IV SA/Wa 1800/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2014 r. wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. B. na pismo Zastępcy Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. L. B. wniósł do Sądu skargę na pismo Zastępcy Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z [...] października 2012 r. w przedmiocie dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym. W zaskarżonym piśmie Zastępca Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych odpowiedział na zapytanie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z 27 sierpnia 2012 r. o zakres obowiązku zwrotu środków przez uczestnika turnusu rehabilitacyjnego w przypadku samowolnego opuszczenia ośrodka rehabilitacyjnego przed zakończeniem turnusu. Zdaniem Skarżącego zaskarżone pismo (określane przez niego jako "decyzja") zostało wydane w odpowiedzi na powyższe pismo Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., nakazujące mu zwrot 897 zł dofinansowania Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do turnusu rehabilitacyjnego. Skarżący podkreślił, że podpisany pod zaskarżonym pismem K. K. nie jest pracownikiem Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej i nie przekazał temu ministerstwu zapytania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. Skarżący zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego. W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi polega na niedopuszczalności skargi, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W ocenie Sądu Zastępca Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, podobnie jak i Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, nie jest organem administracji publicznej w sensie ustrojowym ani podmiotem, który z uwagi na nałożone na niego przepisami prawa administracyjnego kompetencje należy uznać za organ administracji w sensie funkcjonalnym. Pozycja ustrojowa Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych została określona w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem jest on sekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, którym jest Minister Pracy i Polityki Społecznej (§ 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Pracy i Polityki Społecznej; Dz. U. z 2011 r. nr 248, poz. 1485). Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest więc urzędnikiem (sekretarzem stanu) w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej (urzędzie obsługującym Ministra Pracy i Polityki Społecznej), zapewniającym obsługę Ministra Pracy i Polityki Społecznej (§ 1 załącznika do zarządzenia nr 68 Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 sierpnia 2012 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Pracy i Polityki Społecznej; M. P. z 2012 r., poz. 590). Z powyższego wynika, że Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w strukturze administracji publicznej nie jest organem administracji publicznej (w sensie ustrojowym) - patrz: postanowienia NSA o sygn. akt I OZ 270/13 oraz I OZ 302/13 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych. Nie jest on również organem administracji publicznej w sensie funkcjonalnym, ponieważ powszechnie obowiązujące przepisy prawa administracyjnego nie powierzyły mu do wykonywania zadań z zakresu administracji publicznej w formie określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. Z analizy przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wynika, że nie przewidują one władczych form działania Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych. Działania takie podmiot ten będzie mógł prowadzić dopiero od 1 stycznia 2015 r. w związku z wejściem w życie art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1241 ze zm.) i to jedynie w określonym w tej ustawie zakresie. Zaskarżone pismo Zastępcy Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z [...] października 2012 r. nie należy więc do żadnej z form działania administracji, o których mowa powyżej. Nie załatwia żadnej sprawy administracyjnej (nie zmienia sytuacji prawnej Skarżącego). Wyraża jedynie stanowisko Zastępcy Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych co do zakresu obowiązku zwrotu środków przez uczestnika turnusu rehabilitacyjnego w przypadku samowolnego opuszczenia ośrodka rehabilitacyjnego przed zakończeniem turnusu, nie odnosząc się do konkretnego przypadku. Taki bowiem abstrakcyjny charakter miało skierowane do niego zapytanie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. Nie jest więc zasadne stanowisko Skarżącego, że pismo to nakazało mu zwrot 897 zł dofinansowania Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do turnusu rehabilitacyjnego. Zaskarżone pismo Zastępcy Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z [...] października 2012 r. ma wyłącznie walor informacyjny i jest skierowane do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. Tym bardziej więc organem administracji publicznej nie jest Zastępca Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 34 ust. 10 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Pełnomocnika, które stanowi wyodrębnioną komórkę organizacyjną w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Reasumując: w ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.