IV SA/Wa 1826/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę M. I. (dalej: "skarżący") 29 czerwca 2012 r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji. Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2012 r. Nr [...] orzekł o odmowie udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133, ze zm., dalej: "ustawa abolicyjna"). W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wskazał, że okoliczności sprawy i zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazują, iż skarżący nie spełnia przesłanki nieprzerwanego pobytu co najmniej od 20 grudnia 2007 r. na terytorium Polski jak również w ww. wniosku zawarł fałszywą informację odnośnie swojego nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 6, art. 7, art. 10 oraz art. 12 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej: "Kpa") jak również art. 1, art. 3 ust. 3 i 4 ustawy abolicyjnej oraz art. 64 ust. 3 i ust. 6 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573). Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z zapisów prowadzonych przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w Systemie Informatycznym "POBYT" nie wynika, by skarżący ubiegał się na terytorium Polski o nadanie mu statusu uchodźcy, w związku z czym należy stwierdzić, że wobec skarżącego nie zachodzą przesłanki określone w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy abolicyjnej. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wymaga więc kwestia, czy wobec cudzoziemca zachodzą okoliczności z art. 1 pkt 1 ww. ustawy. Podał, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji skarżący wskazał, że przebywa w Polsce od [...] października 2007 r. nielegalnie i od tamtej pory nie odbywał żadnych podróży zagranicznych. Do wniosku załączył dokument podróży, wydany przez Ambasadę [...] w M. [...] czerwca 2012 r. z terminem ważności do 18 czerwca 2014 r. W ww. dokumencie podróży Ambasada [...] w M. zamieściła adnotację dot. obecnego adresu zamieszkania cudzoziemca tj. [...]. Wskazał także, że skarżący nie figuruje w ewidencji osób przekraczających granicę polską w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 18 września 2012 r. W celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy Wojewoda [...] pismem z [...] września 2012 r. wezwał o dołączenie do akt sprawy dokumentów potwierdzających nieprzerwany pobyt skarżącego na terytorium Polski co najmniej od 20 grudnia 2007 r., jednak do akt sprawy nie zostały dołączone żadne dokumenty potwierdzające powyższą okoliczność. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Jednakże, jeśli powyższe domniemanie zostanie obalone przez organ administracji ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca zostaje przesunięty na stronę postępowania. Uznanie pobytu cudzoziemca za nieprzerwany wyłącza ujawnienie takich okoliczności, które wg zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego powinny wzbudzić istotne wątpliwości, że aplikujący faktycznie przebywał na terytorium Polski co najmniej od 20 grudnia 2007 r. W ocenie organu okolicznościami obalającymi domniemanie pobytu zawarte w art. 3 ust.4 ww. ustawy abolicyjnej jest: - uzyskanie przez skarżącego aktualnego dokumentu podróży, wydanego [...] czerwca 2012 r. w M., - wskazanie w dokumencie podróży skarżącego jego obecnego adresu na terytorium R., mimo deklarowania przez skarżącego nieprzerwanego od 2007 r. pobytu w Polsce, - brak danych potwierdzających wjazd skarżącego na terytorium Polski, - nieposiadanie przez stronę jakichkolwiek dokumentów mogących świadczyć o jej pobycie w Polsce i funkcjonowaniu w społeczeństwie polskim oraz nieznajomość języka polskiego, mimo deklarowanego pobytu w Polsce od 2007 r. Zaznaczył, że skarżący nie udokumentował nic przeciwnego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego złożenia przez skarżącego wniosku zawierającego fałszywe informacje odnośnie jego nieprzerwanego pobytu w Polsce stwierdził, iż jest on zasadny, gdyż w badanym okresie – skarżący przebywał na terytorium R., natomiast we wniosku wskazał, że nie odbywał żadnych podróży zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat. Podkreślił, iż składając wniosek o udzielenie przedmiotowego zezwolenia skarżący podpisał oświadczenie znajdujące się we wniosku, z którego wynika m.in., iż jest świadomy, że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie. W ocenie organu odwoławczego, biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, iż wobec skarżącego zachodzą przesłanki, określone w art. 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy abolicyjnej, uzasadniające odmowę udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 6 Kpa, poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i nie podjęcie żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy, - naruszenie art. 7 Kpa poprzez brak obiektywizmu w rozpatrywaniu sprawy, - naruszenie art. 8 Kpa poprzez zburzenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organu administracji publicznej, - naruszenie art. 9 Kpa poprzez naruszenie zasady informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, - naruszenie art. 10 Kpa poprzez brak obiektywizmu w ocenie ważnego interesu odwołującego oraz interesu publicznego poprzez dowolną interpretację. - naruszenie art. 12 Kpa poprzez nie podjęcia przez organ wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, - naruszenie art. 52 Kpa poprzez nie udzielenie pomocy prawnej skarżącemu, - naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez nie dochowanie odpowiedniej vacatio legis, - brak tłumaczenia aplikacji na język angielski lub język ojczysty skarżącego, - traktowanie informacji złożonej przez skarżącego w aplikacji abolicyjnej, niesprawdzonych ani potwierdzonych przez organy administracji publicznej jako nieprawdziwe albo fałszywe, - naruszenie art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka polegający na traktowaniu przez organy obywateli innego Państwa np. P. jako obywateli persona non grata na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, - naruszenie art. 1 ustawy abolicyjnej poprzez przyjęcie że skarżący nie spełnia przesłanek ustawy, - naruszenie art. 3 ust. 1 i 4 ustawy abolicyjnej przez nie zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, skutkiem, czego nie wyjaśniono w sposób dokładny stanu faktycznego, co skutkowało nie zawarciem w decyzji prawidłowego uzasadnienia faktycznego, - naruszenie art. 10 pkt. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez brak pouczenia cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach, - naruszenie art. 93 a pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez nie zapewnienie skarżącemu, który nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim, możliwości korzystania z pomocy tłumacza, - naruszenie art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka polegający na traktowaniu przez organ I instancji obywateli innego Państwa np. P. czy B. jako obywateli persona non grata na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, - naruszenie art. 30 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez nie przestrzeganie zasady poszanowania godności człowieka, - naruszenie art. 31 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez nie przestrzeganie ochrony wolności człowieka oraz art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez nie uważanie cudzoziemca za równego wobec prawa i łamanie zasady równego traktowania przez władze publiczne. W uzasadnieniu podniósł, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie wyjaśnił, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 11 Kpa, dlaczego skarżący nie może otrzymać zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Stwierdził, iż argumentacja przedstawiona przez organ odwoławczy w sposób jednoznaczny i tendencyjny wskazuje na to, że skarżący nie jest mile widziany, nie może zalegalizować swojego pobytu, pomimo iż ustawa abolicyjna dała mu takie prawo. Organ odwoławczy, stworzył konstrukcję prawną na swój własny użytek, aby jak najwięcej cudzoziemców nie skorzystało z ustawy o zalegalizowaniu pobytu, chociaż zamiarem i celem ustawodawcy było zalegalizowanie jak największej liczby osób przebywających nielegalnie na terytorium RP. Podważa to podstawową zasadę wynikającą z art. 8 Kpa zaufania obywateli do organów władzy, a w konsekwencji zasady wynikające z art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Obywatela tj. równego traktowania wszystkich ludzi wobec prawa, nie dyskryminowania ze względu na kolor skóry, język, wyznanie, narodowość. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania. Kontroli Sądu podlegała decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zasady legalizowania pobytu cudzoziemców określa ustawa z 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (dalej: "ustawa abolicyjna"). Zgodnie z jej art. 1 możliwość zalegalizowania pobytu na terytorium naszego kraju mają cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1. nieprzerwanie co najmniej od 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2. nieprzerwanie co najmniej od 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3. wobec których 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy abolicyjnej wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Stosownie do jej art. 3 ust. 4 - pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Zgodnie natomiast z art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: • wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; • towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; • leczeniem cudzoziemca. Jednocześnie zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy abolicyjnej cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia oraz jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Przenosząc wskazane regulacje na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie spełnił przesłanki wskazanej w art. 1 ust. 1 ustawy abolicyjnej. W art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub ze stanu faktycznego sprawy. Przyjęcie takiej konstrukcji prawnej powoduje, że w sytuacji, gdy nic innego nie wynika z akt i okoliczności sprawy strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 cyt. ustawy okresie jest nieprzerwany. Jednakże jeżeli domniemanie to zostanie obalone przez organ administracji, ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca zostaje przesunięty na stronę postępowania. Ustalenia organów obu instancji dowiodły, że domniemanie to zostało obalone. Wskazać bowiem należy, że w przedmiotowym wniosku skarżący podał, że przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie od [...] października 2007 r. (część E, pkt IV, lit. b wniosku); podał też, że w okresie ostatnich 5 lat nie odbywał żadnych podróży zagranicznych oraz nie przebywał na terytorium innego kraju (część E, pkt V wniosku). Przedmiotowy wniosek został przez skarżącego podpisany, czym dał wyraz, że zaznajomił się z treścią oświadczenia znajdującego się na stronie 7 wniosku, informującego o konsekwencjach m.in. złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznania w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nieprawdy lub zatajenia prawdy. Wskazane wyżej informacje odnośnie nieprzerwanego pobytu skarżącego na terytorium Polski od [...] października 2007 r. okazały się nie być prawdziwe. Powyższe wynika z przedstawionego przez skarżącego nowego dokumentu podróży wydanego przez Ambasadę [...] w M. we W. [...] czerwca 2012 r. z terminem ważności do 18 czerwca 2014 r. Z umieszczonej na tym dokumencie adnotacji Ambasady wynika, iż aktualnym miejscem zamieszkania skarżącego jest M. we W., [...]. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący wyrobił nowy dokument podróży tuż przed złożeniem wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia. Przy czym ww. dokument podróży został wyrobiony przez skarżącego na terytorium W. w M., co stoi w sprzeczności z podniesioną przez niego we wniosku okolicznością nieodbywania w tym okresie żadnych podróży zagranicznych. Ponadto w dokumencie podróży widnieje wpis dotyczący jego aktualnego miejsca zamieszkania na terytorium W. w M., co dodatkowo potwierdza sformułowane przez organy stanowisko, iż skarżący mija się z prawdą odnośnie do swojego pobytu w Polsce w wymaganym przez ustawodawcę okresie. Podkreślić w tym miejscu należy, że skarżący nie przedstawił do akt sprawy żadnych dokumentów potwierdzających jego nieprzerwany pobyt w Polsce co najmniej od 20 grudnia 2007 r. mimo wystosowanego przez organ I instancji wezwania z [...] września 2012 r. Mając powyższe na uwadze zgodzić zatem należy się z Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców, iż skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 1 pkt 1 ustawy abolicyjnej, co obligowało organ do zastosowania w sprawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, skutkującego wydaniem w sprawie decyzji negatywnej. W ocenie Sądu organ prawidłowo także zastosował w niniejszej sprawie drugą niezależną podstawę do odmowy skarżącemu wnioskowanego zezwolenia, tj. art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Słusznie organ wywodził, że z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący podał we wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia nieprawdziwe informacje na temat jego nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Skarżący bowiem wskazał, że nie odbywał w okresie ostatnich 5 lat żadnych podróży zagranicznych, ani nie przebywał na terytorium innego kraju, podczas gdy z materiału dowodowego przedmiotowej sprawy wynika, że w 2012 r. skarżący zamieszkiwał na terytorium W. w M. Zauważyć należy, że funkcjonująca w orzecznictwie interpretacja pojęcia "fałszywe informacje" sformułowana została na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Mając jednakże na uwadze, że treść ww. artykułu jest analogiczna do mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej, należy odnieść tę interpretację również do niniejszego postępowania. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że wykładnia art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach nie może prowadzić do takiej konkluzji, zgodnie z którą złożenie wniosku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zawierające jakiekolwiek fałszywe informacje, nawet takie, które nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, obligatoryjnie skutkować powinno wydaniem decyzji odmownie rozstrzygającej zgłoszone żądanie (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 636/08; z 16 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 399/07; z 12 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 125/07; z 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 488/06). Przesłanka z omawianego przepisu uzasadnia zatem odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawsze wtedy, gdy z okoliczności sprawy wynika, że zatajenie prawdy odnosi się do okoliczności, które mają znaczenie w sprawie legalizacji pobytu. W ocenie Sądu zgodzić należy się z organem, iż w niniejszym postępowaniu informacja na temat pobytu i podróży cudzoziemca na terytorium innych krajów w okresie 5 ostatnich lat była, w sposób oczywisty istotna z uwagi na znaczenie tej informacji w kontekście ustalenia nieprzerwanego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Nie ulega zatem wątpliwości, iż skarżący wypełnił swoim zachowaniem również negatywną przesłankę z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Odnosząc się do natomiast zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia przez organ art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, zgodnie z którym organ traktuje obywateli innych państw jako "obywateli persona non grata na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" stwierdzić należy, że zarzut ten jest bezzasadny. Zauważyć bowiem należy, że podstawą do jego sformułowania była jedynie odmowa skarżącemu udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Skarżący nie wskazał bowiem żadnych faktów na jego poparcie. Podkreślić w tym miejscu należy , że co do zasady żaden z przepisów Konwencji nie stwarza po stronie cudzoziemca podmiotowego prawa do legalizacji pobytu w formie przez cudzoziemca wybranej, żaden z nich nie nakłada obowiązku poszanowania dokonanego przez imigrantów wyboru państwa swego pobytu. Z powyższych względów za niezasadny należy uznać także zarzut skarżącego w zakresie naruszenia art. 30, art. 31 i art. 32 Konstytucji. Bezzasadny jest także zarzut skarżącego dotyczący braku tłumaczenia aplikacji na język [...] lub język ojczysty skarżącego, bowiem wniosek o udzielenie przedmiotowego zezwolenia jest sformułowany zarówno w języku polskim jak również w języku [...] i [...]. Wyjaśnić wypada, że w czasie postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcy mogą skorzystać z pomocy tłumacza, ale we własnym zakresie, o czym organy informują cudzoziemców, jeżeli okoliczności sprawy wymagają przeprowadzenia dodatkowych czynności dowodowych z ich bezpośrednim udziałem, np. przesłuchania. Obowiązku zapewnienia cudzoziemcom pomocy tłumacza na każdym etapie postępowania niezależnie od jego rodzaju, nie nakłada na organy ustawa o cudzoziemcach. Wyjątek stanowi powołany w skardze art. 93a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym organ odwoławczy prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o wydaleniu zapewnia cudzoziemcowi, który nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim, możliwość korzystania z pomocy tłumacza. Powyższy przepis dotyczy postępowania w sprawie o wydalenie, a nie postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, dlatego niesłusznie skarżący zarzuca organom jego naruszenie. Ponadto powołany w skardze art. 10 ustawy o cudzoziemcach stanowi jedynie o konieczności pouczania cudzoziemców w języku dla nich zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących im prawach i ciążących obowiązkach. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący takie pouczenie otrzymał w języku angielskim, co wynika z pkt 12 pouczenia zawartego w piśmie Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r. nr [...]. W kontekście zarzutów skargi należy również wskazać, iż postępowanie administracyjne jest prowadzone co do zasady w języku polskim. Zgodnie bowiem z treścią art. 27 Konstytucji RP językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Zgodnie z tą konstytucyjną zasadą, ustawa z 7 października 1999 r. o języku (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224, z późn. zm.) w art. 4 stanowi, iż język polski jest językiem urzędowym: konstytucyjnych organów państwa, organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne, terenowych organów administracji publicznej, instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych, organów, instytucji i urzędów podległych organom wymienionym w pkt 1 i pkt 3, powołanych w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne, organów samorządu innego niż samorząd terytorialny oraz organów organizacji społecznych, zawodowych, spółdzielczych i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Zgodnie natomiast z treścią art. 5 ust. 1 ww. ustawy podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Końcowo wskazać należy, że – w ocenie Sądu - organ oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego po dokonaniu jego swobodnej, a nie dowolnej oceny zgodnie z regułami kodeksu postępowania administracyjnego, nie dopuścił się przy tym wskazanych w skardze naczelnych zasad postępowania administracyjnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.