IV SA/Wa 18/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2009 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2008 r, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia [...] sierpnia 2008 r, nr [...] 0 środowiskowych uwarunkowaniach, odmawiającej S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazu LPG, wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] położonej przy ul. [...] w M. W uzasadnieniu decyzji podano, iż Burmistrz Miasta M., decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. odmówił zgody na realizację powyższego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wskazał, że planowana inwestycja, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięcia mogących znacząco oddziaływać na środowiska oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) jest zaliczana do przedsięwzięć, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. W związku z tym, zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) jego realizacja jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ powołał się na art. 56 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ wydaje po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowane przedsięwzięcie, według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., uchwalonego uchwałą Rady Miasta z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...], zlokalizowane jest na obszarze funkcjonalno-przestrzennym B1, zawartym między ulicami: [...] a liniami rozgraniczającymi obszarów funkcjonalno-przestrzennych A9 1 A12, na terenie MN,U - przeznaczonym pod mieszkalnictwo jednorodzinne wszystkich typów jako przeznaczenie podstawowe, usługi nieuciążliwe jako przeznaczenie dopuszczone maksymalnie jako 30 % terenu z wyłączeniem działki ew. nr [...], dla której nie ustala udziału procentowego danego przeznaczenia. Zgodnie z postanowieniami ww. planu przez usługi rozumie się obiekty budowlane, pomieszczenia w budynkach o innym przeznaczeniu podstawowym niż usługowe, wraz z urządzeniami służącymi do działalności, której celem jest zaspokajanie potrzeb ludności, tj. handel detaliczny, gastronomię, rzemiosło, łączność, kulturę, turystykę i wypoczynek, oświatę, naukę, zdrowie i opiekę społeczną, sport i rekreację oraz administrację, oraz, poza wskazanymi w planie terenami z zabudową mieszkaniową, stacje obsługi pojazdów i stacje paliw. W związku z tym, organ I instancji stwierdził, że budowa stacji paliw wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na wskazanej wyżej nieruchomości jest niemożliwa. W odwołaniu S. Sp. z o. o. wskazała, że § 51 ust. 1 pkt 2 planu przewiduje dla przedmiotowej działki odmienne ustalenia dotyczące funkcji, niż dla reszty obszaru oznaczonego symbolem MN,U. O ile dla reszty tego terenu przewidziano zagospodarowanie polegające na łącznym występowaniu, w określonej proporcji, zabudowy usługowej mieszkaniowej, o tyle dla konkretnej nieruchomości, tj. działki [...] tej proporcji nie określono. Oznacza to zdaniem wnoszącego odwołanie, że usługi nieuciążliwe mogą być zrealizowane na całej tej działce bez konieczności łączenia ich z zabudową mieszkaniową. Te ustalenia pozwalają przyjąć, że definicje usług i usług nieuciążliwych, zawarte w § 5 pkt 17 i 18 miejscowego planu nie sprzeciwiają się możliwości budowy stacji paliw na ww. działce. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji i stwierdziło, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta M., przedmiotowa nieruchomość położna jest na obszarze funkcjonalnym B1, zawartym między ulicami: [...] [...] i [...], a liniami rozgraniczającymi obszarów funkcjonalno-przestrzennych A9, A12, na terenie MN,U przeznaczonym pod mieszkalnictwo jednorodzinne wszystkich typów jako przeznaczenie podstawowe, usługi nieuciążliwe jako przeznaczenie dopuszczone maksymalnie na 30 % terenu z wyłączeniem działki ew. nr [...] dla której nie ustalono udziału procentowego danego przeznaczenia. W ocenie Kolegium, nie oznacza to jednak, jak podniesiono w odwołaniu, że usługi nieuciążliwe mogą być realizowane na całej działce. Organ podkreślił, iż na ww. działce dopuszcza się jedynie zwiększenie lub zmniejszenie proporcji zabudowy działki usługami nieuciążliwymi. Stwierdził także, że skoro przeznaczeniem podstawowym na ww. obszarze jest mieszkalnictwo jednorodzinne, to usługi nieuciążliwe jako przeznaczenie dopuszczone na powierzchni terenu większej lub mniejszej niż 30 % mogą występować tylko i wyłącznie w przypadku, gdy stanowią uzupełnienie lub wzbogacenie mieszkalnictwa jednorodzinnego. Wobec tego, budowa stacji paliw wraz z infrastrukturą towarzyszącą jako podstawowe przeznaczenie przedmiotowej działki, jest niedopuszczalna. Ponadto, Kolegium wskazało, iż na podstawie z § 5 pkt 17 i 18 planu nie można uznać stacji paliw za usługi nieuciążliwe, w przypadku jej umiejscowienia na terenie B1, oznaczonym symbolem MN,U, czyli przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. Sp. z o.o., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż w niniejszej sprawie organy dokonały błędnej wykładni § 51 ust. 1 pkt 2 i § 5 pkt 17 uchwały nr [...] Rady Miasta M. z dnia [...] lipca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. W opinii skarżącej spółki, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, stosując art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska obowiązany jest wykładać postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w taki sposób, aby oceniając dopuszczalność danego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości, formułować tylko takie ograniczenia, które znajdują podstawę w wyraźnych zakazach i nakazach zawartych w normach prawa powszechnie obowiązującego - w tym wypadku w przepisach prawa miejscowego. Zdaniem skarżącej, analiza § 51 ust. 1 pkt 2 planu wskazuje, że dla obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na którym leży działka będącą przedmiotem wniosku inwestora nie ustalono maksymalnego procentowego udziału usług w relacji do zabudowy mieszkaniowej. Oznacza to, że działka ta może być w 100 % wykorzystana na usługi nieuciążliwe. W skardze podkreślono także, że miejscowy plan nie zawiera żadnego postanowienia, które wskazywałoby na zakaz budowy stacji paliw na obszarze funkcjonalno-przestrzennym B1. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze powtórzyło argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli ten został uchwalony. Z treści powołanego przepisu wynika, że niezbędnym warunkiem wydania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazu LPG wraz z infrastrukturą towarzysząca na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] przy ul. [...] w M. , jest zgodność wskazanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. uchwalonego uchwałą Nr [...]. Rady Miasta M. z dnia [...] lipca 2004 r. ( opubl. w Dz. Urz. Woj. [...] z 20043r. Nr [...], poz. [...] ze zm.). Powyższa działka ew. nr [...] zgodnie z ustaleniami ww. planu miejscowego zawartymi w § 51 położna jest terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem "MN,U"t położonym na obszarze funkcjonalno-przestrzennym oznaczonym na rysunku planu symbolem "B1" zawartym pomiędzy ulicami: [...], [...], [...], a liniami rozgraniczającymi obszary funkcjonalno-przestrzenne A9 i A12. Jak stanowi § 51 ust.1 pkt 2) tekstu planu teren MN,U przeznaczony jest przede wszystkim na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne wszystkich typów - jako funkcja podstawowa, a także na usługi nieuciążliwe jako przeznaczenie dopuszczone maksymalnie na 30 % terenu, z wyłączeniem działki o nr ew. [...], dla której nie ustalono udziału procentowego danego przeznaczenia. Zgodzić się należy z organem, iż z treści powołanego zapisu tekstu planu wynika, że wyłączenie działki ew. nr [...] odnosi się wyłącznie do zapisu mówiącego o ograniczeniu do 30 % przeznaczenia jej terenu pod usługi nieuciążliwe. Innymi słowy, treść zapisu odnoszącego się do przedmiotowego obszaru MN,U należy rozmieć w ten sposób, że na działce nr [...] dopuszcza się zwiększenie lub zmniejszenie proporcji zabudowy działki usługami nieuciążliwymi. Nie oznacza to jednak, wbrew stanowisku skarżącej spółki, iż dopuszczalna jest realizacja usług nieuciążliwych na całej powierzchni tej działki. Podstawową funkcją, która ma być realizowana na omawianym terenie oznaczonym jako MN,U jest funkcja mieszkaniowa jednorodzinna. Usługi nieuciążliwe mają zaś być jedynie uzupełnieniem tej funkcji. Trudno zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej spółki, że zgodnie z planem możliwe jest zabudowanie przedmiotowej działki w całości usługami nieuciążliwymi. Zgodnie z § 5 pkt 17 tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., zawierającym definicję usług, przez usługi rozumieć należy: obiekty budowlane, pomieszczenia w budynkach o innych przeznaczeniu podstawowym niż usługowe, wraz z urządzeniami służącymi do działalności, której celem jest zaspokajanie potrzeb ludności, a nie wytwarzanie bezpośrednio, metodami przemysłowymi dóbr materialnych. Do tak rozumianych usług należy zaliczyć: handel detaliczny (o pow. sprzedaży mniejszej niż 200 m2) gastronomię, rzemiosło, łączność, kulturę, turystykę i wypoczynek, oświatę, naukę, zdrowie i opiekę społeczną, sport, rekreację, administrację oraz, poza wskazanymi w planie terenami z zabudową mieszkaniową- stacje obsługi pojazdów i stacje paliw w tym stacje auto gazu. Z kolei przez usługi nieuciążliwe, zgodnie z § 5 pkt 18 tekstu planu należy rozumieć usługi nie powodujące na podstawie przepisów odrębnych, ograniczenia w korzystaniu z danego terenu i terenów sąsiednich zgodnego z ich przeznaczeniem określonym w planie. Mając na uwadze treść ww. § 5 pkt 17 i pkt 18 tekstu planu należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż ze względu na położenie przedmiotowej nieruchomości na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne stanowiącym funkcję podstawową i usługami - jako funkcja uzupełniająca, lokalizacja stacji paliw na nieruchomości oznaczonej jako działka o nr ew. [...] nie jest możliwa. Z treści § 5 pkt 18 wynika bowiem, iż punkty usługowe, jakimi są stacje paliw mogą być umieszczane poza terenami wskazanymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.