IV SA/Wa 1820/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi K. M. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia K. M. (dalej jako: "skarżąca"), wniosła skargę, w której jako przedmiot zaskarżenia wskazała "decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r., nr sprawy: [...], utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2014 r. nr sprawy: [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu" oraz wniosła "o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia niniejszej skargi". Z odpowiedzi na skargę oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, że powołane przez skarżącą w skardze akty z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz z dnia [...] maja 2014 r. o wskazanych przez nią numerach i przedmiocie, miały formę postanowień, a nie jak wskazała - decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że skarżąca w skardze omyłkowo wskazała, że przedmiotem jej skargi jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, z akt sprawy wynika, że skarga niewątpliwie dotyczy postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r.nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie własne z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Stąd też Sąd uznał, że "wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia niniejszej skargi" (sformułowany w pkt 2 skargi) dotyczy w istocie zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem, samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd. Ponadto, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.) stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W niniejszej sprawie w skardze na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wniosek ten nie mógł być jednak przez Sąd uwzględniony w świetle przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa, bowiem wnioskując o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca, poza zarzutami dotyczącymi zaskarżonego aktu i powołaniem się na rozpoczęcie nauki w Polsce, nie wskazała na konkretne okoliczności, które uzasadniałyby złożony wniosek. Argumenty podniesione w skardze dotyczące meritum sprawy – odmowy wstrzymania przez organ decyzji zobowiązującej do powrotu – nie mogły stanowić uzasadnienia wniosku złożonego w niniejszej sprawie w trybie art. 61 § 3 ppsa., z uwagi na odmienność przesłanek umożliwiających uwzględnienia takiego wniosku przez sąd administracyjny. Jednocześnie wskazać należy, iż w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, 2008 r., str. 219). W tej sytuacji należało stwierdzić, ze skarżąca nie wykazała przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, dlatego też Sąd na podstawie powołanego przepisu, orzekł jak w sentencji.