IV SA/Wa 1792/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania. - skargę oddala - Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia [...] lipca 2008 r., którym zawieszono z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącej zabudowy i budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem oraz budowie tymczasowego szczelnego zbiornika na nieczystości płynne, przewidzianej do realizacji na terenie działki nr ew. [...] w K., do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium podniosło, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 17 marca 2008 r., natomiast w dniu 2 października 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych, która w art. 38 ust. 2 stanowi, iż gmina, która uzyskała status uzdrowiska (...) sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w terminie 2 lat od dnia uzyskania statusu. Natomiast art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu, postępowanie administracyjne zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Zdaniem organu z uwagi na to, iż działka leży na terenie gminy, która zachowała status uzdrowiska, z mocy przepisów szczególnych istnieje obowiązek sporządzenia dla tego terenu planu zagospodarowania. Kolegium podniosło, iż powstała w związku z tym luka w prawie, która godzi w interes skarżących, jednak Kolegium nie ma możliwości uwzględnienia zażalenia. Ponadto zaznaczyło, iż obecnie trwają prace nad przygotowaniem projektu planu. Na powyższe postanowienie skargę wniosła M. G. reprezentowana przez adwokata, zarzucając naruszenie art. 7 Kpa polegające na tym, iż Kolegium nie uwzględniło słusznego interesu skarżącej, art. 8 Kpa w ten sposób, iż zawieszając postępowanie działa na szkodę skarżącej, zarzucając nadto naruszenie prawa materialnego – art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym poprzez to, iż nie zostały ustalone warunki zabudowy dla nieruchomości, w sytuacji, kiedy ich wydanie jest obligatoryjne. Wreszcie naruszenie art. 61 ust. 1 powołanej ustawy w ten sposób, iż dla nieruchomości stanowiącej własność skarżących nie została wydana decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy nieruchomość ta spełnia wszelkie warunki do jej wydania. Podnosząc wskazane naruszenia wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podniesiono, iż Kolegium swoim postanowieniem legalizuje lukę prawną i w żaden sposób nie chroni obywatela. Skarżąca wskazała, iż to na gminie K. spoczywał obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do dnia 2 października 2007 r. Jej zdaniem na skutek braku działań gminy zastosowanie znajdują w całości przepisy ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazujące, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydawana jest decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla danej nieruchomości. Skarżąca wskazała, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony dnia 17 marca 2008 r. a więc po upływie terminu wyznaczonego przez ustawodawcę na uchwalenie przez gminę uzdrowiskową miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istniejący w gminie K. stan faktyczny uniemożliwia obywatelowi rozpoczęcie inwestycji, bowiem brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego uchwalenie dla uzdrowiska jest obligatoryjne przyczynia się do zawieszania wszelkich postępowań w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W dodatku nie ma gwarancji, że gmina w ogóle wywiąże się z nałożonego obowiązku uchwalenia planu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani wskazaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy uznał, iż skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Przede wszystkim wskazać należy, iż zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Jest to więc zawieszenie obligatoryjne, a nie fakultatywne jak w art. 62 ust. 1 tej ustawy. Natomiast z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Nr 167, poz. 1399 ze zm.) wynika, iż gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu. Bezspornym jest, iż gmina K. jest gminą uzdrowiskową zatem obowiązana jest do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaznaczyć należy, iż kwestia dotycząca wymogu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który dokonując oceny tego obowiązku nie zakwestionował jego konstytucyjności (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt K 22/04, OTK-A 2005/3/27). Trybunał w powołanym wyroku podniósł także, iż nie jest uprawniony do wskazywania, jakie środki dyscyplinujące gminę do uchwalenia planu, mogą być wprowadzone. Właściwą drogą w tym zakresie jest ścieżka legislacyjna, czyli wprowadzenie stosownych zmian w prawodawstwie. Powołany wyrok Trybunału zapadł na tle ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.), która przewiduje obligatoryjne uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego. Trybunał uznał, iż przepis wymagający zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w odniesieniu do obszarów górniczych jest zgodny z Konstytucją. W niniejszej sprawie takim przepisem uzasadniającym zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest powołany w art. 38 ust. 2 ustawy z o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Nie zawiera on jednak żadnych sankcji za przekroczenie dwuletniego terminu do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym, w ocenie Sądu nie ma podstaw do przyjęcia, że przekroczenie tego terminu powoduje konieczność rozpatrzenia sprawy na zasadach ogólnych, czyli wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zatem nie może zostać uwzględniony zarzut dotyczący naruszenia przez organy art. 4 ust. 2 pkt 2 i 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 i 8 Kpa. Z określonego w art. 8 Kpa obowiązku organów administracji prowadzenia postępowania w taki sposób, by pogłębiać zaufanie obywateli do Państwa nie wynika bowiem dla organów administracji uprawnienie do rozstrzygania spraw wbrew obowiązującym przepisom prawa, nawet jeśli przepisy te są dla obywateli niekorzystne. Odnosi się to także do wyrażonej w art. 7 Kpa zasady praworządności. Przewidziany w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - bez wskazania maksymalnego okresu przez jaki postępowanie może być zawieszone i bez wprowadzenia możliwości wydawania decyzji o warunkach zabudowy na zasadach ogólnych w przypadku nieuchwalenia miejscowego planu w określonym terminie stanowi, w ocenie Sądu, znaczne ograniczenie dla właścicieli nieruchomości położonych na tym obszarze. Zmiana tego zapisu ustawowego możliwa jest jednak wyłącznie poprzez ewentualną zmianę aktualnie obowiązujących przepisów na skutek aktywności podmiotów, którym w myśl Konstytucji RP służy inicjatywa ustawodawcza. Pewnym rozwiązaniem w takiej sytuacji może być wydanie przez Wojewodę zarządzenia zastępczego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W tym stanie rzeczy skarga nie mogła zostać uwzględniona, i z tego względu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.