IV SA/Wa 1828/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata L. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: przyznać adwokatowi L. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 27,6 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej W. G. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W piśmie z dnia 4 grudnia 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała, że w dniu 3 grudnia 2013 r. wyznaczyła adwokata L. B. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. G. i przyznał na rzecz wyznaczonego pełnomocnika z urzędu stosowne wynagrodzenie. W ustawowym terminie pełnomocnik skarżącej wystąpił do Sądu z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W dniu 14 kwietnia 2014 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) adwokat L. B. złożył do Sądu wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej informując, że sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, którą przesłał skarżącej oraz Dziekanowi Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Pismo zawierało oświadczenie, że koszty te nie zostały opłacone. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt. 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna określona w pkt. 1 omawianego przepisu wynosi 240 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z rzędu skarżącego – adwokat L. B. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, przesłał ją skarżącej oraz złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone. W tej sytuacji uznano, że należy mu przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 120 zł (50 % stawki minimalnej, bowiem reprezentował on skarżącą w postępowaniu w pierwszej instancji) na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i ust. 1 pkt 2 lit. "b", podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.