IV SA/Wa 1800/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić A. P. od kosztów sądowych, 2). ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Skarżący A. P. w skardze z dnia 10 października 2010 r. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów wpisu sądowego w niniejszej sprawie. W nadesłanym do Sądu w dniu 3 stycznia 2011 r. urzędowym formularzu PPF skarżący rozszerzył swój wniosek wskazując, iż wnosi o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Skarżący będąc pozbawionym wolności (przebywa obecnie w areszcie śledczym) nie uzyskuje żadnych dochodów oraz nie posiada środków finansowych pozwalających na pokrycie kosztów niniejszego postępowania. Z informacji zawartych w nadesłanym formularzu wniosku wynika, iż skarżący nie posiada żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych. Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Analizując sytuację finansową skarżącego uwidocznioną we wniosku należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 1 w/w ustawy. Wnioskodawca przebywając w placówce penitencjarnej nie ponosi wprawdzie kosztów związanych z bieżącym utrzymaniem, jednak należy mieć na uwadze, iż ma utrudnione możliwości w uzyskiwaniu dochodów. Jak wynika z oświadczenia zawartego w formularzu wniosku z dnia 30 grudnia 2010 r., skarżący obecnie nie jest zatrudniony w placówce, w której przebywa, nie posiada również żadnych innych źródeł dochodów. Powyższe okoliczności wskazują, iż brak jest podstaw do uznania, iż wnioskodawca posiada wolne środki finansowe, które mógłby przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych. Tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, iż nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.