IV SA/Wa 1798/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], Rada do Spraw Uchodźców po rozpatrzeniu odwołania A. A. (zwanej dalej: "skarżącą") od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. o umorzeniu postępowania wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzją. Decyzją tą objęto również małoletnie dziecko skarżącej: E. A. (ur. [...] listopada 2012 r.). Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych: Wnioskiem z dnia 27 października 2010 r. A. A. wystąpiła o nadanie jej statusu uchodźcy. Jako powód wyjazdu z kraju pochodzenia wskazała fakt prześladowania jej ze względu na ormiańskie pochodzenie oraz trudności materialne. Podniosła, ze mąż stosował wobec niej przemoc fizyczną, pozbawił ją kontaktu z dziećmi. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił skarżącej nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Rady do Spraw uchodźców z dnia [...] lipca 2011 r. W dniu 5 września A. A. złożyła drugi wniosek o nadanie jej statusu uchodźcy, podnosząc, że wyjechała z kraju pochodzenia z uwagi na problemy, jakie miała z byłym mężem, który stosował wobec niej przemoc fizyczną. Wyraziła obawę, że w przypadku powrotu do [...]i, będzie prześladowana ze względu na [...] pochodzenie. Rozstrzygając powyższy wniosek Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. umorzył postępowanie z powodu niedopuszczalności wniosku, stwierdzając, że jest on oparty na tych samych podstawach co poprzedni. Rada do Spraw Uchodźców w dniu [...] lutego 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymała w mocy powyższą decyzję. W dniu 4 kwietnia 2012 r. skarżąca złożyła trzeci wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Podniosła w nim, że wyjechała z kraju pochodzenia z powodu prześladowania przez jej byłego męża, który groził jej śmiercią: Według skarżącej powodem konfliktów z mężem było pochodzenie: skarżąca jest [...], były mąż pochodzi z [...]. Stwierdziła także, że w [...] [...] są prześladowani, nie mogą znaleźć pracy. Do akt sprawy skarżąca dołączyła kopie: pozwu rozwodowego, informacji na temat zdarzenia z 7 lipca 1998 r., wyroku Sądu Rejonowego w T., oświadczenia G. L. złożonego podczas interwencji policji, zawiadomienia o interwencji policji, pisma z Komendy Głównej Policji w T., protokołu przesłuchania skarżącej i G. L., raportu o sporządzeniu protokołu z interwencji policji, wydruków sms-ów (z okresu marzec-maj 2011) z obelgami skierowanymi pod adresem skarżącej przez G. L. W dniu 13 grudnia 2013 r. skarżąca przesłała do organu odpis zupełny aktu urodzenia swojej córki E. A., urodzonej [...] listopada 2012 r. w W. W piśmie z dnia 24 stycznia 2013 r. skarżąca podniosła, że jej powrót do kraju pochodzenia może wywołać nieodwracalne szkody, ponieważ wciąż otrzymuje pogróżki od byłego męża, którego agresję wzmaga fakt, że w Polsce urodziła dziecko ze związku z innym mężczyzną. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), umorzył postępowanie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Rozstrzygnięciem swym organ objął również córkę skarżącej E. A. (ur. [...]11.2012 r.) W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że jest to już trzeci wniosek skarżącej o nadanie statusu uchodźcy. Organ w pierwszej kolejności stwierdził, że w związku z nieprzedstawieniem - mimo wezwania- przez skarżącą oryginałów dokumentów, które złożyła do akt sprawy w dniu 4 kwietnia 2012 r., nie dopuszcza ich jako dowodów w niniejszym postępowaniu. Po przeanalizowaniu sprawy, organ stwierdził, że okoliczności przedstawione przez skarżącą w ocenianym w tym postępowaniu wniosku - z dnia 4 kwietnia 2012 r., są tożsame z okolicznościami, przedstawionymi we wniosku z dnia 27 października 2010 r. i wniosku z dnia 5 września 2011 r. rozstrzygniętymi decyzjami ostatecznymi Rady odpowiednio: z dnia [...] lipca 2011 r. (o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmawiającej skarżącej nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekającej o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany) i z dnia [...] lutego 2012 r. (o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2011 r. umarzającej postępowanie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny). Organ podniósł, że w toku poprzednich procedur skarżąca informowała już, że obawia się powrotu do kraju pochodzenia, ponieważ doświadczyła tam przemocy fizycznej i psychicznej ze strony byłego męża. Podnosiła także, że uważa się za prześladowaną przez [...] ze względu na swe [...] pochodzenie. Organ wskazał, że sytuacja skarżącej została już dwukrotnie wnikliwie przeanalizowana przez organy pierwszej i drugiej instancji. Okoliczności przedstawione w nowym wniosku nie zawierają żadnych nowych informacji lub dowodów, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia. Ponadto organ odniósł się do faktu urodzenia przez skarżącą córki w dniu [...] listopada 2012 r. i stwierdził, że nie jest to nowa okoliczność w sprawie mogąca mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności ustalił, że ojcem E. A.jest obywatel [...] E. G., ur. [...] września 1978 r., przebywający w Polsce od 2010 r. , gdzie stara się o nadanie statusu uchodźcy. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Szef UdSC odmówił mu nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o wydaleniu z terytorium RP, wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Decyzję tę utrzymała w mocy Rada do Spraw Uchodźców w dniu [...] czerwca 2010 r. Dwa kolejne postępowania o nadanie E. G. statusu uchodźcy zostały w dniach [...] stycznia 2011 r. i [...] października 2012 r. zostały umorzone, z powodu niedopuszczalności wniosków. W ocenie organu, w tej sytuacji skoro zarówno A. A. jak i E. G., nie posiadają żadnych tytułów pobytowych w Polsce i maja prawomocne decyzje o wydaleniu, to chcąc prowadzić wspólne życie rodzinne, mogą bez przeszkód wyjechać do [...] bądź [...]. Podsumowując, organ stwierdził, że przedmiotowa sprawa jest tożsama ze sprawą rozpatrywaną wcześniej zarówno przedmiotowo jak i podmiotowo. Wszystkie wnioski oparte są na tej samej podstawie prawnej, jak również taka sama jest ich podstawa faktyczna. Skarżąca nie przedstawiła, o ocenie organu żadnych nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia postępowania, a od czasu wydania w sprawie skarżącej ostatecznej decyzji w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, sytuacja w [...] nie zmieniła się tak, aby powrót do kraju pochodzenia mógł być przyczyną doznania przez skarżącą prześladowań lub poważnej krzywdy (opracowanie WIKP UdSC nr [....] z dnia [...] grudnia 2012 r.). Od powyższej decyzji skarżąca odwołała się. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Rada do Spraw Uchodźców podtrzymała rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Po przeanalizowaniu treści wniosków złożonych przez skarżącą w dniu 27 października 2010 r., 5 września 2011 r. oraz będącego przedmiotem niniejszego postępowania wniosku z dnia 4 kwietnia 2012 r., Rada zgodziła się z oceną Szefa UdSC, że zachodzi tożsamość przedmiotowa jak i podmiotowa spraw, wobec czego postępowanie należało umorzyć. Odnosząc się do kwestii niedopuszczenia przez organ pierwszej instancji jako dowodów kopii dokumentów, w związku z nieprzedłożeniem przez skarżącą ich oryginałów, organ odwoławczy stwierdził, że wnioski dowodowe składane przez skarżącą nie mogły być przedmiotem oceny organów statusowych, bowiem dotyczą one kwestii będących już przedmiotem oceny decyzji ostatecznej w postępowaniu administracyjnym. Ponadto wnioski te dotyczą relacji skarżącej z jej byłym mężem, przez co nie mają znaczenia z punktu widzenia przesłanek dla udzielenia ochrony międzynarodowej. Organ odwoławczy podniósł także, że dostępne opracowania wskazują, że do chwili obecnej sytuacja w [...] nie zmieniła się w taki sposób, by można było mówić o jej pogorszeniu względem sytuacji skarżącej, więc nić nie wskazuje na pojawienie się nowej podstawy wniosku, uzasadniającej obawę skarżącej przed prześladowaniem. Organ odwoławczy odnosząc się do faktu związania skarżącej z E. G. i urodzenia dziecka, stwierdził, że pozostaje on bez znaczenia w sprawie. Podobnie jak organ pierwszej instancji podkreślił, że zarówno skarżąca jak i E. G. nie posiadają żadnego tytułu do zgodnego z prawem pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadają decyzję o wydaleniu. Skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2013 r. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. A. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 107 § 3, art. 11, art. 80 K.p.a., polegające na niewłaściwym i niewystarczającym uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, a mającym wpływ na wynik sprawy oraz na nieuwzględnieniu całości materiału dowodowego, - prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w sytuacji, w której stan faktyczny sprawy nie daje podstaw do uznania, że wniosek strony był tożsamy ze złożonymi wcześniej, - przepisów prawa materialnego, przez brak zastosowania art. 13, art. 15 i art. 97 ust. 1 pkt 1 a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w sytuacji gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny dawał ku temu podstawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w toku postępowania administracyjnego, była podnoszona kwestia narodzin w dniu [...] listopada 2012 r. córki skarżącej E. Narodziła się ona ze związku, w którym skarżąca trwale pozostaje z E. G. Ze względu na dobro córki i troskę o jej prawidłowy rozwój, skarżąca wnioskowała o uwzględnienie przesłanki stanowiącej podstawę do wydania zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jaką jest ochrona prawa do życia rodzinnego. Organ w zaskarżonej decyzji wskazał jedynie, że jest to okoliczność bez znaczenia w sprawie, bowiem zarówno wobec matki dziecka jak i ojca wydano decyzje odmawiające im prawa pobytu na terytorium Polski i nakazującą ich wydalenie. Skarżąca zakwestionowała to stanowisko organu i podniosła, że przepis art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, określający przesłanki wydania zgody na pobyt tolerowany z uwagi na ochronę prawa do życia rodzinnego, nie wymaga w żadnym razie, by osoby mogące potencjalnie z niego korzystać legitymowały się tytułem prawnym do zgodnego z prawem pobytu w Polsce. Przeciwnie, przepis ten i zawarte w nim przesłanki w swojej istocie i celu mają służyć właśnie uzyskaniu takiego tytułu prawnego w postaci właśnie udzielenia zgody na pobyt tolerowany, bowiem przepis ten jest skierowany do osób, które nie mają innych podstaw do legalnego pobytu. Skarżąca zarzuciła także niekonsekwencję działania organu, ponieważ w razie stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, organ winien poprzestać na wykazaniu spełnienia przesłanek niedopuszczalności, tj. oparcia wniosku na tych samych podstawach co poprzednie. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ poszedł dalej i przystąpił do częściowej analizy sytuacji faktycznej skarżącej. Skarżąca podniosła także, że w treści uzasadnienie swego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał na "dostępne opracowania" odnośnie sytuacji w kraju pochodzenia, nie wskazując o jakie konkretne opracowania chodzi, co czyni stanowisko organu co do sytuacji wewnętrznej w [...] niemożliwym do zweryfikowania. Wadliwe także było, zdaniem skarżącej, uznanie przez organ pierwszej instancji za zasadne oddalenia przez organ pierwszej instancji wniosków dowodowych złożonych przez stronę. Organ wskazał, że dowody dotyczą kwestii, które były już przedmiotem oceny w zakończonym już postępowaniu administracyjnym. Jednak, zdaniem skarżącej, bez dokonania wnikliwej analizy nie jest możliwe twierdzenie, że są to dowody tożsame, lub dotyczące tych samych kwestii. Taka ocena organu byłaby uprawiona jedynie w sytuacji, gdyby dowody te zostały do sprawy dopuszczone i w jej toku należycie zbadane, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu rozprawy pełnomocnik skarżącej przedłożył: wynik badania USG na okoliczność, że skarżąca jest w ciąży, tłumaczenie korespondencji elektronicznej z byłym mężem oraz postanowienie o rozwiązaniu małżeństwa (z poświadczonym tłumaczeniem z języka [...]). Sąd postanowił dopuścić dowody ze złożonych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1. § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 40 ust. 1 i ust. 2. pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680). Zgodnie z art. 40 ust. 1 powyższej ustawy, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 2 tego artykułu, wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył wniosek oparty na tych samych podstawach. Ocenie Sądu podlega zatem, czy organy administracji orzekające w sprawie mogły uznać wniosek A. A. za niedopuszczalny z tego względu, że skarżąca wystąpiła z nowym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, podczas gdy organy orzekające odmownie rozpatrzyły już takie żądanie, a nowy wniosek został oparty na tych samych podstawach. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić na czym polega złożenie wniosku opartego na tych samych podstawach. Warto w tym miejscu posłużyć się wytycznymi zawartymi w dyrektywie Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz.U.UE.L.05.326.13). Zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 i 4 powyższej dyrektywy, kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu co do tego, czy po podjęciu w sprawie poprzedniego wniosku decyzji ostatecznej, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE. Wniosek jest rozpatrywany merytorycznie, jeżeli po wstępnym rozpatrzeniu zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełniania przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Znaczenie może więc mieć ujawnienie nowych okoliczności faktycznych dotyczących indywidualnej sytuacji cudzoziemca czy sytuacji w kraju pochodzenia, jak również zmiana sytuacji w samym kraju pochodzenia. Przy czym należy podkreślić, że w tym postępowaniu badaniu podlegają nie tylko okoliczności dotyczące spełnienia warunków do uznania za uchodźcę ale także, wobec stwierdzenia, że wnioskodawca na takie nowe okoliczności się nie powołuje, inne okoliczności skutkujące ochroną przed wydaleniem, tj. możliwością zastosowania ochrony uzupełniającej bądź udzielenia ochrony w postaci zgody na pobyt tolerowany. Zatem gdy cudzoziemiec złoży kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, organ w pierwszej kolejności musi zbadać, czy powołane są w nim nowe okoliczności mogące mieć wpływ na udzielenie którejkolwiek z form ochrony, tj.: nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej, udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W ocenie Sadu niewątpliwie taką okolicznością, która nie byłą oceniana w poprzednich postępowaniach z wniosków skarżącej o udzielenie statusu uchodźcy, tj. zakończonych decyzjami ostatecznymi Rady: z dnia [...] lipca 2011 r. i z dnia [...] lutego 2012 r., był fakt urodzenia się w dniu [...] listopada 2012 r. córki skarżącej E. Skarżąca w toku postępowania w sprawie z wniosku z dnia 4 kwietnia 2012 r., przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, poinformowała o urodzeniu dziecka w dniu [...] listopada 2012 r. W ocenie Sądu twierdzenie organu zarówno I jak i il instancji, że jest to okoliczność niemająca wpływu na rozstrzygnięcie, jest wadliwe. Powołanie się przez skarżącą na nowy związek i fakt urodzenia dziecka z tego związku, co - jak już wcześniej podkreślono - nie podlegało ocenie w poprzednich postępowaniach, jest niewątpliwie nową okolicznością i nie można tym samym mówić o tożsamości wniosków. Są to nowe fakty, które powinny być ocenione przez pryzmat spełniania/niespełniania przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Należy mieć bowiem na uwadze, że zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania przez organy art. 97 ust. 1 pkt 1 a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, jeżeli jego wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Należy zgodzić się ze skarżącą, że w przypadku stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, organ powinien poprzestać na wykazaniu, że wniosek jest oparty na tych samych podstawach co poprzednie, jest z nimi tożsamy. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, organ po uzyskaniu informacji, że skarżąca urodziła dziecko w dniu [...] listopada 2012 r., przeprowadził postępowanie wyjaśniające (dokonał ustaleń dotyczących ojca E. A.) i merytorycznie (choć bardzo lakonicznie) ocenił tę kwestię, stwierdzając, że skoro ojciec i matka dziecka nie legitymują się tytułem do zgodnego z prawem pobytu w Polsce, to fakt urodzenia dziecka nie jest "nową okolicznością w sprawie mogącą mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia". Tymczasem, w ocenie Sądu, ustalenie przez organ, że skarżąca po zakończeniu poprzedniego postępowania w sprawie z wniosku o udzielenie statutu uchodźcy urodziła w dniu [...] listopada 2012 r. dziecko z nowego związku, nie mogło prowadzić do wniosku, że mimo to okoliczności w sprawie z wniosku z dnia 4 kwietnia 2012 r. są tożsame z okolicznościami ocenianymi w postępowaniach z wniosków z dnia: 27 października 2010 r. i z dnia 5 września 2011 r. i w konsekwencji do umorzenia postępowania na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak już wcześniej wskazano, powoływanie się przez skarżącą na okoliczności założenia nowej rodziny (nowy związek, urodzenie dziecka), powinny zostać przeanalizowane na gruncie art. 97 ust. 1 pkt 1 a ustawy, z zachowaniem rygorów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, należy zgodzić się z zarzutami skarżącej, że uzasadnienie decyzji w zakresie oceny materiału dowodowego jest ogólnikowe i nieprecyzyjne. Organ drugiej instancji podniósł, że w sprawie skarżąca przedstawiła "szereg kopii dokumentów", które nie zostały dopuszczone jako dowody przez organ pierwszej instancji, bowiem skarżąca nie złożyła ich oryginałów. Organ odwoławczy oceniając działanie organu pierwszej instancji stwierdził, że znajduje ono oparcie w przepisach prawa, to jednak zgodzić się należy z tezą zawartą w odwołaniu, że ze względu na specyfikę postępowania uchodźczego należy rozważyć w toku postępowania również te wnioski dowodowe, które nie spełniają klasycznych dla prawa administracyjnego wymagań formalnych. Następnie wskazał, że wnioski składane przez skarżącą, nie mogły być przedmiotem oceny organów statusowych, gdyż dotyczą one kwestii będących już przedmiotem oceny decyzji ostatecznej i ich ocena w tym postępowaniu, naruszałaby zasadę trwałości decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu z powyższych wywodów trudno jest wywnioskować, czy w istocie organ drugiej instancji dopuścił kopie dokumentów jako dowody w niniejszym postępowaniu, czy też nie, bowiem zasadniczo nie zakwestionował odmowy dopuszczenia tych dokumentów , podnosząc że działanie organu pierwszej instancji w tej kwestii (odmowa dopuszczenia dokumentów, ze względu na niedostarczenie oryginałów), jest zgodne z przepisami prawa, choć następnie stwierdza, że ze względu na specyfikę postępowania uchodźczego należy rozważyć również te wnioski dowodowe, które nie spełniają wymagań formalnych. Błędne także jest, w ocenie Sądu, stwierdzenie organu, że wnioski dowodowe złożone przez skarżącą nie mogą być przedmiotem oceny organów w niniejszym postępowaniu, ponieważ dotyczą kwestii, które już były przedmiotem oceny organów w poprzednich postępowaniach. Zdaniem Sądu, aby można było stwierdzić, że nie mają one znaczenia w rozpoznawanej sprawie, właśnie należy dokonać ich oceny i wnioski z dokonanej analizy zawrzeć w uzasadnieniu decyzji. Bowiem efekt przeprowadzonego przez organ odwoławczy postępowania a mianowicie: wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, zgodnie z art. 107 § 3 kpa, powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej, a więc uzasadnienie odpowiadające swojej treści wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa, ma zaś podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa, mocą której organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Takie uzasadnienie daje również rękojmię, że organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji winno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Motywy rozstrzygnięcia muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 6 maja 1999 r., sygn. akt II SA/Gd 134/97, Lex nr 44166). W rozpatrywanej sprawie, jak już wyżej wskazano, organ nie uzasadnił w sposób przekonujący motywów rozstrzygnięcia, tym samym naruszył art. 107 § 3 K.p.a. W świetle powyższego należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie organ naruszył wskazane wyżej przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisy prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co uzasadnia wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku organ odwoławczy orzeknie ponownie w sprawie, kierując się wytycznymi zawartymi w niniejszym orzeczeniu, przede wszystkim dokonaną przez Sąd oceną okoliczności urodzenia przez skarżącą dziecka, oraz mając na uwadze treść przepisu art. 513 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U., poz. 1650). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach (pkt. 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 250 powyższej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).