ma. Ze związku małżeńskiego T. K. i M. K. urodził się [...] października 1969 r. syn B. K. W jego świadectwie urodzenia wystawionym w dniu [...] grudnia 1969 r., wpisana jest przy obojgu rodzicach narodowość [...]. B. K. jest ojcem małoletniego Y. K., a T. K. jego babką. Małoletni Y. K. ubiegając się na podstawie art. 52 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej o zgodę na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe wskazał na swoje polskie pochodzenie po babce T. K. będącej narodowości polskiej. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że matka T. K., M. G. była narodowości polskiej. Natomiast sama T. K. w swoim akcie urodzenia nie ma wpisanej narodowości, a w świadectwie urodzenia syna B. K. jest wpisane, że jego matka T. K. jest narodowości [...]. Z art. 6 ust. 1 ustawy o repatriacji wynika, że dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być akty stanu cywilnego lub ich odpisy wydane przez władze byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, dotyczące m. in. rodziców wnioskodawcy poświadczające związek z polskością. Świadectwo urodzenia B. K., ojca skarżącego, było wystawione [...] grudnia 1969 r. W akcie tym jest wpisane, że jego matka T. K. jest narodowości [...]. Jednocześnie w aktach administracyjnych znajduje się wyrok wydany w dniu [...] lipca 2012 r. przez Sąd Rejonowy [...] we L. w sprawie cywilnej z powództwa B. K. przeciwko Wydziałowi Państwowej Rejestracji Aktów Stanu Cywilnego, którym stwierdzono fakt , który ma doniosłość prawną, to znaczy, że matka B. K., syna M.– T. K., córka A., urodzona [...] lutego 1940 r. jest narodowości polskiej. Wyrokiem tym zobowiązano również pozwanych do wprowadzenia zmian do aktów zapisów dotyczących urodzenia B. K., poprzez wpis w rubryce dotyczącej narodowości matki - "[...]" zamiast "[...]" oraz do wydania nowego aktu urodzenia. Wyrokiem tym zmieniony został zapis dotyczący narodowości T. K. zawarty w pierwotnie sporządzonym w 1969 r. świadectwie urodzenia B. K. Państwo, którego organy sporządziły akt stanu cywilnego, władne jest w stosownej procedurze prawnej, wprowadzić zmiany w akcie stanu cywilnego. W takim trybie został wydany przez Sąd Rejonowy [...] we L. wyrok z dnia [...] lipca 2012 r. Zasadą jest, zgodnie z art. 1145 Kodeksu postępowania cywilnego, że orzeczenia sądów państw obcych wydane w sprawach cywilnych podlegają uznaniu z mocy prawa, chyba że istnieją przeszkody określone w art. 1146. Oznacza to, że orzeczenia sądów zagranicznych podlegają uznaniu z mocy prawa. Zasada uznania automatycznego czy też uznania z mocy prawa (tzw. uznanie de plano) sprawia, że nie jest przesłanką uznania i w konsekwencji skuteczności zagranicznego orzeczenia postępowanie delibacyjne, zakończone wydaniem przez sąd polski orzeczenia o uznaniu orzeczenia sądu państwa obcego. Z uznaniem orzeczenia zagranicznego wiąże się jego skuteczność na obszarze Polski. Przez skuteczność orzeczenia rozumie się w doktrynie wywoływanie wszelkich skutków innych niż wykonalność, a więc w szczególności skutek prawotwórczy w wypadku orzeczeń konstytutywnych, powagę rzeczy osądzonej oraz moc wiążącą orzeczenia. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy uznać, że wyrok z dnia [...] lipca 2012 r. wydany przez Sąd Rejonowy [...] we L. jest skuteczny na obszarze Polski, a zatem ma moc wiążącą. Oznacza to, że ustalenia w nim zawarte są wiążące. Faktem ustalonym tym wyrokiem, który ma doniosłość prawną, potwierdzonym w zebranym materiale dowodowym jest to, że T. K. jest narodowości polskiej od urodzenia. Konsekwencją tego wyroku jest wprowadzenie zmiany w świadectwie urodzenia B. K. w zakresie narodowości jego matki T. K. z "[...]" na "[...]". Zatem wyrok ten dał podstawę do zweryfikowania treści zapisów pierwotnie przedłożonego aktu stanu cywilnego, gdyż świadectwo urodzenia B. K. wystawione [...] grudnia 1969 r. zawierało wpis niezgodny z prawdą w zakresie narodowości jego matki T. K. Zmianie uległ wpis, który był błędny od początku, tj. w dacie sporządzenia aktu stanu cywilnego. Zmiana aktu stanu cywilnego wprowadzona na podstawie ww. wyroku z dnia [...] lipca 2012 r. obowiązuje ze skutkiem wstecznym (ex tunc). Podobną konsekwencję ma w prawie polskim instytucja sprostowania aktu stanu cywilnego na podstawie art. 31 ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 212, poz. 1264, ze zm.). Wyrokiem Sądu Rejonowego we L. z dnia [...] lipca 2012 r. została zmieniona zmiana do aktowych zapisów dotyczących urodzenia B. K., syna M. nr [...] z [...]grudnia 1969 r. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że wydany w dniu [...] sierpnia 2012 r. wypis dotyczący aktu o urodzeniu B. K. zawierający zapis o posiadaniu przez jego matkę T. K. polskiej narodowości nie może stanowić w świetle art. 6 ustawy o repatriacji dowodu posiadania polskiego pochodzenia przez małoletniego Y. K. Fakt, że pierwotny dokument wystawiony w 1969 roku zawierał wpis o [...] narodowości T. K., pozostaje bez znaczenia, skoro jako nieprawdziwy został zmieniony prawomocnym wyrokiem. Organ nie może opierać się na wiedzy źródłowej, która okazała się nieprawdziwa, po przeprowadzonym przez Sąd Rejonowy we L. postępowaniu dowodowym. Nie jest uprawnione twierdzenie organu, że brak jest podstaw do zweryfikowania, w toku niniejszego postępowania treści zapisów pierwotnych w akcie urodzenia B. K. Organ administracji publicznej nie może dowolnie odrzucić istnienia faktu stwierdzonego w wyroku sądu państwa obcego. Nieuznanie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym państwa obcego stanowi naruszenie prawa procesowego tj. art. 75 § 1 k.p.a. i 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a. i stanowi jednocześnie naruszenie art. 80 k.p.a. Fakt, że w pierwotnym akcie małżeństwa T. K. wpisana jest jako jej narodowość – [...], podlega ocenie poprzez pryzmat ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy we L. w zakresie narodowości T. K. Stanowisko organu, że wyrok sądu [...], wydany w oparciu o tamtejsze regulacje prawne nie stanowi dowodu na posiadanie polskiego pochodzenia przez małoletniego Y. K. jest kwestionowaniem mocy wiążącej tego orzeczenia, bez wykazania przesłanek określonych w art. 1146 k.p.c. W ocenie sądu skarżący złożonymi dokumentami oraz dowodami zebranymi w toku postępowania administracyjnego potwierdził posiadanie polskiego pochodzenia i spełniła przesłanki wymagane przez prawo do uzyskania zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP w trybie art. 52 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec powyższego, należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy oraz organ I instancji, naruszyły przepisy postępowania tj. art. 7, 75 § 1, 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszyły art. 52 ust. 5, 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 5 ust. 1 pkt 1 i 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o repatriacji poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji w której były ku temu podstawy, co uzasadnia wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Ponownie orzekając w sprawie organy uwzględnią ocenę przedstawioną wyżej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.