IV SA/Wa 1799/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska - Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi L. J. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. L. J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy. W skardze skarżąca zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, a na wezwanie Sądu złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do regulacji art. 245 § 1 cytowanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 p.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Dodatkowo należy zaznaczyć, że w myśl art. 247 p.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że cytowany art. 247 znajduje zastosowanie, w szczególności gdy są podstawy do odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, gdyż przedmiotowa skarga została złożona po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców została doręczona pełnomocnikowi L. J. w dniu 18 lutego 2013 r. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 20 marca 2013 r. Tymczasem skargę na powyższą decyzją skarżąca wniosła w dniu 29 maja 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Należy zatem uznać, że wystąpiły podstawy odmowy przyznania prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., ponieważ skarga jako wniesiona z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.