IV SA/Wa 1807/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W dniu 25 stycznia 2012 r. w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od tej skargi, złożył wniosek o zwolnienie od obowiązku ponoszenia związanych ze sprawą kosztów sądowych. Wnosząc o przyznanie prawa pomocy skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie posiada dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania. Podał, że ciąży na nim obowiązek alimentacyjny w wysokości 550 zł, że jest właścicielem mieszkania, nieruchomości rolnej i działki budowlanej. Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2012 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego m. in. do złożenia oświadczenia o źródłach jego utrzymania w okresie ostatnich trzech miesięcy oraz o wysokości tych źródeł utrzymania, przedłożenia wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, do udzielenia informacji, czy posiada status osoby bezrobotnej, a jeżeli tak – do nadesłania stosownego zaświadczenia w tym przedmiocie, do nadesłania zaświadczenia z właściwego urzędu gminy o wysokości dochodów uzyskiwanych z nieruchomości rolnej, do udzielenia informacji, czy uzyskuje jakiekolwiek dopłaty do gruntów rolnych, a jeżeli tak to jakie i w jakiej wysokości. Stronę poinformowano, że żądane dokumenty są niezbędne do dokonania oceny jej rzeczywistych możliwości płatniczych i ze należy złożyć je w Sądzie w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.. Jak wynika z akt sprawy wezwanie zostało doręczone skarżącemu w trybie tzw. doręczenia zastępczego (do rąk dorosłego domownika) w dniu 11 lutego 2012 r. J. W. pomimo upływu wyznaczonego terminu, nie złożył do akt sprawy żądanych w wezwaniu z dnia 26 stycznia 2012 r. dokumentów. Stwierdzono, co następuje: Jak wynika ze złożonego w sprawie wniosku PPF, skarżący J. W. domaga się zwolnienia od kosztów sądowych, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Zatem powinien wykazać, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku na poziomie swego utrzymania koniecznego. Do udowodnienia takiego stanu zobowiązuje skarżącego norma art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ). W postępowaniu w sprawie przyznania prawa pomocy ciężar wykazania przesłanek uprawniających do uzyskania tego prawa spoczywa w całości na stronie. Działania śledcze referendarza i sądu, mogą być podejmowane wyjątkowo. W myśl art. 255 cytowanej ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia w tym zakresie. W niniejszej sprawie oświadczenie skarżącego na temat jego sytuacji majątkowej było ogólnikowe. To obligowało referendarza sądowego do wydania zarządzenia z dnia 26 stycznia 2012 r. Strona wnioskująca o prawo pomocy nie nadesłała do Sądu w wyznaczonym terminie żądanych przez Sąd dokumentów i oświadczeń. W tej sytuacji nie jest możliwe ustalenie jego aktualnego stanu majątkowego i sytuacji osobistej. Skoro zatem skarżący uchylił się od przedstawienia wskazanej dokumentacji i złożenia żądanych oświadczeń, to powinien liczyć się z tym, że Sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania prawa pomocy. Z tych powodów należało odmówić przyznania prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2, art. 255 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.