IV SA/Wa 1819/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. U. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. (nr [...]) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. U. (obywatela [...] Kraju pochodzenia [...]) od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] zobowiązującej do powrotu i orzekającej o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania decyzji - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 1, 10 i 16 ,art. 310 pkt 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 315 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 3 oraz art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U z 2013 r., poz. 1650 ze zm., dalej jako ustawa): zobowiązał cudzoziemca do powrotu oraz orzekł o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania decyzji. Z ustaleń organu wynika, że Cudzoziemiec podróżujący wraz z żoną M. i dziećmi w dniu 14 listopada 2014 r. usiłował przekroczyć granicę państwową z Polski do [...], posiadając jedynie Tymczasowe Zaświadczenie Tożsamości Cudzoziemca, które go do tego nie uprawniało. Organ ustalił w trakcie czynności wyjaśniających, że A. U. przybył do Polski 17 września 2013 r. przez przejście graniczne w [...] wraz żoną i dziećmi, gdzie złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców, obejmujący całą rodzinę. W trakcie pobytu w [...] rodzina U. otrzymała decyzję z [...] stycznia 2014 r., którą Szef Urzędu ds. Cudzoziemców postanowił odmówić nadania statusu uchodźcy, odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej, nie udzielić zgody na pobyt tolerowany oraz wydalić z terytorium RP. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Radę ds. Uchodźców. W dniu 23 czerwca 2014 r. Cudzoziemiec ponownie złożył w imieniu swoim i rodziny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, jednak 22 sierpnia 2014 r. zwrócił się z prośbą o umorzenie postepowania w związku z deklaracją dobrowolnego powrotu do kraju pochodzenia. Szef Urzędu ds. Cudzoziemców przyznał Cudzoziemcowi pomoc w dobrowolnym powrocie do kraju pochodzenia obejmująca pokrycie: kosztów podróży, opłat administracyjnych, kosztów wyżywienia w czasie podróży, kosztów opieki medycznej w podróży. W dniu [...] listopada 2014 r. Straż Graniczna uniemożliwiła ww. ob. [...] i jego rodzinie przekroczenie granicy państwowej na dworcu kolejowym [...], wbrew przepisom prawa i zatrzymując ich na podstawie art. 394 ust 1 w zw. z art. 302 ust 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. W trakcie przesłuchania przeprowadzonego przez Straż Graniczną A. U. przyznał, że boi się wrócić do kraju pochodzenia, obawiając się o swoje życie i bezpieczeństwo dzieci. Wyjaśnił, że nie mogąc pozostać w Polsce postanowił udać się wraz z żoną i dziećmi do [...], gdzie planował poddać się leczeniu chronicznego bronchim. Według organu okoliczności w jakich Cudzoziemcy zostali poddani kontroli na ostatniej stacji po polskiej stronie przed przekroczeniem granicy wskazują na zamiar przekroczenia tej granicy – co wyczerpuje znamiona art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. Organ I instancji sprawdził, zgodnie z art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach czy istnieją przesłanki do udzielenia Cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, przesłanki określone w art. 348 i 351 ustawy. Ocenił, że A. U. nie przedstawił argumentów świadczących o tym, że jest obiektem zainteresowania władz swojego kraju pochodzenia, a nadto sytuacja na terytorium [...] nie stanowi realnego zagrożenia dla któregokolwiek z praw Cudzoziemca. Na terenie [...] nie występuje ryzyko zmuszania kogokolwiek do pracy bądź ukarania bez podstawy prawnej. Organ I instancji odniósł się także do przerwania procesu integracyjnego dzieci i powrotu do środowiska kulturowo – obyczajowego kraju pochodzenia. Wyjaśnił w tym zakresie, że z opinii na które powołuje się żona Cudzoziemca, wynika słaba znajomość języka przez dzieci utrudniająca kontakty z kolegami bądź koleżankami oraz prace na lekcjach. W ocenie organu I instancji decyzja o zobowiązaniu Cudzoziemców do powrotu nie narusza prawa państwa U. do życia rodzinnego, ponieważ obejmuje całą rodzinę. Zatem nie zachodzą przesłanki do udzielenia Cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. Odwołanie złożył cudzoziemiec zarzucając decyzji naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ustawy o cudzoziemcach, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w obecności psychologa dziecięcego małoletnich dzieci, nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego psychologa dziecięcego. Odwołujący podniósł, że organ przekroczył granice swobodnej oceny dowodów i dokonał dowolnej oceny sytuacji faktycznej jego i małoletnich dzieci, czym naruszył art. 80 k.p.a., nie dążył także do ochrony i pogłębiania zaufania strony postępowania do organu administracji publicznej, co godzi w naruszenie art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 10 ustawy o cudzoziemcach. W konsekwencji odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozpoznając odwołanie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ( dalej organ odwoławczy ) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył brzmienie przepisów wskazanej ustawy o cudzoziemcach oraz podał, że 14 listopada 2014 r. funkcjonariusze Straży Granicznej uniemożliwili cudzoziemcowi i jego rodzinie próbę przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa na dworcu kolejowym [...]. W dniu [...] listopada 2014 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w sprawie o sygn. akt VI Ko/Cu 2195/14 cudzoziemcy zostali umieszczeni w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w [...]. Cudzoziemiec przesłuchany do protokołu zeznał, że do Polski przyjechał rok temu by prosić o status uchodźcy, jednak po otrzymaniu odmowy przyznania statusu uchodźcy postanowili z rodziną udać się do [...] w celu podjęcia leczenia. Organ odwoławczy uznał, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, iż wobec cudzoziemca zostały spełnione przesłanki określone w art. 302 ust. 1 pkt 1 i pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. W szczególności bezsporny jest fakt nielegalnego pobytu cudzoziemca w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz usiłowanie przekroczenia przez niego granicy wbrew przepisom prawa. Ponadto wobec cudzoziemca mają zastosowanie przesłanki określone w art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach, gdyż została wydana wobec niego ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy i przebywa on w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców. Za konieczne organ odwoławczy uznał przeanalizowanie treści art. 303 ust. 1 ustawy, przewidującego sytuacje, w których decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się. Organ przeanalizował art. 348 i 349 ustawy (udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium RP) oraz art. 351 ustawy (zgoda na pobyt tolerowany na terytorium RP). Podczas przesłuchania cudzoziemiec zeznał, że powodem jego wyjazdu z kraju pochodzenia była obawa o własne bezpieczeństwo, bowiem był prześladowany przez zamaskowanych ludzi posługujących się językiem [...], nie przedstawił przy tym żadnych dowodów potwierdzających istnienie okoliczności zagrażających mu bezpośrednio. Zeznał także, że w stosunku do jego rodziny nie istnieją obawy dotyczące pozbawienia ich życia. Cudzoziemiec nie posiada w Polsce żadnej rodziny, ponadto nie miał żadnych problemów z wyjazdem z kraju pochodzenia. We wniosku o nadanie statusu uchodźcy cudzoziemiec jako powód złożenia wniosku podał bliżej nieokreśloną działalność brata, czy też jego zaginięcie w wyniku czego był on prześladowany w kraju pochodzenia. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie orzekł o braku przesłanek do udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, bowiem nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 w zw. z art. 348 i 351 ustawy. Wskazał, że decyzja nie naruszy prawa do życia rodzinnego cudzoziemca w Polsce, gdyż takie życie nie funkcjonuje, również decyzja nie naruszy prawa do życia prywatnego. W kwestii ochrony życia rodzinnego to odnosi się ta przesłanka do cudzoziemców prowadzących życie rodzinne na terytorium RP. Podkreślił, iż cudzoziemiec wraz z rodziną usiłował przekroczyć granicę do [...], gdzie zamierzali pozostać. Pozostali członkowie rodziny cudzoziemca przebywają w kraju pochodzenia. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że rodzina cudzoziemca, w tym jego dzieci przebywają na terytorium RP przez stosunkowo krótki okres czasu, w związku z tym stopień integracji ze społeczeństwem polskim nie jest na tyle duży, aby określić, iż jest to jedyne środowisko jakie znają dzieci cudzoziemców. Rodzina U. przybyła do Polski we wrześniu 2013 r., a nie informacji aby wcześniej opuszczała [...]. Jednocześnie w nawiązaniu do zarzutów odwołania, organ uznał, że dowód w postaci przesłuchania młodocianych dzieci w obecności psychologa dziecięcego czy też dowód z opinii biegłego psychologa byłby nieprzydatny dla ustalenia okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 348 pkt 3 ustawy. Za istotny zaznaczenia organ odwoławczy uznał fakt, iż dotychczasową postawą cudzoziemcy wykazali brak jakiegokolwiek zainteresowania swoją integracją ze społeczeństwem polskim. Rodzina U. dwukrotnie przerwała proces integracji swoich dzieci decydując się na opuszczenie kraju, po raz pierwszy w wyniku podjęcia kroków w celu dobrowolnego powrotu do kraju pochodzenia, a następnie decydując się na nielegalne przekroczenie granicy [...]. Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie złożył A. U. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...], a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postepowania podniesionych w odwołaniu, a także naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez odmowę uznania represji, które groziłyby cudzoziemcowi w kraju pochodzenia, za naruszające podstawowe wolności i prawa wymienione i gwarantowane przez przepisy Europejskiej Konwencji o Prawach Człowieka. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zaskarżona decyzja została oparta na niepełnym materiale dowodowym, nadto obarczona jest wadami natury procesowej, które nie pozwoliły na ustalenie przez organy obu instancji prawdy materialnej oraz dokonanie właściwej oceny wszystkich zebranych dowodów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014r., poz. 1647) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności faktyczne przyjęte w zaskarżonej decyzji nie zostały zakwestionowane przez stronę skarżącą, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania wyjaśniającego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu. Fakty pozostają bezsporne, jedynie konieczne było zbadanie, czy nie zaistniały przesłanki wyłączające orzeczenie o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określone w art. 303 ustawy. Zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 1 i 10 ustawy decyzje o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się jeśli przebywa na terytorium RP bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane oraz przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Powyższe okoliczności zostały potwierdzone w toku postępowania i nie zakwestionowane przez skarżącego. Na wstępie podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w przepisie art. 302 ust. 1 ustawy, podjęcie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu jest obligatoryjne. Również poza sporem jest, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie trzech negatywnych przesłanek, tj. art. 302 ust. 1 pkt 1, pkt 10 i pkt 16 ustawy o cudzoziemcach. Każda z powyższych przesłanek jest niezależna i może stanowić samodzielną podstawę wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu do kraju pochodzenia. Zaznaczenia wymaga słuszne stanowisko organów odwołujących się do decyzji z [...] stycznia 2014 r. nr [...] o odmowie nadania cudzoziemcowi, jego małżonce oraz małoletnim dzieciom statusu uchodźcy. Powołana decyzja została utrzymana w mocy przez Radę do Spraw Uchodźców decyzją z [...] czerwca 2014 r. i nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przez co stała się ostateczna. Zatem niewątpliwie sytuacja cudzoziemca, jego żony i siedmiorga małoletnich dzieci została rozważana przez organy administracji, które nie stwierdziły podstaw do udzielenia cudzoziemcowi i jego rodzinie ochrony w Polsce z uwagi na konieczność ochrony praw wskazanych w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, tj. zgody na pobyt tolerowany (art. 351 pkt ustawy o cudzoziemcach) albo zgody na pobyt ze względów humanitarnych (art. 348 pkt 1 ustawy). Nie mniej organy obu instancji dokonały analizy sytuacji cudzoziemca i jego rodziny pod kątem potrzeby udzielenia im zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium RP na podstawie innych przesłanek wskazanych w art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach oraz dodatkowo ochronę praw dzieci cudzoziemca. Słusznie wywiodły organy, iż wjazd cudzoziemców na terytorium Polski możliwy był wyłącznie z uwagi na złożenie przez nich wniosku o udzielenie statusu uchodźcy, co miało miejsce we wrześniu 2013 r. Nie mniej zarówno cudzoziemiec, który składał wniosek o udzielenie statusu uchodźcy w imieniu własnym i pozostałych członków rodziny powinien się liczyć z konsekwencjami jakie może nieść zainicjowane przez niego postępowanie. Również nie można nie zauważyć, że rodzina cudzoziemca usiłowała wprowadzić w błąd organy poprzez pozorną deklarację o dobrowolnym powrocie do kraju pochodzenia. W wyniku zaś kolejnego postępowania o nadanie statusu uchodźcy zainicjowanego przez cudzoziemca wnioskiem z 23 czerwca 2014 r., które zostało umorzone, organ I instancji przyznał rodzinie U. pomoc materialną na pokrycie kosztów podróży do kraju pochodzenia. Rodzina U. wbrew deklaracjom o dobrowolnym opuszczeniu terytorium Polski podjęła próbę nielegalnego przedostania się do [...]. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organów, że cudzoziemcy (rodzina U.) przebywają w Polsce krótki okres czasu, bowiem od września 2013 r. i nie można wykluczyć na postawie okoliczności sprawy, iż faktycznym powodem przyjazdu mogła być chęć poprawy sytuacji ekonomicznej, która de facto nie może stanowić podstawy do udzielenia cudzoziemcom ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Nie ulega wątpliwości, iż wykonanie decyzji nie spowoduje rozdzielenia rodziny, bowiem oprócz zaskarżonej decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał także decyzję z [...] kwietnia 2015 r. o zobowiązaniu do powrotu żony cudzoziemca M. U. i ich wspólnych małoletnich dzieci. Zatem rodzina U. zachowa integralność i będzie mogła wspólnie zamieszkiwać w kraju pochodzenia. Trafna jest konstatacja organów co do braku podstaw do udzielenia rodzinie cudzoziemca ochrony na podstawie art. 348 pkt 3 ustawy. Dzieci cudzoziemców przebywają krótko w Polsce, około 2 lat i przez większość czasu w zamkniętych ośrodkach dla cudzoziemców, co wskazuje na izolację od polskiego społeczeństwa. Również istotne jest, że proces integracji został dwukrotnie przerwany przez cudzoziemców, bowiem pierwszy raz poprzez chęć dobrowolnego wyjazdu do kraju pochodzenia, a następnie poprzez podjętą próbę nielegalnego przekroczenia granicy polsko-[...]. Takie postępowanie niewątpliwie nie świadczy o chęci ze zintegrowaniem się ze społeczeństwem polskim czy zapewnieniem prawidłowego rozwoju psychofizycznego małoletnich dzieci. Cudzoziemiec podejmując próbę nielegalnego przekroczenia granicy polsko-[...] nie kierował się dobrem dzieci, ich zintegrowaniem ze społeczeństwem polskim. Jak wynika z art. 348 ustawy cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium RP jeżeli zobowiązanie do powrotu naruszałoby m.in. jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. Bezspornie skarżący nie wiązali swojego życia rodzinnego i prywatnego z Polską, z której próbowali wyjechać. Bezzasadne są w tej sytuacji zarzuty skargi, naruszania przepisów prawa materialnego, zakreślających warunki objęcia ochroną przed wydaleniem. Odnosząc się do zarzutu braku właściwego wyjaśnienia sprawy, należy wskazać, że jest on bezpodstawny. Po pierwsze, w zakresie przesłanek uzasadniających objecie szczególnymi formami ochrony przed wydaleniem nie sposób uznać, aby to na organie administracji spoczywał obowiązek poszukiwania okoliczności i ustalania faktów istotnych, jako przesłanki objęcia ochroną. To w istocie cudzoziemiec zainteresowany ochroną powinien wskazać wyczerpująco i precyzyjnie okoliczności, które w jego ocenie mogą stanowić przesłankę przyznania szczególnego statusu. W tym kontekście wskazać wypada, że skarżący na etapie całego postępowania administracyjnego, nawet we wniesionej skardze - nie powołał żadnej szczególnej okoliczności, przemawiającej za objęciem ochroną, poza ogólnymi twierdzeniem dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania. Skarżący nie wykazał, że pozostaje w relacjach z otoczeniem świadczącym o zintegrowaniu ze społecznością lokalną. W tym kontekście wypada wskazać dodatkowo, że w przypadku uznania za trafny zarzut, jakoby to organ administracji był obowiązany z urzędu ustalać, czy nie zachodzą szczególne przesłanki objęcia cudzoziemca ochroną przed wydaleniem, lecz uchybił wymaganiom w tym zakresie, należy zauważyć, że uchybienie przepisom postępowania, także w zakresie podejmowania stosownych środków dowodowych (art. 7 i 77 k.p.a.), może być skutecznie podnoszony w skardze, o ile zostanie powiązany z wykazaniem, że mogło mieć to istotne znacznie w sprawie. Zatem w nawiązaniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wyjaśnić należy, cudzoziemiec domagał się przeprowadzenia dowodów z opinii wychowawców klas małoletnich dzieci, przesłuchania dzieci, dowodu z opinii psychologa na okoliczność integracji ze społeczeństwem polskim, nie mniej pominął całkowicie okoliczności, że sam ten ewentualny proces integracyjny ze społeczeństwem polskim naruszył. W tym miejscu nasuwa się także konstatacja, że o ile cudzoziemiec podnosił okoliczności integracji dzieci ze społeczeństwem polskim, to nie przedstawiał żadnych twierdzeń, iż taka integracja dotyczy również rodziców tj. jego i M. U. Pierwszy raz naruszenie to wiązać należy z dobrowolną chęcią powrotu do kraju pochodzenia, a drugi raz wynikał z próby nielegalnego przekroczenia granicy polsko-[...]. Świadczy to o tym, że podejmując decyzje o opuszczeniu terytorium Polski cudzoziemiec brał pod uwagę okoliczności krótkiego pobytu w Polsce. W tej sytuacji na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił, uznając, że rozstrzygnięcie organów nie narusza prawa.