IV SA/Wa 1792/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.),, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2005r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz.1071 z późn. zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001r., nr 79, poz. 856), po rozpatrzeniu odwołania H. D., utrzymało w mocy decyzją Prezydenta W. z dnia [...] marca 2005r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji gazowej LPG (propan – butan) oraz pawilonu socjalnego przy ul. [...] na działce nr ew. [...] w obr. [...] w W.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż z uwagi na złożenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w dniu 6 czerwca 2003r. w sprawie – stosownie do postanowień art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717), który stanowi że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe - miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1994r., nr 15, poz. 139). Powołana ustawa w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w art. 44 określa zasady i sposób postępowania w sprawach warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W sprawie przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem stron. Nadto, w związku z tym że przedmiotowa inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące oddziaływać na środowisko, zobowiązano inwestora do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Raport ów sporządzono i na jego podstawie warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zostały uzgodnione z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, Biurem Ochrony Środowiska Urzędu W., Wojewodą [...] (postanowienie z dnia [...] grudnia 2004r.). W kwestii zaś zarzutów odwołującej się Kolegium podało, iż decyzja o warunkach zabudowy zawiera wskazania, które muszą zostać uwzględnione na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę m. in. musi odpowiadać przepisom prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska, ochrony przeciwpożarowej i wielu innym powołanym w decyzji. Wszystkie te obostrzenia muszą być brane pod uwagę w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę przed właściwym organem. Zważywszy na zgodność zaskarżonej decyzji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, organ nie znalazł podstaw do jej uchylenia. H. D. w skardze wniesionej na powyższą decyzję podała, iż działka jej graniczy bezpośrednio z działką inwestora. Teren inwestycji według starego planu zagospodarowania przestrzennego miał funkcję mieszkaniowo -usługową, a nie usługowo – techniczną. Podniosła, iż na rozprawie nie udostępniono jej dokumentacji sprawy, a kiedy zgłaszała się w tym celu osobiście jak i pisemne, w innych terminach, odmawiano jej - tłumacząc brakiem ich posiadania. Zarzuciła, iż nie została poinformowana o postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004r., w którym organ stwierdził w trzech punktach niezgodność projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z prawem, a jej zdaniem ma do tego prawo. Stwierdziła, iż organ nie uzasadnił decyzji w sposób przekonywujący i zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9, art. 11, art. 77, art. 80 - 81 i art. 107 § 3 Kpa, a ona – jako strona – chciałaby znać motywy i przesłanki, którymi kierował się organ, gdyż tylko wtedy ma możliwość obrony swoich interesów. Nadto nie ustosunkował się do zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie całego postępowania. Skarżąca powołała się także na art. 236 i 105 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2002r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych i ich usytuowanie, zgodnie z którymi stacje gazu płynnego powinny spełniać warunki techniczne jak dla stałych stacji paliw, a stacji paliw nie należy sytuować na terenie otoczonym ze wszystkich stron budynkami. Zdaniem skarżącej proponowana stacja tych warunków nie spełnia, albowiem działki jej i sąsiadów, bezpośrednio graniczące z działką inwestycji, są zabudowane domami, a naprzeciwko spornej działki w odległości 6 m znajduje się las "park M.". Jej zdaniem istniejące stacje są sytuowane w znacznej odległości od zabudowań, albowiem stwarzają różnego rodzaju zagrożenie. Dodatkowymi argumentami przemawiającymi przeciwko budowie stacji jest istnienie w otoczeniu 250 – 500 m trzech stacji oraz spadek wartości rynkowej jej nieruchomości o 50 % - na co nie może się zgodzić. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, a odnosząc się do zarzutów skargi, powtórzyło argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę, z innych przyczyn niż w niej wskazanych, poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2005r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2005r. Uznał, iż wymienione decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa. W sprawie, jak wynika z przedstawionego jej stanu, miały zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., nr 15, poz. 139 ze zm. – zwana dalej: z.p.), z wyłączeniem obowiązującego na terenie objętym inwestycją Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] września 1992r., który wygasł z dniem 31 grudnia 2003r. - zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717, ze zm.) - jako że został uchwalony przed 1 stycznia 1995r. Stosownie do art. 44 ust. 1 z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu następuje po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. O terminie rozprawy zawiadamia się zainteresowanych oraz ogłasza się dodatkowo w prasie lokalnej lub w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po przeprowadzeniu rozprawy, o której mowa w ust. 1, przedstawia wojewodzie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem (ust. 2). Wojewoda, w drodze postanowienia, stwierdza w terminie 30 dni od dnia przedstawienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o ich zgodności z prawem. Na postanowienie to stronie nie przysługuje zażalenie (ust. 3). Właściwy w sprawie z wymienionych organów w przypadku stwierdzenia przez wojewodę niezgodności z prawem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, usuwa te niezgodności (ust. 4). Przekładając powyższe na stan przedmiotowej sprawy – w ocenie Sądu – organ dopuścił się naruszenia cytowanego przepisu prawa. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004r. stwierdził niezgodność przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z szeregiem przepisów (w nim wymienionych), m. in. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Z literalnego brzmienia art. 44 ust. 3 z.p. wynika, iż wojewoda winien stwierdzić o zgodności przedstawionych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z prawem. W przeciwnym razie (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie) organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym wypadku Prezydent W., po usunięciu wykazanych niezgodności, zobowiązany jest do ponownego przedstawienia decyzji wojewodzie celem stwierdzenia jej zgodności z prawem. Dopiero po stwierdzeniu przez wojewodę zgodności z prawem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ właściwy może wydać decyzję pozytywną. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy winny uwzględnić podniesione wyżej okoliczności, w pełni stosując się do warunkujących prawidłowość postępowania administracyjnego przepisów i zasad, w szczególności zaś z poszanowaniem tychże zasad wydać rozstrzygnięcie i uzasadnić je zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a w zw. z art. 135 oraz art. 152 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Wobec braku wniosku skarżącej o przyznanie poniesionych w sprawie kosztów postępowania nie orzeczono o ich zwrocie.