IV SA/Wa 1825/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - U2ASADNIENE Decyzją z dnia [...] lipca 2010r. Minister Środowiska znak [...]stwierdził, na wniosek K. G., nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. wydanej na podstawie art. 190 ustawy z dnia 27.04.2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.). Przedmiotem decyzji Wojewody [...] było przeniesienie - z A. na A. - praw i obowiązków wynikających z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r., zmienionej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona podnosi, że decyzja Wojewody [...] jest zgodna z prawem. Natomiast decyzji Ministra Środowiska, stwierdzającej jej nieważność, zarzuca brak uzasadnienia, z uwagi na nieodniesienie się organu do wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...].03.2010 r. sygn. akt [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia [...].03.2010 r. sygn. akt [...], przedstawionych jako nowe dowody odnośnie do kwestii własności instalacji i istnienia spółki cywilnej. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku Minister Środowiska wydał decyzję z dnia [...].08.2010 r., która została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 03.02.2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1789/10. Sąd nie rozpatrywał sprawy merytorycznie, ale uchylił decyzję Ministra Środowiska z uwagi na jej wydanie, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, niezgodne z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a, w związku z art. 127 § 3 K.p.a, przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji wcześniejszej. Sprawa w trybie odwoławczym została rozpatrzona po raz drugi i decyzją z dnia [...] września 2011r. Nr [...] Minister Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, w związku art. 156 §1 pkt 2 i art. 157§ 1 i 2 k.p.a orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2010 r W uzasadnieniu organ wskazał, iż po przeanalizowaniu akt sprawy, iż K. G. dąży do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Wojewody [...] dnia [...] listopada 2008 r. W swoim wniosku, opartym na art. 156 §1 pkt 2 k.p.a, podniósł, że decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 190 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, z którego wynika, iż warunkiem przeniesienia na inny podmiot praw i obowiązków z pozwolenia jest to, aby podmiot ten nie posiadał tytułu prawnego do instalacji będącej przedmiotem pozwolenia. Zgodnie z art. 190 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, zainteresowany nabyciem tytułu prawnego do całej instalacji może złożyć wniosek o przeniesienie na niego praw i obowiązków wynikających z pozwoleń dotyczących tej instalacji. Przepis ten, stosuje się do zainteresowanego nabyciem tytułu prawnego do instalacji, nie dotyczy więc prowadzącego instalację, czyli podmiotu posiadającego tytuł prawny i władającego na jego podstawie instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie. Jak wynika z akt sprawy, w dacie wydania decyzji o przeniesieniu praw i obowiązków z pozwolenia P. G. był, tak jak i K. G., prowadzącym instalację (stację demontażu pojazdów). P. G. zatem nie można uznać za zainteresowanego nabyciem tytułu prawnego do instalacji, ponieważ posiadał on taki tytuł - na zasadzie współwłasności, jak to wskazano we wniosku o stwierdzenie nieważności. Przenosząc prawa i obowiązki decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. na wniosek, który pochodził od prowadzącego instalację mającego tytuł prawny, jakim jest współwłasność wynikająca z umowy spółki cywilnej, Wojewoda [...] rażąco naruszył art. 190 ustawy - Prawo ochrony środowiska, a także inny przepis prawa, a mianowicie art. 29 K.p.a, który określa krąg rodzajów podmiotów mogących być stronami. Faktem jest, że P. G. i K. G. razem prowadzili działalność gospodarczą, w tym demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji, którego dotyczyły ww. decyzje Wojewody [...], dysponując wspólnym majątkiem obejmującym nieruchomości i ruchomości, w ramach umowy spółki cywilnej, która obowiązywała w dacie wydania przez Wojewodę [...] decyzji w sprawie przeniesienia praw i obowiązków wynikających z pozwolenia. Faktu tego nie kwestionuje żadna ze Stron. Spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej ani zdolności prawnej. Sama spółka nie stanowi samodzielnego podmiotu i nie może być stroną postępowania administracyjnego, co wynika z art. 29 K.p.a. Podmiotami prawa w spółce cywilnej, w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej, są jej wspólnicy jako przedsiębiorcy w myśl art. 4 ustawy z dnia 02.07.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm.). W omawianej sprawie są to osoby fizyczne. Decyzja z dnia [...] listopada 2008 r. nie jest skierowana, choć powinna, do osób fizycznych wymienionych z imienia, nazwiska i miejsca zamieszkania. W decyzji organ używał wyrażeń: "A." i "A." lub dodawał słowo: "firma". Słowo to oznacza przedsiębiorstwo lub jego nazwę. W ocenie organu nie można zatem zgodzić ze stanowiskiem przedstawionym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że Wojewoda [...] prawidłowo wskazał strony postępowania, którymi są przedsiębiorcy: P. G. i K. G. jako wspólnicy spółki cywilnej. To, że art. 434 Kc nie wyklucza włączenia do firmy, którą w przypadku osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko, pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych, nie zmienia poglądu o wadzie godzącej w podmiotowy element stosunku prawnego, tkwiącej w samej przedmiotowej decyzji. O tym, że decyzja z dnia [...] listopada 2008 r. została skierowana do podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej świadczy wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza W. pod numerem [...], gdzie wpisano: G. P., oznaczając przedsiębiorcę, i pełną nazwę prowadzonej przez niego działalności gospodarczej: "A. Analogiczny wpis do tej ewidencji pod numerem [...] dotyczy K. G. Strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji jest także stroną postępowania nadzorczego. Obaj panowie byli stronami postępowań, którego przedmiotem była instalacja stanowiąca ich współwłasność, a więc zarówno postępowania sprawie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, obejmującego także zezwolenie na odzysk odpadów, jak i w sprawie przeniesienia praw i obowiązków wynikających z tego pozwolenia. Z rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji o przeniesieniu praw i obowiązków wynikających z pozwolenia oraz z faktu adresowania korespondencji do dwu firm wynika, że Wojewoda [...] firmę A., tak jak i firmę A., potraktował jako stronę niezgodnie z art. 29 K.p.a. W takiej sytuacji, zwłaszcza w przypadku firmy A. potraktowanej jako jeden podmiot, niemożliwe było osobiste doręczanie pism każdej z faktycznych stron: P. G. i K. G., a to z kolei powoduje brak pewności, że K. G. wiedział o postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Wątpliwość, czy zapoznał się on z treścią wezwania organu do złożenia oświadczenia, pogłębia się przez to, że w dostarczonym Wojewodzie [...] w dniu 30 października 2008 r. oświadczeniu tejże firmy, podpisanym przez obu wspólników, nie powołano się na to wezwanie, w którym organ określił przedmiot toczącego się postępowania, ale na rozmowę telefoniczną. Należy podkreślić, że osobie fizycznej należy doręczać pisma zgodnie z postanowieniami art. 42-44 k.p.a nawet wtedy, gdy jest ona przedsiębiorcą. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na rażące naruszenie prawa, poza samą decyzją, przy której wydawaniu miała miejsce wadliwość w stosowaniu prawa, ocenie podlegają jej skutki prawne dla życia społecznego i gospodarczego. Przeniesienie kwestionowaną decyzją praw i obowiązków wynikających z pozwolenia na wytwarzanie odpadów i odzysk odpadów w stacji demontażu pojazdów w R., na którą składają się m.in. hale i place magazynowe z utwardzoną powierzchnią wyposażone w systemy kanalizacyjne, może doprowadzić do zalegalizowania eksploatacji tej instalacji przez jednego z jej współwłaścicieli bez zgody drugiego. Ponadto przeniesienie praw i obowiązków na prowadzącego instalację - jednego ze wspólników spółki cywilnej, a nie na zainteresowanego nabyciem tytułu prawnego do instalacji, uniemożliwia stosowanie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska co do wygaśnięcia pozwolenia oraz decyzji przenoszącej prawa i obowiązki z niego wynikające. Błędne określenie stron w decyzji może być przeszkodą w uzyskaniu przysługujących praw i korzyści, a także - w stosowaniu przewidzianych prawem sankcji w przypadku nieprzestrzegania wymagań ochrony środowiska przy eksploatacji instalacji. Charakter omówionych naruszeń prawa jest rażący i wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Dlatego zdaniem organu decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego, co otworzy drogę do prawidłowego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia i uregulowania zagadnienia gospodarki odpadami w przedmiotowej stacji demontażu pojazdów. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. G. reprezentowany przez r.p. M. G. domagając się : 1. Uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] września 2011 r. oraz decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. 2. Zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przewidzianych. Zaskarżonym decyzjom strona skarżąca zarzuciła rażące naruszenie prawa, a szczególnie: • art. 8 k.p.a. gdyż prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie, przy wyborze następstw prawnych ustalonego stanu faktycznego nie uwzględnił słusznego interesu strony ograniczając się do wskazania rzekomego naruszenia prawa materialnego, które nie wywarło żadnych faktycznych negatywnych następstw dla porządku prawnego, • art. 9 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji logicznej konstrukcji myślowej, która doprowadziła do subsumpcji wyartykułowanej w sentencji decyzji, • art. 11 w związku z art. 107 §3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu na czym polega rażące naruszenie prawa, które obligowało organ do wycofania z obrotu uchylonej w postępowaniu prowadzonym w trybie kasacyjnym decyzji Wojewody [...], • art. 107 §3 k.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji w odniesieniu do innego stanu faktycznego, niż będący przedmiotem rozstrzygnięcia oraz, mimo utrwalonego w orzecznictwie stanowiska nie przywołał pełnej nazwy aktów prawnych, na których oparł rozstrzygnięcie, posługując się skrótami, a także nie przywołując źródła publikacji, ze szczegółowym wskazaniem zmian, co uniemożliwia stronie " wobec częstych zmian w obowiązujących przepisach, jednoznaczne ustalenie na jakim brzmieniu normy prawnej organ się oparł. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2005 r. udzielił P. G. i K. G. pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na prowadzenie działalności odzysku odpadów w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów. Na podstawie tej decyzji jej strony prowadziły przez trzy lata wspólnie działalność określoną w decyzji. Żadna ze stron nie kwestionowała zgodności tej decyzji z prawem. Na skutek okoliczności pozostających bez znaczenia w niniejszej sprawie, działalność prowadzona na podstawie wskazanej decyzji była wykonywana wyłącznie przez P. G., który dążył do prawnego potwierdzenia istniejącego stanu faktycznego dla uzyskania stabilności, ponieważ inwestował w tę działalność rocznie od 150.000,00 do 200.000,00 zł. z kredytu zaciąganego w banku z zabezpieczeniem hipoteką ustanowioną na domu mieszkalnym. W oparciu o wniosek P. G. Wojewoda [...], na podstawie art. 190 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r - Prawo ochrony Środowiska (Jednolity tekst Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 125) w dniu 7 listopada 2008 r. wydał kontrolowaną w sprawie decyzję . Według stanu faktycznego istniejącego na dzień wydania wymienionej decyzji do instalacji mieli prawo, jako współwłaściciele P. G. i K. G. P. G. spodziewał się, na podstawie wstępnego, ustnego porozumienia, iż w okresie roku od uzyskania ekspektatywy, nabędzie na wyłączność instalację niezbędną do prowadzenia tego rodzaju działalności gospodarczej. Z tego względu wystąpił o przeniesienie prawa przyznanego jemu i K. G. wyłącznie na niego. Wydanie decyzji, której wejście w życie uzależnione było od spełnienia warunku, w żaden sposób nie zagroziło porządkowi prawnemu, gdyż nie tworzyło nowych uprawnień dla strony, jak również K. G. nie pozbawiało prawa do korzystania z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. Z tego względu nie można dopatrzyć się rażącego naruszenia prawa, w przypadku, gdyby decyzja z [...] października 2008 r.; pozostała w obrocie prawnym. Zaskarżona decyzja Ministra Środowiska jest zatem sprzeczna z przywołanymi na wstępie skargi przepisami. Organ jest zobligowany, zgodnie z nakazem wynikającym z art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. do szczegółowego uzasadnienia faktycznego decyzji, przepisów na których się oparł wydając decyzję, z przywołaniem przepisów wraz ze wskazaniem źródeł publikacji. Uzasadnienie zostało sporządzone w sposób nie pozwalający stronie na zrozumienie przyczyn wydania decyzji. Uchylona zaskarżoną decyzją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. została wydana po opublikowaniu w dniu 23 stycznia 2008 r. jednolitego tekstu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Od daty opublikowania jednolitego tekstu, do daty wydania decyzji ustawa ta nie była nowelizowana. Natomiast w zdaniu pierwszym uzasadnienia organ dodaje, określając stan prawny, "z późn. zm." wprowadzając w błąd stronę co do stanu prawnego, w jakim była wydana uchylona decyzja. Ustalając stan faktyczny organ w uzasadnieniu wskazuje, że K. G. twierdzi, że bez jego wiedzy i zgody nastąpiło wydanie decyzji z dnia [...].11.2008 r. W uzasadnieniu decyzji nie wskazano, czy twierdzenie to jest uznane przez organ za fakt udowodniony, mimo, iż w sprawie ma węzłowe znaczenie. Kwestionując zasadność wydanej decyzji organ oparł się na wykładni art. 190 ust. 1 cytowanej ustawy - Prawo ochrony Środowiska wskazując, iż wniosek o wydanie takiej decyzji ma jedynie podmiot ubiegający się o nabycie tytułu prawnego "... do całej instalacji..." Organ przy tym nie wyjaśnią, czy współwłasność należy rozumieć jako posiadania całego tytułu, czy też tylko udziału we własności oraz, czy zdaniem organu udział we współwłasności spełnia ustawowe wymagania. Rozstrzygnięcie tej kwestii organ pozostawia intuicji strony, pozostawiają zagadnienie to nie rozstrzygnięte. Tym samym organ administracji rażąco naruszył przepis art. 107 k.p.a. poprzez nie spełnienie wymagań określonych tą normą. Organ w pierwszej części uzasadnienia wskazuje, że strona poprzez spełnienie warunków to jest, że jest współwłaścicielem instalacji i z tego wyprowadza prawo do prowadzenia przez stronę działalności w zakresie wytwarzania odpadów na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...].10.2005 r. Niezrozumiała jest druga część uzasadnienia, w której organ administracji próbuje wykazać, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. jest skierowana do "A.", podczas, gdy w tym samym zdaniu wskazuje, że zarówno P. G., jak i K. G. mają odrębne wpisy do ewidencji działalności gospodarczej. Zarówno w decyzji Wojewody [...] z dnia [...].10.2005 r., jak z dnia [...].11.2008 r. nie został użyty rzeczownik "spółka cywilna" co usiłuje, zupełnie bezpodstawnie wykazać organ administracyjny, skutkiem, czego jest niezrozumiałe wskazywanie na brak osobowości prawnej spółki cywilnej, jeżeli żadna decyzja nie była kierowana do P. G. i K. G. jako wspólników spółki cywilnej. Godzi się podkreślić, iż zagadnienie to, aczkolwiek marginalnie, stało się przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SAA/Va 202/11 podał: "..Analiza treści decyzji Wojewody [...] (z dnia [...].10. 2005 r. -przypisek pełnomocnika) wskazuje, że została ona zaadresowana jednak do osób fizycznych wymienionych z imienia i nazwiska...". Decyzja Wojewody [...] z dnia [...].10.2005 r. nie podlega ponownemu rozpoznaniu przez organ administracji ze względu na prawomocny, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżeniu z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 815/11 uchylający decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]. Decyzją tą Minister Środowiska poprzez autokontrolę, na podstawie art. 54 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zmianami) uchylił swoją decyzję z [...] stycznia 2011 r. nr [...] wydaną na podstawie wniosku strony o ponowne rozpoznanie decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. W uchylonej decyzji organ administracyjny utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. skutkiem czego tok instancyjny w postępowaniu administracyjnym został wyczerpany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Środowiska wydana w trybie nieważnościowym. Dokonanie oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, poddane jest więc specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma bowiem w prawie bardzo istotne znacznie. Przede wszystkim z tego powodu, że jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Przepis art. 156 § 1 k.p.a. nakłada zatem na organ administracji publicznej obowiązek nie tylko stwierdzenia niewątpliwego naruszenia prawa, ale zarazem wykazania, że było to rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004r. Sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994r. sygn. akt V SA 535/94) przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz uznanie, iż racje ekonomiczne i społeczne skutki, które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną do Sądu decyzją Minister Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, w związku art. 156 §1 pkt 2 i art. 157§ 1 i 2 k.p.a orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2010r. którą na wniosek K. G., stwierdzono nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. wydanej na podstawie art. 190 ustawy z dnia 27.04.2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.). Przedmiotem decyzji Wojewody [...] było przeniesienie - z A. na A. - praw i obowiązków wynikających z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r., zmienionej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wbrew zarzutom skargi właściwie orzekający w sprawie organ uznał, iż kontrolowana w sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. narusza w stopniu rażącym art. 28 k.p.a. i 29 k.p.a., z uwagi na fakt, iż jej adresatem jest spółka cywilna "A.". Stosownie do treści art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W myśl art. 29 k.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Spółka prawa cywilnego nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 29 k.p.a. Nie ma ona osobowości prawnej ani też innego rodzaju podmiotowości na gruncie przepisów postępowania administracyjnego, jest to bowiem jedynie stosunek cywilnoprawny o charakterze obligacyjnym. Stronami postępowania mogą być jedynie wspólnicy spółki cywilnej, jeżeli w jej rozstrzygnięciu mają interes prawny. Tymczasem jak wynika z treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008r. za stronę postępowania i adresata decyzji uznał on, spółkę cywilną "A." , a nie P. G., jako osobę fizyczną, prowadzącą działalność gospodarczą w spółkę cywilną "A.". Podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, iż w decyzji nie wskazuje się wprost na sformułowanie "spółka cywilna", nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja została bowiem skierowana do podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej jak słusznie wywodzi organ potwierdza wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza W. pod numerem [...], gdzie figuruje jako: G. P., oznaczając przedsiębiorcę i pełną nazwę prowadzonej przez niego działalności gospodarczej: "A.". Ponadto w ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy P. G., nie może ubiegać się o przeniesienie na niego w oparciu o art. 190 ustawy z dnia 27.04.2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.) praw i obowiązków wynikających z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r., zmienionej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów. Zgodnie z tym przepisem zainteresowany nabyciem tytułu prawnego do całej instalacji może złożyć wniosek o przeniesienie na niego praw i obowiązków wynikających z pozwoleń dotyczących tej instalacji (ust. 1). Przeniesienie praw i obowiązków jest możliwe tylko wtedy, gdy nabywca daje rękojmię prawidłowego wykonania tych obowiązków (ust. 2). Przeniesienie lub odmowa przeniesienia praw i obowiązków następuje w drodze decyzji.(ust. 3). Nabywca, o którym mowa w ust. 1, przejmuje wszystkie obowiązki ciążące w związku z eksploatacją instalacji na poprzednio prowadzącym instalację, wynikające z pozwolenia i przepisów ustawy oraz ustawy - Prawo wodne i przepisów ustawy o odpadach (ust. 4). W razie podjęcia decyzji, o której mowa w ust. 3, organ właściwy do wydania pozwolenia może w tej decyzji orzec o obowiązku ustanowienia zabezpieczenia roszczeń lub zmienić uprzednio określone warunki zabezpieczenia roszczeń; przepisy art. 187 stosuje się odpowiednio (ust. 5). Co do zasady uprawnienia wynikające z decyzji administracyjnej generalnie mają charakter osobisty i mogą być przenoszone na inne podmioty tylko w sytuacji, gdy przepisy prawa taką możliwość przewidują. Dlatego, w celu umożliwienia przejścia uprawnień i obowiązków o charakterze administracyjnym z jednego podmiotu na drugi, w art. 190 ust. 1 p.o.ś. przewidziano, że zainteresowany nabyciem tytułu prawnego do całej instalacji może złożyć wniosek o przeniesienie na niego praw i obowiązków wynikających z pozwoleń dotyczących tej instalacji. Gramatyczna wykładnia tegoż przepisu nie budzi wątpliwości, iż przeniesienie dotyczy zmiany adresata takiej decyzji tj. podmiotu któremu przysługiwać będą dopiero uprawnienia i obowiązki wynikające z takiej decyzji. Przy czym co jest istotne na gruncie rozpoznawanej sprawy przeniesienie dotyczy nabycia tytułu prawnego do całej instalacji, tym samym przepis ten nie może mieć zastosowania do podmiotu, któremu już przysługują prawa do instalacji, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. P. G. jako współwłaściciel spółki cywilnej A. jest już bowiem podmiotem uprawnionym do wykonywania praw i obowiązków wynikających z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r., zmienionej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. i przysługują mu prawa do instalacji. Tym samym za chybione uznał Sąd podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia przez organ art. 8, 9, 11 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, orzekający w sprawie organ właściwie ustalił stan faktyczny i prawny sprawy. Uzasadnienie decyzji zawiera zaś niezbędne elementy i w sposób zrozumiały przedstawia motywy rozstrzygnięcia. Okoliczność, iż organ powołując się na art. 190 ustawy z dnia 27.04.2001 r. - Prawo ochrony środowiska wskazał na "Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm." nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W postępowaniu nieważnościowym ocenia się stan prawny decyzji w oparciu o brzmienie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji. Tym samym decydujące znaczenia ma to jakie przepisy prawa powołano w kontrolowanej decyzji. Skoro więc brzmienie art. 190 ustawy prawo ochrony środowiska nie uległo zmianie od dnia wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r., którą wydano po opublikowaniu w dniu 23 stycznia 2008 r. jednolitego tekstu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. To błędne określenie przez organ stan prawny, poprzez podanie "z późn. zm." wbrew twierdzeniu skarżącego nie ma wpływu na rozpoznanie sprawy i nie wprowadza strony w błąd co do stanu prawnego sprawy. Na uwzględnienie w ocenie Sądu nie zasługuje także zarzut skargi dotyczący wyczerpania toku instancyjnego z uwagi na to, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...].10.2005 r. nie podlega ponownemu rozpoznaniu przez organ administracji ze względu na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżeniu z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 815/11 uchylający decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy decyzją tą Minister Środowiska poprzez autokontrolę, na podstawie art. 54 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zmianami) uchylił swoją decyzję z [...] stycznia 2011 r. nr [...] wydaną na podstawie wniosku strony o ponowne rozpoznanie decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. W uchylonej decyzji organ administracyjny utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. Decyzją tą stwierdzono nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r. w sprawie udzielenia zakładowi A. w R. pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów. Wskazać należy, iż wbrew zarzutom skargi postępowanie nieważnościowe w niniejszej sprawie nie obejmuje kontroli decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r. Ewentualne uprawomocnienie się decyzji stwierdzającej nieważność w/w decyzji ma ten skutek, iż będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. wydanej na podstawie art. 190 ustawy z dnia 27.04.2001 r. - Prawo ochrony środowiska, przedmiotem której było przeniesienie - z A. na A. - praw i obowiązków wynikających właśnie z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r., musiała by być wyeliminowana z obrotu prawnego. Tymczasem jej wyeliminowanie, co prawda z innych przyczyn, ale nastąpiło już kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzją. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "ppsa") orzekł jak w sentencji wyroku.