IV SA/Wa 1820/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2014 r. wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. S. na działanie Prokuratora Generalnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 3 lipca 2013 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Prokuratora Generalnego, nie precyzując jednakże bliżej charakteru tego działania. Pismem z dnia 22 sierpnia 2013 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia innego aktu lub czynności - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący w odpowiedzi na powyższe wezwanie nadesłał pismo z dnia 12 września 2013 r. (k. 13). Skarżący ponadto wniósł o przyznanie mu prawa pomocy (k. 19-20). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego. W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, ponieważ nie uzupełniono w terminie braku formalnego skargi polegającego na braku wskazania zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, do czego skarżący jest zobowiązany na podstawie art. 57 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Na wezwanie do uzupełnienia tego braku skarżący w piśmie z dnia 12 września 2013 r. nie wskazał danych, o których mowa w art. 57 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Nieuzupełnienie tego braku formalnego skargi powoduje jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Reasumując: w ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, a w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.