IV SA/Wa 1797/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [..] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. A. K. w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2017 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego jednego z wymienionych, tj. adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do regulacji art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 p.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Dodatkowo należy zaznaczyć, że w myśl art. 247 p.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J.P.Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że cytowany art. 247 znajduje zastosowanie, w szczególności gdy są podstawy do odrzucenia skargi. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi. Skarżąca wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi, tj. podpisania skargi w siedzibie Sądu bądź złożenia podpisanego egzemplarza skargi oraz nadesłania jednego odpisu skargi, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie mimo prawidłowego doręczenia nie zostało przez skarżącą wykonane, a zatem istnieją podstawy do odrzucenia skargi. W konsekwencji Sąd uznał, że skoro skarga, w związku z którą A. K. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy podlega odrzuceniu, to wystąpiły przesłanki określone w art. 247 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o odmowie przyznania prawa pomocy.