IV SA/Wa 1815/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant spec. Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, zbiornika nieczystości płynnych- szamba szczelnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] , położonej w obrębie geodezyjnym G. , gmina W. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż podstawą odmowy wydania w niniejszej sprawie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy był brak spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. – o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Podkreślono, iż zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu do wydania pozytywnej decyzji niezbędne jest ustalenie, że nieruchomość, na której jest planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej. Warunek dostępu z tej samej drogi publicznej do działki, na której terenie mają być ustalone warunki zabudowy oraz sąsiedniej działki zabudowanej będzie zdaniem organu spełniony wówczas, gdy teren ma dostęp do drogi zaliczonej do jednej z dróg wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zwróciło uwagę, iż pojęcie dostępu do drogi publicznej nie ogranicza się do bezpośredniego dostępu, a zatem przypadku, gdy działka graniczy z drogą zaliczoną do jednej z kategorii dróg publicznych. Przez dostęp do drogi publicznej, zgodnie z obowiązującymi przepisami, należy bowiem rozumieć zarówno bezpośredni dostęp do tej drogi, jak i dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Kolegium podkreśliło, iż z ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji wynika, że działka na której planowana jest inwestycja nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. W ocenie Kolegium, działka inwestycyjna mogłaby zostać skomunikowana z drogą powiatową przebiegającą m.in. przez działki nr [...] i [...] przez sieć dróg wewnętrznych. Jednak tak projektowany dostęp przebiega przez działki drogowe oznaczone nr [...], [...], [...] i [...], które stanowią własność W. G. i A. G. Z odpisu księgi wieczystej KW [...] nie wynika jednak, aby na rzecz działki inwestycyjnej ustanowiona została jakakolwiek służebność przechodu i przejazdu. Powyższe okoliczności, zdaniem Kolegium, wskazują, iż w aktualnym stanie faktycznym i prawnym teren inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej. To z kolei oznacza, iż nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożył A. K. , wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ odmawiając wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy nie wyjaśnił w sposób należyty statusu prawnego dróg na osiedlu G., gmina W. W ocenie skarżącego działka inwestycyjna posiada dostęp do drogi publicznej, bowiem położona jest przy drodze gminnej, która zaliczana jest do dróg publicznych. Skarżący nie zgodził się ponadto z interpretacją art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przyjętą w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie narusza prawa. Podstawą rozstrzygnięcia wniosku A. K. o ustalenie warunków zabudowy były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. – o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Art. 61 ust. 1 tej ustawy zobowiązuje do zapewnienia zgodności decyzji ustalającej warunki zabudowy nie tylko z przepisami szczególnymi ale do łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz gospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane i umownie zabezpieczone uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednym zatem z warunków niezbędnych do ustalenia warunków zabudowy jest dostęp nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja do drogi publicznej. Ustalenia orzekających organów, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie ma dostępu do drogi publicznej, należy uznać za prawidłowe. Należy mieć na uwadze, iż jakkolwiek planowana inwestycja bezpośrednio przylega do dróg gminnych, zlokalizowanych na działkach o nr ew. [...] i [...], a zatem zaliczanych do kategorii dróg publicznych, jednak drogi te nie są bezpośrednio skomunikowane z pozostałą siecią dróg publicznych. Jak wynika bowiem z przeprowadzonych przez orzekające organy ustaleń, drogi te posiadają dostęp do dróg publicznych jedynie za pośrednictwem dróg prywatnych, zlokalizowanych na działkach nr ew. [...], [...], [...] i [...]. Działki te stanowią własność osób prywatnych – W. G. i A. G. W takiej sytuacji, dla wypełnienia warunku dostępu inwestycji do drogi publicznej konieczne jest legitymowanie się przez inwestora prawem służebności przechodu i przejazdu. Stosownie bowiem do treści art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć zarówno bezpośredni dostęp do tej drogi, jak i dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z prawidłowo poczynionych ustaleń organu nie wynika, aby na rzecz skarżącego została ustanowiona jakakolwiek służebność drogowa. W tej sytuacji należy uznać, iż planowana inwestycja nie posiada dostępu do zewnętrznego układu dróg publicznych. Jednocześnie należy podnieść, iż sam fakt przylegania planowanej inwestycji do dróg gminnych, w sytuacji, w której drogi te nie posiadają w dalszej części kontynuacji i włączenia do ogólnodostępnej sieci gminnej, nie jest wystarczający aby uznać, że została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Słuszne jest zatem stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazujące na brak podstaw do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, bowiem jedynie łączne spełnienie wszystkich przesłanek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 cyt. ustawy, pozwala na wydanie pozytywnej decyzji w tym zakresie. W warunkach rozpatrywanej sprawy, jak wskazano powyżej, nie spełniono wymogu dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej. Mając powyższe na uwadze -Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.