IV SA/Wa 1823/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia (...) z siedzibą w R. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia(...)lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji; 2. stwierdza nieważność postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia (...) września 2006 r. nr (...); 3. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. postanowieniem z (...) stycznia 2006r. uzgodnił w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wieży z zestawem anten nadawczo - odbiorczych oraz kontenera technicznego na działce nr (...) przy ul. (...) w R. Na postanowienie to zażalenia wnieśli S. P. i K. B.. Główny Inspektor Sanitarny - po rozpoznaniu powyższych środków zaskarżenia - postanowieniem z (...) lipca 2006r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji z (...) stycznia 2006r. Stowarzyszenie "P." w R. wnioskiem (...) sierpnia 2006r. wystąpiło do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o wznowienie postępowania administracyjnego wyżej opisanego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. Postanowieniem z (...) września 2006r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wznowił postępowanie w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wieży wraz z zestawem anten nadawczo - odbiorczych oraz kontenera technicznego na działce nr (...) przy ul. (...) w R.. W wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z (...) grudnia 2006r. - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. - odmówił uchylenia postanowienia własnego z (...) stycznia 2006r. Jednocześnie pouczył, iż przysługuje na nie zażalenie do Głównego Inspektora Sanitarnego w W., za jego pośrednictwem, w terminie 7 dni od daty doręczenia. Akt ten zaskarżył wnioskodawca postępowania toczącego się w trybie nadzwyczajnym, czyli ww Stowarzyszenie i Główny Inspektor Sanitarny - po rozpoznaniu zażalenia - postanowieniem z (...) lipca 2007r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z (...) grudnia 2006r. Stowarzyszenie "P." w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z (...) lipca 2007r. wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciło naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 - przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, art. 10 - przez nieumożliwienie wypowiedzenia się, co do całego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, art. 77 - przez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 80 - przez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione, bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego, art. 107 § 3 - przez pominięcie uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia oraz art. 151 - przez błędne jego zastosowanie. Główny Inspektor Sanitarny - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy uznał skargę za uzasadnioną, niemniej jednak z przyczyny, której strona skarżąca nie podniosła. Nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi - stosownie do treści art. 134 P.p.s.a. - z urzędu wziął pod uwagę zachodzącą w sprawie nieważność zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego z (...) lipca 2007r. i utrzymanego nim w mocy postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z (...) grudnia 2006r. oraz postanowienia ostatniego w wymienionych organów z (...) września 2006r. w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Artykuł 19 K.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej do rozstrzygania danej sprawy administracyjnej. Oznacza to, iż obowiązkiem organu przed wszczęciem postępowania - zarówno z urzędu, jak i na wniosek - jest zbadanie swojej właściwość i niepodejmowanie czynności w razie wyniku negatywnego. Przy wszczęciu postępowania na żądanie strony, organ w razie stwierdzenia swojej niewłaściwości jest zobowiązany przekazać podanie do organu właściwego w sprawie (art. 65 § 1 K.p.a.). Zaś wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości - co miało miejsce w sprawie - stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności aktu zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Stosownie do art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji [...]. Natomiast organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 K.p.a., czyli wznowienia postępowania, przeprowadzenia postępowania co do przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy i odmowy wznowienia postępowania - stosownie do art. 150 § 1 K.p.a. - jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Powołane przepisy na mocy art. 126 K.p.a. znajdują zastosowanie również do postanowień. Przekładając powyższe na stan kontrolowanej sprawy należy wskazać, iż postępowanie uzgodnieniowe w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wieży z zestawem anten nadawczo - odbiorczych oraz kontenera technicznego na działce nr (...) przy ul. (...) w R. w trybie zwyczajnym zakończyło się ostatecznym postanowieniem Głównego Inspektora Sanitarnego podjętym w dniu (...) lipca 2006r. Wymieniony organ wydał więc w sprawie postanowienie w ostatniej instancji jaką była instancja odwoławcza, zatem to on - zgodnie z normą art. 150 § 1 K.p.a. - był organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego o wznowienie wyżej opisanego postępowania, a w dalszej konsekwencji będzie również właściwy do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli oczywiście postępowanie w trybie wznowieniowym nie zakończy się w pierwszej instancji. Oznacza to, iż obowiązkiem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., czyli organu, do którego wpłynęło - zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. - podanie strony skarżącej z (...) sierpnia 2006r. o wznowienie postępowania i który wydał w sprawie postanowienie w pierwszej instancji (postanowienie z (...) stycznia 2006r.) było przekazanie podania do Głównego Inspektora Sanitarnego wraz z aktami sprawy, a nie merytoryczne jego rozpoznanie. Skoro więc zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji oraz postanowienie wszczynające postępowanie wznowieniowe, zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, to na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. należało stwierdzić nieważność wymienionych aktów. O wstrzymaniu wykonania wyroku orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. Podkreślenia też wymaga, iż w zaistniałym stanie rzeczy Sąd, z racji przedwczesnosci, nie badał legalności zaskarżonego postanowienia w zakresie naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy i prawa procesowego administracyjnego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem i z tego powodu nie ustosunkował się merytorycznie do zarzutów skargi.