IV SA/Wa 1828/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2014 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. L. B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r. były Wojewoda [...] udzielił W. G. zezwolenia na pobyt stały (obecnie osiedlenie się) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie art. 13 ustawy z dnia 29 marca 1963 r. (t.j. Dz.U. Nr 7 poz. 30 z 1992 r.), w związku z faktem zawarcia związku małżeńskiego z obywatelem polskim panem S. J. W dniu 28 września 2012 r. Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia W. G. zezwolenia na osiedlenie się. Decyzją z dnia [...] marca 2013r. Nr [...] Wojewoda [...] orzekł o cofnięciu cudzoziemce zezwolenia na osiedlenie się i wydaleniu jej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pod konwojem, zakazie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat, odstąpieniu od wyznaczenia terminu do dobrowolnego wyjazdu cudzoziemca z terytorium Polski i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jednocześnie wstrzymując jej wykonanie do czasu opuszczenia przez W. G. Aresztu Śledczego. W dniu 02 kwietnia 2013r., W. G. złożyła za pośrednictwem Wojewody [...] odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o wyznaczenie terminu 30 dni do dobrowolnego wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 68 ust.1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 68 ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 90 ust. 1 pkt 4, art. 95 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 99 b pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę Federacji R. – W. G. ur. [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż spełnione zostały przesłanki określone w art. 68 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniające cofnięcie cudzoziemce zezwolenie na osiedlenie się. Organ wskazał, iż fakt skazania W. G. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] października 2011 r., na mocy którego została skazana na karę pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy, obliguje go do stwierdzenia, że wobec strony zachodzi przesłanka z art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Organ związany był ustaleniami zawartymi w prawomocnym wyroku skazującym za popełnienie przestępstwa i nie mógł dokonywać samodzielnych ustaleń w ww. przedmiocie. Tak więc wobec stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach zobowiązany był do cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się. Jednocześnie organ mając na uwadze inne prowadzone wobec W. G. postępowania karne, uznał iż zachodzą także okoliczności, określone w art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem organu charakter i częstotliwość popełnianych przez cudzoziemkę czynów karalnych oraz wymiar kar pozbawienia wolności stanowią podstawę do uznania, iż jej dalszy pobyt w Polsce będzie stanowił zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. W interesie Rzeczypospolitej Polskiej nie leży akceptowanie dalszego pobytu w Polsce cudzoziemki, która w sposób rażący naruszyła przepisy polskiego prawa. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy decyzja o wydaleniu podlega przymusowemu wykonaniu przez doprowadzenie cudzoziemca do granicy albo do granicy państwa, do którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo interes Rzeczypospolitej Polskiej. Za uzasadnione organ uznał określenie na okres 5 lat zakazu wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen. Ponadto zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach decyzji o wydaleniu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu z materiału dowodowego i okoliczności sprawy nie wynika, aby w sprawie za chodziły okoliczności z art. 89 ust. 1 ustawy uzasadniające odstąpienie od orzeczenia o wydaleniu cudzoziemki i udzielenie jej zgody na pobyt tolerowany. Odnosząc się do treści odwołania od zaskarżonej decyzji, organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym w decyzji o wydaleniu określa się termin dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który wynosi od 7 do 30 dni, gdyż zaskarżona decyzja podlegała przymusowemu wykonaniu z uwagi na względy bezpieczeństwa państwa (por. art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach). Jednocześnie organ odowławczy stwierdził, iż Wojewoda Mazowiecki nie miał uprawnień do wstrzymania wykonania decyzji do czasu opuszczenia przez W. G. Aresztu Śledczego. Pismem z dnia 2 lipca 2013 r. W. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję. W uzasadnieniu opisała swój pobyt w Polsce i podkreśliła, iż zaskarżona decyzja uniemożliwia jej uporządkowanie swoich spraw majątkowych w Polsce. Wskazała, iż potrzebny jest jej chociaż najkrótszy termin, w którym będzie mogła zabrać swoje rzeczy i dokumenty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Powodem uchylenia decyzji jest również naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a.). Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] orzekającą o cofnięciu cudzoziemce zezwolenia na osiedlenie się i wydaleniu jej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pod konwojem, zakazie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat, odstąpieniu od wyznaczenia terminu do dobrowolnego wyjazdu cudzoziemca z terytorium Polski i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił art. 68 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na osiedlenie się, jeżeli: 1) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego bądź interes Rzeczypospolitej Polskiej; 1a) wniosek o udzielenie tego zezwolenia lub dołączone do niego dokumenty zawierały nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje; 2) w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał; 3) został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności; 4) opuścił na stałe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika z akt sprawy: - wyrokiem nr [...] z dnia [...] października 2011 r Sąd Okręgowy w W. skazał skarżącą na karę pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy, za popełnienie czynu z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu karnego; - wyrokiem [...] z dnia [...] marca 2012 r. Sąd Apelacyjny w W. II Wydział Karny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w W. VIII Wydział Karny; - wyrokiem nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Sąd Rejonowy dla [...] w W. II Wydział Karny skazał skarżącą na karę 1 miesiąca pozbawienia wolności za naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza publicznego podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji W. G. odbywała zasądzoną karę pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym – W. w związku z ww. wyrokami. Ponadto w dniu 31 sierpnia 2012 r. do Sądu Okręgowego w W. Wydział XII Karny (sygn. akt [...]) został skierowany akt oskarżenia przeciwko W. G., podejrzanej o czyn z art. 148 § 1 kodeksu karnego, tj. zabójstwo człowieka. Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, iż wobec faktu skazania skarżącej prawomocnym wyrokiem z dnia [...] października 2011 r., przez Sąd Okręgowy w W. na mocy którego została ona skazana na karę pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy – pozala na przyjęcie, iż spełniona została przesłanka z art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. W tej sytuacji wobec stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach cofnięcie cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się jest obligatoryjne i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Zdaniem Sądu należy też zgodzić się ze stwierdzeniem organów, iż wobec skarżącej zachodzą również okoliczności, określone w art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Charakter i częstotliwość popełnianych przez cudzoziemkę czynów karalnych oraz wymiar kar pozbawienia wolności stanowią podstawę do uznania, iż jej dalszy pobyt w Polsce będzie stanowił zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy zasadnie uznały, iż w interesie Rzeczypospolitej Polskiej nie leży akceptowanie dalszego pobytu w Polsce skarżącej, która w sposób rażący naruszyła przepisy polskiego prawa. Ponadto zgodnie z treścią art. 68 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, orzeka się o wydaleniu cudzoziemca. Z kolei zgodnie z art. 68 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, do postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się, w części dotyczącej orzeczenia o wydaleniu cudzoziemca, stosuje się przepisy o postępowaniu w sprawie wydalenia. Zgodnie z treścią art. 90 ust.1 ww. ustawy w decyzji o wydaleniu: 1) określa się termin dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który wynosi od 7 do 30 dni, z wyłączeniem przypadków, w których decyzja podlega przymusowemu wykonaniu na podstawie art. 95; 2) można określić trasę przejazdu do granicy i miejsce przekroczenia granicy; 3) można wyznaczyć cudzoziemcowi miejsce zamieszkania do czasu wykonania decyzji i zobowiązać go do zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego w decyzji; 4) orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen, i określa okres tego zakazu. 2. Decyzji o wydaleniu można nadać rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli wymagają tego względy, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 5. Stosownie do treści art. 90 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach decyzji o wydaleniu można nadać rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli wymagają tego względy, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 5 (tj. względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo ochrony interesu Rzeczypospolitej Polskiej). Tym samym organ prawidłowo przyjął, iż w sprawie nie znajduje zastosowania art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym w decyzji o wydaleniu określa się termin dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który wynosi od 7 do 30 dni, gdyż zaskarżona decyzja podlegała przymusowemu wykonaniu z uwagi na względy bezpieczeństwa państwa (por. art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach). Zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy decyzja o wydaleniu podlega przymusowemu wykonaniu przez doprowadzenie cudzoziemca do granicy albo do granicy państwa, do którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo interes Rzeczypospolitej Polskiej. Niezależnie od powyższego organy rozważyły czy w sprawie nie zachodzą okloliczności, przewidziane w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli: 1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia; 3) cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2; 4) cudzoziemiec posiada ważne zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, wydane przez inne państwo obszaru Schengen i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o tym obowiązku przez organ właściwy do wydania decyzji o wydaleniu. Z materiału dowodowego i okoliczności sprawy nie wynika, aby w sprawie zachodziły okoliczności z art. 89 ust. 1 ustawy uzasadniające odstąpienie od orzeczenia o wydaleniu cudzoziemki. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. O kosztach postępowania orzeczono - na podstawie 250 p.p.s.a oraz § 18 ust.1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).