IV SA/Wa 1800/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 18 czerwca 2018 r. T. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położnej w obrębie [...] gm. [...] oznaczonej nr [...] w celu założenia i przeprowadzenia nad działką przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej. Jednocześnie ze skargą złożony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżąca wskazała, że zaskarżoną decyzję otrzymała w dniu 10 maja 2018 r. i tego samego dnia opuściła miejsce zamieszkania w celu podjęcia wcześniej zaplanowanej pracy dorywczej przy zbiorze truskawek w [...]. Zdaniem skarżącej uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, gdyż z powodu podjęcia pracy w okresie od 10 maja do 16 czerwca 2018 r. przebywała poza miejscem zamieszkania, co uniemożliwiało jej złożenie skargi. Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu została doręczona skarżącej 10 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 p.p.s.a. złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu oraz równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. W tym miejscu należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 295/14). W ocenie Sądu wniosek skarżącej spełnia tylko dwie z powyżej wymienionych przesłanek, warunkujących przywrócenie uchybionego terminu. Mianowicie skarżąca złożył wniosek o przywrócenie terminu z zachowaniem ustawowego terminu, czyli w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu tj. zakończenia pracy dorywczej w dniu 16 czerwca 2018 r. Ponadto składając wniosek dopełniła czynności, dla których określony był termin, czyli złożyła skargę za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Skarżąca nie uprawdopodobniła natomiast braku winy w uchybieniu terminu. We wniosku skarżąca oświadczyła, że z powodu pracy dorywczej wykonywanej poza miejscem zamieszkania w okresie od 10 maja do 16 czerwca 2018 r. nie miała możliwości złożenia w terminie skargi do Sądu, co uzasadnia brak jej winy w uchybieniu terminu. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie przywrócenie terminu może mieć miejsce wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona przy dołożeniu należytej staranności nie mogła usunąć (por. postanowienia NSA: z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 643/11 i z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 858/11). Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu zdarzenia, ale także jego wpływu na niemożność działania. Z tego względu dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, którego istnienie udokumentowano, może stanowić uprawdopodobnienie, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z 30 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 925/08). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, bowiem powołane przez skarżącą okoliczności nie stanowią samodzielnej przesłanki przemawiającej za przywróceniem terminu, gdyż nie można ich uznać za nagłą przeszkodę uniemożliwiającą skarżącej złożenie skargi w terminie. Skarżąca jak sama wskazała osobiście odebrała przesyłkę z zaskarżoną decyzją i miała świadomość, że termin na złożenie skargi wynosi trzydzieści dni od dnia jej doręczenia (czyli upływa z dniem 11 czerwca 2018 r., a nie jak podała z dniem 10 czerwca 2018 r., który przypada w niedzielę). Odnosząc się do powołanej przez skarżącą okoliczności wykonywania pracy poza miejscem zamieszkania wskazać należy, że skarżąca wyjeżdżając poza miejsce zamieszkania miała świadomość upływu terminu do wniesienia skargi, a skoro zamierzała wnieść skargę powinna tak zorganizować swoje sprawy, aby nie doznały one uszczerbku. Skarżącą nie wskazała również, aby w miejscu wykonywania pracy dorywczej nie miała możliwości wniesienia skargi za pośrednictwem placówki pocztowej. Uznać zatem należało, że wykonywanie pracy dorywczej poza miejscem zamieszkania nie stanowiło przeszkody w terminowym złożeniu skargi do sądu. Skarżąca wiedząc, że będzie przez dłuższy czas przebywać poza miejscem zamieszkania, winna podjąć czynności gwarantujące właściwe prowadzenie jej spraw, zwłaszcza sądowych. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu skutecznych działań, mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. To bowiem na skarżącej ciążył obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Natomiast kryterium braku winy, jako przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r. sygn. akt V SA 793/02, Mon. Praw. 2002/23/1059, z 18 lutego 2014 r. sygn. akt II GZ 53/14). W świetle zatem przedstawionych okoliczności uznać należało, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie skarżącej terminu do wniesienia skargi. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem, że za uchybienie terminu nie ponosi winy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.