IV SA/Wa 1816/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi W. P. i B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę - Wnioskiem z dnia 8 września 2005 r. I. P. zwróciła się do Prezydenta Miasta Z. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw w Z. przy ul. [...] na działce ew. nr [...]. Po uzyskaniu wydanych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", postanowień Starosty Z. z dnia [...] września 2005 r. o uznaniu za zbędne sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowej inwestycji oraz postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2005 r. o odstąpieniu od wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowej inwestycji, Prezydent Miasta Z. postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. odstąpił od wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. Starosta Z. uzgodnił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji pod określonymi warunkami. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzgodnił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Prezydent Miasta Z. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia ze względu na jego niezgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu odwołania I. P. SKO w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2010 r. i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W kwestii merytorycznej organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2006 r. nr 129, poz. 902 ze zm.), zwanej dalej "p. o. ś.", zgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym jest podstawowym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej Z. z dnia [...] września 1999 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. obejmującego obszar ograniczony ul. [...], ul. [...] i ul. [...], terenem cmentarza i północną granicą działek przy ul. [...] wynika, iż omawiany teren znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 3MN,U. Obszar ten przeznacza się pod "budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne wolnostojące lub szeregowe z usługami w parterze budynków mieszkalnych lub samodzielnych obiektów handlowo- usługowych, parterowych, dostosowanych kubaturą i rozwiązaniami architektonicznymi do otaczającej zabudowy mieszkaniowej". Z powyższego zapisu nie wynika, aby zabudowa usługowa była możliwa jedynie wtedy, gdy planowana jest do realizacji jednocześnie z zabudową mieszkaniową. Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2010 r. WSA w Warszawie oddalił skargę I. P. na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że stosownie do art. 56 ust. 1 p. o. ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, jeżeli plan ten został uchwalony. Prezydent powołał się na interpretację planu przedstawioną w piśmie M. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Jest to jedna z możliwych wykładani planu, organ nie jest nią jednak związany. Mimo zatem stanowiska M., Prezydent Miasta Z. miał obowiązek przeprowadzić samodzielną interpretację zapisu planu, przy czym uprawniony był do wykorzystania analizy tego Zespołu jako dowodu w sprawie. Sąd podniósł, że zapis planu miejscowego o przeznaczeniu obszaru pod "budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne wolnostojące lub szeregowe z usługami w parterze budynków mieszkalnych lub samodzielnych obiektów handlowo-usługowych, parterowych, dostosowanych kubaturą i rozwiązaniami architektonicznymi do otaczającej zabudowy mieszkaniowej" nie oznacza, że nie dopuszczono zabudowy usługowej w samodzielnych obiektach, jako towarzyszącej zabudowie mieszkaniowej na tej samej działce ewidencyjnej. Innymi słowy Sąd uznał, iż warunkiem dopuszczenia zabudowy usługowej nie jest powstanie na działce budynku mieszkalnego. Przeciwna interpretacja prowadziłaby bowiem do wymuszania zabudowy mieszkaniowej w celu wprowadzenia w odrębnym budynku zabudowy usługowej. W ocenie Sądu barierą dla inwestycji szkodliwych dla otoczenia jest natomiast wyznaczony w planie parametr "nieuciążliwości". W związku z tym Sąd zobowiązał organ do zbadania, czy planowana inwestycja nie będzie uciążliwa w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Po uprawomocnieniu się wyroku Sądu z dnia 4 sierpnia 2010 r. Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia uznając, że jego lokalizacja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Wskazano ponadto, że wydaniu decyzji pozytywnej dla inwestora nie sprzeciwia się okoliczność, iż na terenie przedmiotowej działki ew. wybudowano obiekt handlowy, który nie jest jednak technologicznie powiązany z planowana stacją paliw, a dostęp do drogi publicznej do obu inwestycji będzie odbywał się z odrębnych zjazdów z drogi publicznej. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli B. P., W. P., A. N., R. S. i R. W. W odwołaniach zarzucono naruszenie: - art. 10 § 1 w związku z art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a." poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania dowodowego skutkujące niemożnością wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów, - art. 56 ust. 1 p. o. ś. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z ustaleniami planu miejscowego wskazując, że planowane przedsięwzięcie jest uciążliwe, ponieważ może być lub jest wymagany dla niego raport o oddziaływaniu na środowisko oraz - art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) poprzez uwzględnienie postanowienia z dnia [...] października 2005 r. o odstąpieniu od sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wydanego prawie sześć lat przed wydaniem decyzji. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r. SKO w W. umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołań R. S. i R. W. oraz utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Przyczyną umorzenia postępowania z odwołań R. S. i R. W. był brak interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k. p. a., ponieważ należące do nich odpowiednio działki ew. nr [...] i [...] leżą poza zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji. Odnośnie odwołań pozostałych osób wskazano, że w świetle art. 56 ust. 1 p. o. ś. dla rozstrzygnięcia decydujące znaczenie ma okoliczność, czy planowane zamierzenie jest zgodne z planem miejscowym. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej Z. z dnia [...] września 1999 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. obejmującego obszar ograniczony ul. [...], ul. [...] i ul. [...], terenem cmentarza i północną granicą działek przy ui. [...] przedmiotowy teren znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 3MN,U przeznaczonym pod "budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne wolnostojące lub szeregowe z usługami w parterze budynków mieszkalnych lub samodzielnych obiektów handlowo-usługowych, parterowych, dostosowanych kubaturą i rozwiązaniami architektonicznymi do otaczającej zabudowy mieszkaniowej". Z powyższego zapisu nie wynika, aby zabudowa usługowa była możliwa jedynie wtedy, gdy planowana jest do realizacji jednocześnie z zabudową mieszkaniową. Organ powołał się w tym kontekście na wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r. Organ podniósł, iż realizując wskazania Sądu zawarte w powyższym wyroku zbadał, czy planowana inwestycja jest uciążliwa w rozumieniu rozporządzenia i uznał, że nie, ponieważ zawarta w załączniku do decyzji charakterystyka inwestycji wskazuje brak przekroczenia dopuszczalnych norm emisji zanieczyszczeń i hałasu, a ponadto przedsięwzięcie zostało uzgodnione postanowieniami Starosty Z. z dnia [...] stycznia 2008 r. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] stycznia 2008 r. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k. p. a. podniesiono, iż nie miało to wpływu na wynik sprawy, ponieważ strony w odwołaniach nie wskazały, jakich czynności nie mogły dokonać wskutek naruszenia powyższego przepisu, a ponadto decyzja została oparta na materiale dowodowym zebranym przed dniem 18 grudnia 2009 r. W skardze do Sądu na decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. B. P. i W. P. zarzucili naruszenie: - art. 10 § 1 w związku z art. 81 k. p. a. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania dowodowego skutkujące niemożnością wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów, - prawa materialnego. Skarżący wskazali, że od poprzedniego zawiadomienia z dnia 18 grudnia 2009 r. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki ew. nr [...], po drugiej stronie ul. [...], na działce ew. nr [...], powstaje duże centrum handlowe z parkingiem, mające znaczący negatywny wpływ na ich życie, czego nie uwzględnia materiał sprawy. Jednocześnie skarżący podnieśli, że gdyby byli zawiadomieni przez organ pierwszej instancji w trybie art. 10 § 1 k. p. a., złożyliby wniosek o: - uzupełnienie złożonej przez inwestora informacji o wpływie planowanej inwestycji na środowisko o uwzględnienie wspomnianego wyżej centrum handlowego, - zwrócenie uwagi na § 105 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. nr 98, poz. 1067 ze zm,), - wyjaśnienie nieprawdziwej informacji o planowanej realizacji zjazdu do planowanej stacji paliw, odrębnego od zjazdu do już istniejącego na przedmiotowej działce ew. nr [...] obiektu handlowego i przedłożenie przez inwestora odrębnej decyzji na lokalizację zjazdu z drogi publicznej na potrzeby stacji paliw, - przedłożenie uzupełnionego w powyższy sposób materiału do ponownego zaopiniowania przez Starostę Z. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w trybie p. o. ś., - dołączenie do materiału sprawy interpretacji planu miejscowego dokonanego przez M. pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Ponadto skarżący złożyliby niezależną opinię rzeczoznawcy z zakresu ochrony przeciwpożarowej w związku z sytuacją mającą miejsce na działce ew. nr [...]. Skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja została doręczona jedynie ich pełnomocnikowi i to na niewłaściwy adres. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p. p. s. a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 sierpnia 2010 r. oddalającego skargę I. P. na decyzję SKO w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. wskazał, że zapis planu miejscowego o przeznaczeniu obszaru pod "budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne wolnostojące lub szeregowe z usługami w parterze budynków mieszkalnych lub samodzielnych obiektów handlowo- usługowych, parterowych, dostosowanych kubaturą i rozwiązaniami architektonicznymi do otaczającej zabudowy mieszkaniowej" nie oznacza, że nie dopuszczono zabudowy usługowej w samodzielnych obiektach, jako towarzyszącej zabudowie mieszkaniowej na tej samej działce ewidencyjnej. Sąd uznał więc tym samym, iż warunkiem dopuszczenia zabudowy usługowej, do której należy stacja paliw, nie jest powstanie na działce budynku mieszkalnego. Jak wskazano dalej w uzasadnieniu powyższego wyroku, jedyną barierą dla inwestycji szkodliwych dla otoczenia jest wyznaczony w planie miejscowym parametr "nieuciążliwości". Sąd orzekający w niniejszym składzie jest z mocy art. 153 p. p. s. a. związany powyższym stanowiskiem Sądu i nie może od niego odstąpić. Organy powinny więc były wykonać wskazanie Sądu badając, czy planowana inwestycja jest uciążliwa dla otoczenia, posiłkując się przepisami rozporządzenia. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organy wykonały powyższe wskazanie, co znalazło wyraz w decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. i decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. w postaci wykazania braku uciążliwości planowanej inwestycji na otoczenie. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż zawarta w załączniku do decyzji charakterystyka inwestycji wskazuje brak przekroczenia dopuszczalnych norm emisji zanieczyszczeń i hałasu, a ponadto przedsięwzięcie zostało uzgodnione postanowieniami Starosty Z. z dnia [...] stycznia 2008 r. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] stycznia 2008 r. Odnośnie zarzutów naruszenia art. 10 § 1 k. p. a. zależy podnieść, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się zgodnie, że w sytuacji postawienia organom zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie Czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa. Sąd uznał, że naruszenie art. 10 § 1 k. p. a. poprzez zaniechanie zawiadomienia stron o zakończeniu postępowania dowodowego skutkujące niemożnością wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów nastąpiło, jednakże - z uwagi na treść czynności, których miała zamiar dokonać strona - nie miało to wpływu na wynik sprawy. Wpływu na wynik sprawy nie może mieć również wysłanie decyzji na niewłaściwy adres pełnomocnika strony, jeśli skarga do Sądu została wniesiona w terminie. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p. p. s. a.