IV SA/Wa 181/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 29 lutego 2008 r. ( data nadania pisma w urzędzie pocztowym) złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca A. W. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) listopada 2007 r. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku wynika, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania skarżącej są dochody ze sprzedaży mleka w wysokości 1100 zł miesięcznie oraz dochody z gospodarstwa rolnego. Jak wynika z zaświadczenia Urzędu Gminy w Z. skarżąca jest właścicielką gospodarstwa rolnego o łącznej pow. 19,29 ha fizycznych, w tym 16,46 ha przeliczeniowych, z którego w 2006 r. osiągnęła roczny dochód w wysokości 31 240 zł. Skarżąca oświadczyła ponadto, iż w ramach pomocy dla gospodarstw niskotowarowych uzyskała z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa środki w kwocie 10 000 zł, które musi w tym roku zainwestować w gospodarstwo. Z nadesłanych wyciągów bankowych wynika, że saldo końcowe na dzień 31 stycznia 2008 r. wskazywało kwotę 3400 zł. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżąca wskazała, iż jej sytuacja materialna jest bardzo ciężka, bowiem od kilku lat choruje przewlekle i ponosi stałe wydatki na zakup lekarstw ( ok. 100 zł miesięcznie). Poza tym część środków przeznacza na najemną siłę roboczą ( 300 zł miesięcznie), oraz bieżące wydatki( gaz i energia elektryczna- 100 zł miesięcznie). Rozpoznając wniosek A. W. o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 - 3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2). Instytucja przyznania prawa pomocy jest zatem rozwiązaniem szczególnym i powinna być stosowana w przypadkach wyjątkowych, wobec osób, których sytuacja materialna, bytowa jest trudna. Zawarte w art. 246 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza zaś, że na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, iż znajduje się on w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że znajduje się w sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby ją do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zasadnicze znaczenie ma fakt, że wnioskodawczyni ma stałe źródło dochodu ze sprzedaży mleka oraz z wielkoobszarowego gospodarstwa rolnego. Nie jest zatem osobą ubogą, pozbawioną środków do życia, a niewątpliwie do takich przypadków powinno sprowadzać się udzielenie prawa pomocy. Poza tym skarżąca ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i nie posiada nikogo na utrzymaniu, a na koncie posiada środki w wysokości znacznie przekraczającej koszty sądowe, które na obecnym etapie wynoszą 500 zł ( wpis sądowy od skargi). Uwzględniając nawet stałe wydatki skarżącej na leczenie oraz koszty bieżącego utrzymania należy stwierdzić, iż wysokość uzyskiwanego przez skarżącą dochodu pozwala na przyjęcie, że dysponuje ona wystarczającymi środkami finansowymi na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W związku z powyższym po przeanalizowaniu wniosku skarżącej, stwierdza się, że przesłanki określone w przepisie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, będące warunkiem niezbędnym do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, nie występują. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.