IV SA/Wa 1823/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Karolina Jóźwik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skarg T. G. i A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego stanu zagospodarowania nieruchomości rolniczej oddala skargi Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] maja 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym- zwanej dalej ustawą (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945) i § 37 uchwały Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] 2005 Nr [...] poz. [...]) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] o nr [...] z [...].03.2019 r. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu 15.02.2016 r. do Wójta Gminy [...] wpłynęło pismo J. W., P. W., J. W., M. W. oraz A. W. w którym sprzeciwili się oni zalegalizowaniu i działaniu firmy "[...]", z uwagi na generowane uciążliwości i zagrożenia dla środowiska. W dniu 26.02.2016 r. do organu I instancji zostało przekazane przez [...] WIOŚ pismo M. W. i J.W. w zakresie zbadania zgodności lokalizacji zakładu T. G. "[...]" w m. [...] z ustaleniami MPZP gminy [...]. W dniu 10.03.2016 r. Wójt Gminy [...] wszczął postępowanie na podstawie art. 59 ust 3 ustawy, w sprawie niezgodności lokalizacji zakładu "[...]" w [...] z ustaleniami MPZP gminy [...]. W dniu 25.03.2016 r. do organu I instancji wpłynął wniosek pełnomocnika T. G. o umorzenie postępowania w którym wskazał, że art. 59 ust 3 ustawy nie powinien mieć zastosowania z uwagi na funkcjonowanie na tym terenie MPZP. Ponadto wskazane zostało, że w tożsamej sprawie Wójt Gminy już procedował i uznał decyzją z [...].04.2015 r. znak [...] (umarzającą postępowanie), że prowadzona przez T. G. działalność jest nieuciążliwa i zgodna z MPZP. W dniu 30.03.2016 r. T. G. w piśmie do organu wskazał, że zainicjowane postępowanie ma na celu ograniczenie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Przedłożył protokół z kontroli WIOŚ nr [...] i wskazał, że legitymuje się stosownymi decyzjami administracyjnymi Starosty [...] o nr [...] z [...].11.2015 r. i nr [...] z [...].12.2015 r. zezwalającymi na transport i zbieranie odpadów o kodach 17 01 01 (odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów) oraz 17 03 03 (mieszanki bitumiczne inne niż wymienione w 17 03 01), wydanymi na 10 lat, z których wynika, że zbieranie odpadów ma nastąpić na utwardzonym terenie działki nr [...] w północnej części działki od strony drogi do której działka przylega. W dniu 30.03.2016 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę w zakresie zgodności lokalizacji zakładu T. G. "[...]" w m. [...] z ustaleniami MPZP, w trakcie której ustalono, że teren zakładu położony jest na obszarze zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej oznaczonej w MPZP symbolem RMN, na którym jako przeznaczenie dopuszczalne jest inna nieuciążliwa działalność gospodarcza. Ustalono, że działalność zakładu polega na składowaniu odpadów gruzu betonowego i kamieni polnych, materiałów budowlanych potrzebnych do bieżącej działalności oraz przetrzymywaniu sprzętu budowlanego wraz z naprawą w miejscach do tego przeznaczonych jest zgodna z MPZP. Komisja nie była w stanie stwierdzić, czy działalność związana z faktem przetwarzania gruzu betonowego i kamieni polnych wychodzi poza granice nieruchomości i czy jest uciążliwa. Decyzją z dnia [...].05.2016 r. o sygn. [...] organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe, od czego odwołanie złożyli J. W., P. W., J. W., M. W. oraz A. W.. Decyzją z dnia [...].06.2016 r. SKO w [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na szereg popełnionych uchybień, na co z kolei skargę złożył T. G.. W dniu [...].05.2016 r. Starosta [...] wydał decyzję o nr [...] określającą dopuszczalny poziom hałasu dla firmy "[...]" inż. T. G., K. M., [...] [...] oraz zobowiązał T.G. do dokonywania pomiarów hałasu. W dniu 14.07.2016 r. organ I instancji pismem pod sygnaturą [...] zawiadomił o ponownym wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, na skutek kasatoryjnej decyzji Kolegium. Prawomocnym wyrokiem z 9 listopada 2016 r. o sygn. akt IV SA/Wa 2243/16 WSA w Warszawie oddalił skargę T. G.. Sąd wskazał, że orzeczenie Wójta winno być oparte na jednoznacznym rozstrzygnięciu spornej kwestii - czy kruszenie kamieni kruszarkami i rozbijanie kamieni młotem pneumatycznym jest działalnością uciążliwą. Wójt powinien w pierwszej kolejności wyjaśnić też czy nie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania z powodu wcześniejszego rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną, na co skarżący zwracał uwagę, a co zostało zignorowane. W dniu 26.01.2018 r. do organu I instancji wpłynęły ustalenia kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ. WIOŚ wskazał, że z jego ustaleń zachodzi obawa, że prowadzenie działalności gospodarczej na działce nr ew. [...] może być niezgodne z zapisami MPZP Dnia 29 stycznia 2018 r. zawiadomiono T. G. o czynności oględzin terenu w dniu 14.06.2018 r. W odpowiedzi pełnomocnik strony wskazał, że tożsama kontrola była już przeprowadzana 30.03.2015 r., a powtórna kontrola godzi w zasadę swobody i wolności gospodarczej oraz narusza art. 58 ustawy z 6 marca 2018 r. prawo przedsiębiorców. Pełnomocnik zwrócił się o odstąpienie od przeprowadzenia kontroli. W dniu 14.06.2018 r. zostały przeprowadzone oględziny nieruchomości w obecności T. G., w trakcie których potwierdzono działalność gospodarczą na działce [...]. T. G. oświadczył, że wszystkie przedmioty i maszyny za kruszarkami są własnością A. G., co ten potwierdził, wskazując, że wykorzystuje je do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Do protokołu dołączono oświadczenie z dnia 23.09.2017 r., w którym A. G. wyraził zgodę na prowadzenia działalności przez T. G. na działkach ew. [...], [...] i [...] oraz na użytkowanie lokali położonych na działce ewidencyjnej nr [...] stanowiącej ich współwłasność. W dniu 6.08.2018 r. przeprowadzono na terenie nieruchomości pomiary geodezyjne działki nr [...] z udziałem T. G.. Uprawniony geodeta na podstawie map z MPZP określił w terenie na działce nr [...] granice między obszarem zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej ekstensywnej, a obszarem rolniczym, wskazując, że z pomiarów wynika, że teren zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej wynosi 30 metrów (liczonej od działki nr [...] i wzdłuż działki nr [...]) oraz 25 metrów (liczonej od działki nr [...] i wzdłuż działki [...]), a kruszarki usytuowane są na terenie określonym w MPZP jako teren rolniczy. W dniu [...].09.2018 r. organ I instancji wydał decyzję o nr [...], nakazującą T. G. przywrócenie poprzedniego stanu zagospodarowania terenu na części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obręb [...] w terminie 30 dni od daty ostateczności decyzji poprzez usunięcie z obiektu wszelkich obiektów tj. kruszarki oraz składowanych kamieni i żwiru. Kolegium decyzją o sygn. [...] z dnia [...] listopada 2018 r. uchyliło decyzję wydaną przez Wójta Gminy [...] z [...].09.2018 r., wskazując, że organ winien prawidłowo ustalić stan faktyczny i opisać, z przyporządkowaniem go do mających zastosowanie przepisów prawa, jak również winien dokonać wyboru nakładanej sankcji, z dwóch dostępnych, co powinno zostać w stosowny sposób uzasadnione. SKO wskazało również na związanie wyrokiem sądu o sygn. IV Sa/Wa 2243/16 z 9 listopada 2016 roku, jak również na konieczność wyjaśnienia, czy nie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania z powodu wcześniejszego rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną. Organ odwoławczy wskazał, że nie ustalono, gdzie posadowione są (na terenie o jakim przeznaczeniu w ramach działki [...]) wszelkie inne obiekty poza kruszarkami (i jakie to są obiekty) oraz składowane kamienie i żwir, których usunięcie nakazano. SKO powołało, że kwesta ta jest o tyle istotna, że działka nr[...] w MPZP w różnych częściach ma różne przeznaczenie. Wskazano również, że organ nie zapewnił udziału wszystkim stronom postępowania, tj. współwłaścicielowi przedmiotowej działki A. G.. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji w dniu [...].02.2019 r. przeprowadził kontrolę, w obecności geodety, w zakresie lokalizacji zakładu T. G. "[...]". Geodeta A. P. wskazał w terenie przebieg linii oddzielającej przeznaczenie rolnicze od przeznaczenia pod tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej w MPZP gminy [...] na działce nr [...] oraz naniósł na mapę zagospodarowania terenu lokalizację kruszarki, kamieni, materiałów budowlanych, materiałów rolniczych oraz sprzętu rolniczego. Organ określił też krąg stron postępowania ustalając, że A. oraz T. G. są współwłaścicielami m.in. przedmiotowej działki nr [...]. Wójt Gminy [...] w dniu [...].03.2019 r. wydał decyzję w przedmiocie nakazania T. G. i A. G. przywrócenie poprzedniego stanu zagospodarowania nieruchomości rolniczej stanowiącej działkę [...] obręb [...] oznaczonej symbolem R w MPZP gminy [...], poprzez usunięcie z tego terenu kruszarek, składowanych kamieni, hałd tłuczni oraz hałd żwiru. Odwołanie od ww. decyzji złożyli J. i J. W. oraz M. i A. W. zarzucając, że organ w wydanej przez siebie decyzji nie podał terminu, w którym ma nastąpić usunięcie wszelkich obiektów z w/w działki. Odwołanie złożył również A. G. oraz T. G. reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. S. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie szeregu przepisów: art. 16 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w ten sposób że Wójt Gminy [...] rozstrzygnął w sprawie już uprzednio rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] umarzającą postępowanie w sprawie zgodności lokalizacji zakładu [...] z MPZP. W ocenie stron przedmiot poprzedniego postępowania jak i aktualnie zakończonego dotyczył zgodności lokalizacji zakładu [...] z MPZP, co ewidentnie wskazuje na tożsamość spraw; - art. 7, 77, 80 k.p.a., poprzez ocenę materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie wszechstronny w ten sposób, że Wójt mając wiedzę o decyzji Starosty [...] z dnia [...].12.2015 r. [...] zezwalającej na składowanie kamieni, mieszanki bitumicznej i kruszywa na działce [...] nakazał usunięcie z tego terenu tych odpadów, mimo legalnej decyzji Starosty [...]; - art. 59 ust 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zastosowanie tego przepisu w zakresie postępowania dotyczącego zgodności lokalizacji zakładu [...] z MPZP podczas gdy ww. zakład zlokalizowany jest na dz. [...] oznaczonej w MPZP symbolem RMN, z kolei na działce [...] składowane są odpady, na które T. G. posiada zezwalającą decyzję Starosty [...] z dnia [...].12.2015 r. [...]. Zarzucono, że Wójt nie ma kompetencji do podważania i kwestionowania tej decyzji, a ponadto skierowano decyzji do A. G., który nie prowadzi działalności gospodarczej [...]; - art. 59 ust 3 u.p.z.p. poprzez zastosowanie tego przepisu do obiektów tymczasowych, które nie mają znaczenia dla miejscowego planu. Odwołujący wnieśli o uchylenie kwestionowanej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, względnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Po rozpatrzeniu odwołania SKO w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powołał przepisy art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, że przepis ust. 3 art. 59 ww. ustawy ma również odpowiednie zastosowanie w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu trwającej do roku dokonanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy uznał, że nie sposób założyć, by racjonalnie działający ustawodawca wyłączył spod jakiejkolwiek kontroli sprawdzenie zgodności zmiany sposobu zagospodarowania terenu niewymagającej pozwolenia na budowę z ustaleniami planu miejscowego, z drugiej zaś strony stworzył prawną możliwość dokonania takiej kontroli w przypadku robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagającej zgłoszenia, czy też tylko zmiany sposobu zagospodarowania terenu na terenie nieobjętym planem miejscowym. Kolegium uznało, że organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie uzupełniające, a kwestionowana decyzja odpowiada prawu i została szczegółowo uzasadniona. Organ odwoławczy ustalił, że kruszarki, składowane kamienie, hałdy tłucznia oraz hałdy żwiru znajdują się na części działki oznaczonej jako teren rolniczy - R. Powołano, że zgodnie z zapisami uchwały Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], a konkretnie § 37, wyznaczono tereny rolnicze, oznaczone na rysunku symbolem R, dla których ustalono jako przeznaczenie podstawowe uprawy rolne, stanowiące dotychczasowy sposób użytkowania. Jako przeznaczenie uzupełniające dla terenów, o których mowa w ust. 1 ustalono: 1) inwestycje oraz urządzenia związane bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych; 2) zabudowę zagrodową na terenie będącym własnością inwestora; 3) zalesienie terenu zgodnie z przepisami szczególnymi; 4) lokalizację infrastruktury technicznej oraz inwestycji liniowych. Zgodnie z ustaleniami planu warunkiem zlokalizowania inwestycji, o których jest mowa w ust. 3 pkt 1 i 2 jest: zapewnienie możliwości dostępu do drogi publicznej, nie będącej drogą krajową ani wojewódzką; zapewnienie możliwości przyłączenia inwestycji do sieci elektroenergetycznej; rozwiązanie przez inwestora gospodarki wodno - ściekowej. Organ odwoławczy uznał, że wskazane w decyzji organu I instancji obiekty nie mogą być uznane za związane z prowadzeniem działalności rolniczej, a są związane z funkcjonowaniem zakładu T. G. "[...]". Powołano, że skoro całość obiektów leży na terenie oznaczonym R, to słusznie organ I instancji uznał też, że nie było potrzeby dokonywać pomiarów uciążliwości związanej z kruszeniem kamieni kruszarkami i rozbijania młotem pneumatycznym i nie godzi to w wytyczne zawarte w wyroku sądowym. Kolegium oceniło, że organ I instancji prawidłowo też ustalił, że nie było podstaw do umorzenia postępowania z powodu wcześniejszego procedowania w niniejszej sprawie. Podkreślono, że art. 59 ustawy ma na celu zbadanie czy nastąpiła zmiana zagospodarowania terenu konkretnej nieruchomości. Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] umarzająca postępowanie w sprawie zgodności lokalizacji zakładu [...] z MPZP dotyczyła działania zakłada na innej nieruchomości - nr [...], wobec czego nie zaistniała tożsamości obydwóch spraw z uwagi na odrębny przedmiot postępowania w świetle art. 59 ustawy. Również za niezasadny uznano zarzut naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji poprzez nakazanie usunięcie z terenu odpadów, mimo legalnej decyzji Starosty [...] zezwalającej na składowanie kamieni, mieszanki bitumicznej i kruszywa na działce [...]. Organ w tym zakresie wskazał, że decyzja Starosty zezwala na składowanie odpadów tylko na części działki [...] i zgodnie z jej treścią ma to nastąpić na utwardzonej, ogrodzonej części działki nr [...]. Organ powołał, że nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że decyzja Starosty zezwala na składowanie terenów na terenie oznaczonym literą R, gdyż byłaby ona sprzeczna z prawem w sposób rażący i jako taka winna być wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia jej nieważności. Wskazano, że organ I instancji nie podważył też słuszności decyzji Starosty, gdyż jego postępowanie dotyczyło odmiennych kwestii i zapadło na podstawie zupełnie innych przepisów prawa. Organ nie podzielił zarzutów odwołania w zakresie naruszenia art. 59 ust 3 ustawy poprzez zastosowanie tego przepisu do obiektów tymczasowych. Wskazano, że termin "zmiana zagospodarowania terenu" jest pojęciem niedookreślonym w obowiązujących przepisach. Powołano, że zastosowanie wykładni językowej i systemowej nie daje podstaw do ograniczenia stosowania przepisu art. 59 ust. 3 ustawy wyłącznie do tymczasowej zmiany zagospodarowania terenu, a wykładnia funkcjonalna przemawia za "szerokim" stosowaniem tego przepisu, a więc również do obiektów tymczasowych, które zmieniają sposób zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy uznał, że prawidłowo skierowano decyzję zarówno do T. G. jak i do A. G., albowiem obydwoje są współwłaścicielami przedmiotowej działki. Wskazano, że przewidziany w art. 59 ust 3 pkt 2 ustawy przepis w postaci sankcji przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania, nie przewiduje obligatoryjnego wyznaczenia terminu wykonania obowiązku, co oznacza, że wyegzekwowanie obowiązku nastąpi na ogólnych zasadach przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. G. reprezentowany przez radcę prawnego S. K. oraz A. G.. W skargach zostały sformułowane tożsame zarzuty. Mianowicie skarżący zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez pominięcie zarówno przez organ II, jak i I instancji w swoich decyzjach, że Wójt Gminy [...] wszczął i prowadził postępowanie, a następnie rozstrzygnął w sprawie uprzednio już rozstrzygniętej decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...], umarzającą postępowanie w sprawie zgodności lokalizacji zakładu [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 16, 77, 80 k.p.a. poprzez ocenę materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie wszechstronny w ten sposób, że SKO, mając wiedzę o legalnej decyzji Starosty [...] z dnia [...].12.2015 r. [...] zezwalającej na składowanie kamieni, mieszanki bitumicznej i kruszywa na działce nr [...], pomija istnienie tego dowodu i podważa go, choć jest to decyzja istniejąca i obowiązująca w obrocie prawnym. SKO i Wójt Gminy [...] równie arbitralnie uznało, że ww. materiały są składowane na innych częściach działki, niż wymienione w decyzji, choć żaden z dowodów zebranych w postępowaniu na to nie wskazuje; 3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zastosowanie tego przepisu do postępowania dotyczącego zgodności lokalizacji zakładu [...] z miejscowym planem zagospodarowania, podczas gdy zakład [...] zlokalizowany jest na dz. [...] oznaczonej w planie zagospodarowania symbolem RMN, z kolei na działce nr [...] składowane są odpady, na które T. G. posiada zezwalającą decyzję Starosty [...] z dnia [...].12.2015 r. [...]; 4. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 ust. 3 u.p.z.p. poprzez zastosowanie tego przepisu do obiektów tymczasowych, które nie mają znaczenia dla miejscowego planu. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie kosztów postepowania w sprawie. W uzasadnieniu skarg powołano, że przedmiot poprzedniego postępowania jak i przedmiot aktualnie zakończonego decyzją postępowania dotyczył zgodności lokalizacji zakładu [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co ewidentnie wskazuje na tożsamość tych spraw. W ocenie skarżących bez znaczenia pozostaje kwestia lokalizacji zakładu na tej, czy innej działce, a więc decyzja umorzeniowa z 2015 r. kończy postępowanie i w tej sprawie. Powołano, że zagospodarowanie działki nr [...] nie zmieniło się od 2015 r., a zatem organ już w 2015 r., a nawet wcześniej miał wiedzę co do sposobu wykorzystania działki nr [...]. Wskazano, że sygnatury obu spraw są tożsame, a okoliczności dotyczące udziału lub braku udziału uczestników w poprzednim postępowaniu nie mają żadnego znaczenia dla ważności decyzji. Powołano, że Wójt w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. nie ma kompetencji do nakazania usunięcia z działki nr [...] składowanych kamieni, hałd tłucznia oraz hałd żwiru, a T. G. legitymuje się ostateczną decyzją Starosty [...] z [...].12.2015 r. zezwalającą na magazynowanie odpadów na działce. Wskazano, że składowanie odpadów nie jest równoznaczne z lokalizacją zakładu i prowadzeniem na tej części nieruchomości działalności usługowej. Zarzucono, że w prowadzonym postępowaniu nie przedstawiono żadnego dowodu wskazującego, że składowanie odpadów odbywa się niezgodnie z decyzją Starosty, a przeprowadzona we wcześniejszym postępowaniu kontrola wykazała, że składowanie odpadów nie jest działalnością uciążliwą. Skarżący wskazali, że w planie zagospodarowania przestrzennego dla tej części nieruchomości, oznaczonej jako "R", w § 37 ust. 7 Uchwały nie wprowadzono innych zakazów, niż lokalizacji obiektów powodujących degradację środowiska, a także urządzeń wodochłonnych oraz zmiany naturalnego pływu wód opadowych; nie wprowadzono żadnych ograniczeń tak co do składowania kamieni, tłucznia, żwiru czy też umiejscowienia obiektów tymczasowych takich jak kruszarka, jak również nie wprowadzono zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na tym terenie. Wskazano, że Wójt i SKO nie mają kompetencji do podważania legalności decyzji Starosty. Skarżący zarzucili, że organy obu instancji nieprawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem przepis ten w ogóle nie znajduje zastosowania w realiach tej sprawy. Powołano, że przedmiotem postępowania prowadzonego przez Wójta jest zgodność lokalizacji Zakładu [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a Zakład [...] nie jest zlokalizowany na działce ewidencyjnej nr [...], ale na działce ewidencyjnej nr [...]. Natomiast na działce nr [...] składowane są jedynie odpady, na które T. G. ma pozwolenie. Wskazano, że na terenach oznaczonych symbolem RMN dopuszcza się nieuciążliwą działalność gospodarczą, a działalność skarżącego nie jest uciążliwa, o czym już przesądził sam organ w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzjach poprzedzających. W ocenie skarżących istotną okolicznością jest fakt, że Wójt wszczął postępowanie jedynie z tej przyczyny, że państwo W. powiadomili Ochronę Środowiska o przekraczalnych normach hałasu. Natomiast decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia[...] maja 2018 r. w sprawie wymiaru kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu została uchylona decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] nr [...], a postępowanie w sprawie zostało umorzone. Powołano, że nie ma zatem żadnych podstaw twierdzić, że działalność jest uciążliwa i występują jakiekolwiek przekroczenia hałasu. Zarzucono, że organ I instancji nie poczynił żadnych merytorycznych ustaleń w tym zakresie, ale oparł się na domniemaniach wynikających z uchylonych decyzji administracyjnych, a ponadto tym samym nie wykonał zaleceń z wyroku WSA w sprawie IV SA/Wa 2243/16. Skarżący zarzucili, że art. 59 ust. 3 u.p.z.p. nie znajduje zastosowania do obiektów tymczasowych, przenoszalnych, do jakich zalicza się kruszarka. W ich ocenie urządzenie to nie ma żadnego znaczenia dla zagospodarowania terenu w kontekście planu miejscowego, a może ono służyć także działalności rolniczej, a tym samym wpisywać się w infrastrukturę techniczną oraz urządzeń związanych bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą, co zresztą potwierdził A.G. w trakcie prowadzonej kontroli. Powołano, że zgodnie z § 37 ust. 3 pkt. 1 i 4 mpzp dopuszcza się inwestycje oraz urządzenia związane bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą, a w pkt. 4 dopuszcza się lokalizację infrastruktury technicznej. Ponadto kruszarka jest urządzeniem, które można w każdej chwili przenieść. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu organ administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonał prawidłowej jego oceny. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018. 1945). Zgodnie z ust. 1 zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do ust. 2 przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Natomiast zgodnie z ustępem 3 w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Przepis powyższego art. zgodnie z twierdzeniem zawartym w wyroku NSA z 21 stycznia 2009 r. sygn. II OSK 6/08, lex 537786, ma również odpowiednie zastosowanie w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu trwającej do roku dokonanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. NSA w wyroku tym wskazał, "że dla ustalenia treści normy prawnej wypływającej z przepisu art. 59 ust. 3 u.p.z.p. koniecznym jest sięgnięcie do innych metod wykładni, głównie na płaszczyźnie celowościowej i systemowej. Stwierdzić przede wszystkim trzeba, że bez względu na to, czy niezgodna z przepisami zmiana sposobu zagospodarowania terenu następuje na terenie nieobjętym planem, czy też na terenie dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to takie zdarzenie prawne należy ocenić jako bezprawne, zatem wymagające w państwie prawa, jakim jest Rzeczpospolita Polska (art. 2 Konstytucji RP), odpowiedniego przeciwdziałania ze strony powołanych do tego organów państwa. Jak już sygnalizowano w przypadku samowolnej zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 59 ust. 2 u.p.z.p., a więc w przypadku braku planu miejscowego, właściwy organ administracji dysponuje instrumentem prawnym umożliwiającym doprowadzenie terenu do stanu zgodnego z prawem, tym instrumentem jest możliwość wydania decyzji na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy. Także w razie samowolnej zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a nadto zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez względu na to, czy nastąpiło to na terenie objętym planem miejscowym, czy też nieposiadającym planu właściwy organ (organ nadzoru budowlanego) wyposażony został w uprawnienie do zastosowania środków prawnych likwidujących samowolną zmianę zagospodarowania terenu (art. 48-51, art. 71a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane). Przyjęcie sposobu interpretacji przepisu art. 59 ust. 3 w związku z ust. 2 ustawy (...) dokonanego jedynie przy zastosowaniu metody wykładni gramatycznej, doprowadziłoby do uznania, że w przypadku niezgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmiany sposobu zagospodarowania terenu niewymagającej pozwolenia na budowę nie byłoby możliwe uruchomienie postępowania w przedmiocie likwidacji skutków samowoli w powyższym znaczeniu. Żaden bowiem inny powszechnie obowiązujący przepis prawa nie określa kompetencji organu administracji do wszczęcia i prowadzenia postępowania w tym przedmiocie. Tak rozumiany przepis musi budzić poważne wątpliwości interpretacyjne o charakterze konstytucyjnym. Trybunał Konstytucyjny w szeregu orzeczeniach wskazywał, że w sytuacji, gdy przepis prawa budzi wątpliwości co do jego konstytucyjności, pożądane jest podjęcie próby doprowadzenia do jego konstytucjonalizacji przez praktykę sądową (por. wyroki TK z dnia 2 marca 2004 r. sygn. SK 53/03 – OTK 2004 r. nr 3, poz. 16, z dnia 27 października 2004 r. sygn. SK 1/04 - OTKA 2004 r. nr 9, poz. 96). Interpretując zatem przepis art. 59 ust. 3 w związku z ust. 2 ustawy w myśl konstytucyjnych zasad państwa prawnego (art. 2) i równości wobec prawa (art. 31 ust. 1) uwzględniając dotychczasowe rozważania należy uznać, że przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu trwającej do roku dokonanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie sposób bowiem założyć, co trafnie wyeksponował Sąd pierwszej instancji, by racjonalnie działający ustawodawca wyłączył spod jakiejkolwiek kontroli sprawdzenie zgodności zmiany sposobu zagospodarowania terenu niewymagającej pozwolenia na budowę z ustaleniami planu miejscowego, z drugiej zaś strony stworzył prawną możliwość dokonania takiej kontroli w przypadku robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagającej zgłoszenia, czy też tylko zmiany sposobu zagospodarowania terenu na terenie nieobjętym planem miejscowym. Stosowanie przepisu art. 59 ust. 3 ustawy także w odniesieniu do zmiany sposobu zagospodarowania terenu objętego planem miejscowym musi być odpowiednie, a zatem wójt, burmistrz albo prezydent miasta orzekając o wstrzymaniu użytkowania terenu nie może jednocześnie wyznaczyć terminu, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z tej prostej przyczyny, że dla terenu dla którego uchwalono plan miejscowy nie wydaje się decyzji o warunkach zabudowy". Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie, i Sąd orzekający w sprawie je podziela. O powyższym wypowiedział się w ten sam sposób Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: wyrok NSA z dnia 18 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 2882/15, wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1028/16 (dostępne CBOSA). W przedmiotowej sprawie, co jest bezsporne, działka ew. nr [...] położona jest na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonym w dniu [...] stycznia 2005 r. (Uchwała Nr [...]). Przyjmując zaprezentowany powyżej pogląd, co do możliwości zastosowania sankcji z art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym również w przypadku zamiany zagospodarowania terenu co do nieruchomości położonych na terenach objętych postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie budzi wątpliwości Sądu dopuszczalność zastosowania art. 59 ust. 3 u.p.z.p. w przedmiotowej sprawie. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, kruszarki, składowane kamienie, hałdy tłucznia oraz hałdy żwiru znajdują się na części działki [...] oznaczonej w miejscowym planie jako teren rolniczy - R. Z uwagi na fakt, że granice działki [...] nie pokrywają się z granicami przeznaczenia gruntu określonymi w planie miejscowym organ powołał biegłego uprawnionego geodetę M. L., który określił w terenie granice pomiędzy obszarem zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej (RMN) i obszarem przeznaczonym na uprawy rolnicze (R). Biegły przeprowadził pomiary i na tej podstawie organ stwierdził, że teren zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej działki [...] wynosi 30 m liczonej od działki nr [...] i wzdłuż działki nr [...] oraz 25 m liczonej od działki nr [...] i wzdłuż działki nr [...]. Dodatkowo, w toku prowadzonego postępowania organ powołał innego biegłego uprawnionego geodetę A. P. w celu dokładnego wykazania, gdzie znajdują się obiekty służące działalności gospodarczej oraz składowane kamienie i żwir. Biegły wyodrębnił na mapie zagospodarowania terenu teren rolny (R) od terenu zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej ekstensywnej (RMN) oraz naniósł i oznaczył numerami wszystkie obiekty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Na podstawie tej opinii z dnia [...] lutego 2019 r. można jednoznacznie stwierdzić, że na części działki rolniczej nr [...] (tj. oznaczonej symbolem R w miejscowym planie) jest prowadzona działalność gospodarcza i znajdują się na niej, według numerów: 14 - urządzenie do przesiewania /płukania/ żwiru; 15,16 - kruszarki do kamieni; 17, 18, 19 - hałdy żwiru; 20 - hałda tłucznia; 21, 22, 23 - hałda kamieni nierozdrobnionych; 24 - hałda ziemi oraz sito do odsiewu kamieni; 25 - składowisko materiałów budowlanych; 26 - składowisko materiałów budowlanych, odpadów pobudowanych i porozbiórkowych i innych. Jak wynika również ze sporządzonej opinii pozostała część działki nr [...] jest przeznaczona na działalność rolniczą i znajdują się na niej: 27 - hałda obornika oraz ziemi humusowej; 28 - obszar użytkowany rolniczo. Z powyższej opinii wynika jednoznacznie, że na części rolniczej działki nr [...] zlokalizowane są kruszarki, kamienie, hałdy tłucznia i żwiru. Opinia ta nie została w żaden skuteczny sposób zakwestionowana w toku prowadzonego postępowania, na jej podstawie organ dokonał ustaleń stanu faktycznego i Sąd w całości podziela te ustalenia. Powołać należy, że zgodnie z zapisami uchwały Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w § 37 wyznaczono tereny rolnicze, oznaczając je na rysunku symbolem R, dla których ustalono jako przeznaczenie podstawowe uprawy rolne, stanowiące dotychczasowy sposób użytkowania. W ust. 3 jako przeznaczenie uzupełniające dla tych terenów ustalono: 1) inwestycje oraz urządzenia związane bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych; 2) zabudowę zagrodową na terenie będącym własnością inwestora; 3) zalesienie terenu zgodnie z przepisami szczególnymi; 4) lokalizację infrastruktury technicznej oraz inwestycji liniowych. W ust. 4 § 37 wskazano, że warunkiem zlokalizowania inwestycji, o których jest mowa w ust. 3 pkt 1 i 2 jest:1) zapewnienie możliwości dostępu do drogi publicznej, nie będącej drogą krajową ani wojewódzką; 2) zapewnienie możliwości przyłączenia inwestycji do sieci elektroenergetycznej; 3) rozwiązanie przez inwestora gospodarki wodno - ściekowej. Jak prawidłowo ocenił organ, obiekty znajdujące się na części rolniczej działki nr [...] nie mogły być uznane za związane z prowadzeniem działalności rolniczej (uprawy rolne), a były w istocie związane z funkcjonowaniem zakładu T. G. "[...]". Organ słusznie wskazał, że sposób wykorzystania tych obiektów nie mieści się również w przeznaczeniu uzupełniającym wymienionym w miejscowym planie. Nie są to bowiem obiekty i urządzenia związane bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą (z uwagi na charakter i właściwości tych obiektów i urządzeń), nie jest to również infrastruktura techniczna (definicja infrastruktury technicznej - art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami Dz. U. 2018.2204 ze zm.). Jak słusznie wskazał organ, na części poprzednio istniejącego gruntu rolnego wprowadzono zmiany zagospodarowania terenu i działalność rolnicza została wyparta przez działalność gospodarczą polegającą na kruszeniu kamieni, składowaniu żwiru oraz urobku z kruszarek. Jak ustalił organ, zmiana zagospodarowania terenu następowała po dacie rozpoczęcia działalności tj. po dniu 1 lutego 2008 r. Nie budzi wątpliwości Sądu, że część działki [...] utraciła pierwotny charakter rolniczy, a zmiana ta jest rzeczywistą zmianą zagospodarowania terenu w rozumieniu u.p.z.p. Na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowej działki nie zostało wydane ani pozwolenie ani decyzja, a zmiana ta jest niezgodna z zapisami miejscowego planu. Tak więc prawidłowe było stanowisko organu, że z działki [...] powinny zostać usunięte znajdujące na niej przedmioty, surowce i urządzenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a działce powinien zostać przywrócony charakter rolniczy. Wbrew twierdzeniom skarg, w sprawie nie przedstawiono żadnego dowodu wykazującego istnienie jakikolwiek związku ujawnionych obiektów i urządzeń z prowadzeniem działalności rolniczej w postaci upraw rolnych czy produkcji rolnej i jej obsługą. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące tymczasowości obiektów i urządzeń zlokalizowanych na części rolniczej działki [...]. Mianowicie z ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika niezbicie, że zmiana zagospodarowania terenu była procesem długotrwałym, w wyniku którego doszło do trwałego przekształcenia gruntu, który był użytkiem rolnym wykorzystywanym rolniczo, a jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, niezwiązanej z działalnością rolniczą. Okoliczność, że na przedmiotowej części działki znajduje się kruszarka – czyli urządzenie przenoszalne, nie może zmieniać oceny sprawy w ujawnionych okolicznościach faktycznych. Nie można podzielić argumentów skarżących, że usytuowanie tego urządzenia nie ma żadnego znaczenia dla zagospodarowania terenu w kontekście postanowień planu miejscowego. Otóż usytuowanie na tej części nieruchomości rolnej kruszarki w powiązaniu ze składowaniem na tej części rolnej kamieni, hałd tłucznia i hałd żwiru uzasadnia ocenę, że przy użyciu tego urządzenia prowadzona jest na części rolniczej nieruchomości działalność gospodarcza wykluczająca rolnicze użytkowanie tej nieruchomości, co pozostaje w ewidentnej sprzeczności z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego i uzasadnia nałożenie sankcji w postaci nakazania przywrócenia poprzedniego stanu zagospodarowania nieruchomości poprzez usunięcie z tego terenu m.in. również kruszarek. Podkreślić należy, że postępowanie prowadzone w sprawie trwało przez bardzo długi okres czasu, a urządzenia te nie zostały przeniesione przez właścicieli na inną część nieruchomości. Tak więc jedynie poprzez nałożenie sankcji określonej w przepisie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. będzie możliwe doprowadzenie zagospodarowania nieruchomości do stanu zgodnego z prawem. Wskazać należy, że z uwagi na fakt ustalenia, że kruszarki znajdują się na terenie rolnym oznaczonym symbolem R a nie RMN, organ prawidłowo nie dokonał pomiarów uciążliwości związanej z użytkowaniem tych urządzeń. Wobec stwierdzenia, że urządzenia te nie są związane z działalnością rolną, a ich umiejscowienie wraz ze składanymi kamieniami, tłuczniem i żwirem doprowadziło do zmiany zagospodarowania terenu rolnego, a w konsekwencji do zastosowania sankcji z art. 59 ust. 3 u.p.z.p., brak było potrzeby prowadzenia postępowania w celu stwierdzenia czy w związku z pracą kruszarek występują uciążliwości, czy też nie. Wskazać należy, że zaskarżona decyzja dotyczy tylko części działki [...] o przeznaczeniu R zgodnie z obowiązującym planem miejscowym. Decyzja nie odnosi się do części działki zlokalizowanej na terenie planu o przeznaczeniu RMN. Zarzuty skargi w tym zakresie są więc bezpodstawne. Zauważyć również należy, że wyrok z dnia 9.11.2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2243/16 zapadł w wyniku rozpoznania skargi na kasatoryjną decyzję SKO uchylającą decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie. Decyzja kasatoryjna organu odwoławczego została wydana m.in. z uwagi na brak dokonania przez organ I instancji ustaleń stanu faktycznego nie tylko co do uciążliwości prowadzonej działalności, ale również w zakresie przeznaczenia terenu, na którym prowadzona jest działalność z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu. W powyższym zakresie WSA rozpoznając skargę na decyzję SKO, potwierdził prawidłowość oceny sprawy dokonanej przez organ odwoławczy. Natomiast jak wynika z uzasadnienia zakwestionowanej w niniejszej sprawie decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, organy w sposób prawidłowy ustaliły, że działalność gospodarcza prowadzona na tej części działki [...] (niezależnie już od uciążliwości wynikających z tej działalności w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza), która w planie miejscowym została oznaczona symbolem R, doprowadziła do zmiany zagospodarowania terenu, a ta zmiana pozostaje w sprzeczności z postanowieniami planu, tak więc brak było potrzeby badania uciążliwości tej działalności. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 16 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wskazać należy, że o tożsamości sprawy można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym (por. np. wyroki NSA z 18 grudnia 2015 r., II OSK 999/14 oraz z dnia 7 stycznia 2016 r., I OSK 787/14 CBOSA; M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2016, teza 3 w rozdziale: "Uprzednie rozstrzygnięcie sprawy jako przyczyna nieważności"). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, decyzja organu z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] umarzająca postępowanie w sprawie zgodności lokalizacji zakładu [...] z MPZP dotyczyła działania zakładu na innej nieruchomości - nr [...], wobec czego organy uznały, że nie ma mowy o tożsamości obydwóch spraw z uwagi na odrębny przedmiot postępowania w świetle art. 59 ustawy. Stanowisko organu jest słuszne. Jak wynika z nadesłanych w toku postepowania sądowoadministracyjnego przez organ I instancji akt sprawy zakończonej wydaniem decyzji z [...] kwietnia 2015 r. znak [...], postepowanie w uprzednio prowadzonej sprawie zostało wszczęte w przedmiocie zgodności lokalizacji zakładu [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z urzędu, na podstawie pisma z dnia 3 marca 2015 r., znak [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska - Delegatura w [...] o niezgodności lokalizacji zakładu [...] w miejscowości [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do pisma został załączony anonim. Jak wynika z akt tej sprawy, w dniu 25 marca 2015 r. została przeprowadzona kontrola, z której został sporządzony protokół. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że na części działki nr [...] jest prowadzona działalność rolnicza - hodowla bydła i gromadzenie paszy, parkowanie maszyn rolniczych; na pozostałej części działki [...] prowadzi działalność gospodarczą - składowanie żwiru, piasku i kamienia, co w ocenie komisji przeprowadzającej kontrolę nie było znaczną uciążliwością i nie wykraczało poza granice działki. Z treści tego protokołu wynika w sposób jednoznaczny, że kontrola została przeprowadzona tylko i wyłącznie na działce ew. nr [...]. Przedmiotem kontroli nie była działka [...]. Po przeprowadzonej kontroli w dniu 28 kwietnia 2015 r. została wydana decyzja umarzająca postępowanie. Co prawda w sentencji decyzji ani w jej uzasadnieniu nie wyszczególniono numeru żadnej działki, ale analiza akt tej sprawy prowadzi do wniosku, że postępowanie było prowadzone w zakresie zgodności lokalizacji przedsiębiorstwa co do działki [...], która to działka została skontrolowana, co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonym protokole kontroli, a finalnie w uzasadnieniu decyzji, w którym powołano ustalenia właśnie tej kontroli. Powyższe okoliczności uzasadniają stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, że brak było podstaw do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie z powodu wcześniejszego rozstrzygnięcia sprawy w/w decyzją ostateczną umarzająca postępowanie. Niewątpliwie w poprzednio prowadzonym postępowaniu przedmiot postępowania był inny – sprawa dotyczyła bowiem innej nieruchomości, ponadto w obu sprawach nie zachodzi tożsamość podmiotowa, we wcześniej prowadzonym postępowaniu nie brali czynnego udziału: W. J., W. J., W. M., W. A., W. P., które to osoby są stronami w niniejszej sprawie, jako właściciele nieruchomości sąsiadujących z działką [...]. Wobec powyższego okoliczność, że obie sprawy mają taki sam numer wg. rzeczowego wykazu akt, oraz że postępowania były prowadzone w zakresie badania zgodności lokalizacji zakładu [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie mogą stanowić podstawy do zaakceptowania twierdzenia o tożsamości obydwu spraw. Stwierdzić należy, że wobec tego nie mają znaczenia powoływane w skargach kwestie związane z brakiem zmian w zakresie zagospodarowania działki nr [...] od 2015 r., skoro nigdy wcześniej organ nie badał zmiany zagospodarowania na tej działce w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Wskazać również należy, że jak wynika z zawiadomień wystosowywanych w sprawie z 10.03.2016 r. i 14.07.2016 r. organ I instancji wszczął postępowanie wskazując jako podstawę prowadzonego postępowania art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sprawie niezgodności lokalizacji zakładu [...] w m. [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Postępowanie zostało wszczęte na skutek pisma właścicieli sąsiadujących z działką [...] i pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że działalność gospodarcza jest prowadzona na działce nr ew. [...], a w celu doprecyzowania czy prowadzona działalność jest zgodna z postanowieniami planu miejscowego przeprowadzono dowody z oględzin i opinii biegłych geodetów. W trakcie postępowania ustalono, że w wyniku prowadzonej działalności doszło do zmiany zagospodarowania terenu, a zmiana ta jest sprzeczna z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje fakt zlokalizowania zakładu [...] na działce o nr [...], skoro działalność związana z tym Zakładem była również prowadzona na innej działce tj. [...]. Również wbrew zarzutom skargi, organ nie prowadził postępowania w przedmiocie działalności polegającej na składowaniu przez T. G. odpadów, a jedynie w przedmiocie zmiany zagospodarowania terenu w oparciu o art. 59 ust. 3 u.p.z.p co jednoznacznie wynikało z zawiadomień o wszczęciu postępowania, a od czego organ był uprawniony. W ocenie Sądu, w toku prowadzonego postępowania nie doszło również do naruszenia art. 7, 16, 77 i 80 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi zarówno organ I instancji jak i SKO odnosiły się do pozostającej w obrocie prawnym decyzji Starosty [...] z [...].12.2015 r. Otóż jak prawidłowo powołał organ odwoławczy decyzja Starosty zezwala na składowanie odpadów kamieni, mieszanki bitumicznej i kruszywa tylko na części działki [...] i zgodnie z treścią decyzji, składowanie ma mieć miejsce na utwardzonej, ogrodzonej części działki nr [...]. Prawidłowa była również ocena organu odwoławczego, że nie można zgodzić się z zarzutami odwołania, że decyzja Starosty zezwala na składowanie odpadów także na terenie oznaczonym literą R. Analizując treść decyzji Starosty oraz dowody zgromadzone w aktach sprawy, a w szczególności opinie sporządzone przez geodetów, zwrócić należy uwagę, że decyzja Starosty dotyczy tylko części działki nr [...], wskazanej w treści tej decyzji w sposób opisowy (odpady mają być składowane na północnej części działki ewidencyjnej od strony drogi na utwardzonym gruncie i na terenie ogrodzonym), a z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika w sposób jednoznaczny, że część działki nr [...] stanowi wg. ustaleń obowiązującego planu teren zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej ekstensywnej (RMN), i właśnie ta część położona jest od strony drogi. Tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, że organ podważył legalność decyzji Starosty. Podkreślić należy, że decyzja Starosty dotyczyła zupełnie odmiennych kwestii – a mianowicie składowania odpadów. Natomiast zaskarżona decyzja zapadła na podstawie zupełnie innych przepisów prawa. W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w istocie sprowadzają się do próby zakwestionowania poczynionych przez organy ustaleń faktycznych oraz podważenia wniosków i ocen, jakie wyprowadził organ z zebranego materiału dowodowego. Sąd nie dostrzegł także w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia prawa, które wymagałoby uchylenia zaskarżonej decyzji z urzędu. Z tych przyczyn Sąd uznał, że brak jest podstaw do podważenia legalności wydanej w sprawie decyzji i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. ----------------------- 21