IV SA/Wa 1829/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. [...] na podstawie art. 53 ust. ust. 4 pkt 9 i ust. 5 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.) oraz art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) dalej K.p.a., po rozpoznaniu wniosku Prezydenta Miasta [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, opracowanego na wniosek [...] prowadzącego działalność pod firmą P.H.U.H. "[...]" [...], dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na biuro oraz budowie reklamy, na działce nr ewid. [...] , obr [...] położonej przy ul. [...] w [...] – odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji. Organ wskazał, że z zgodnie projektem decyzji zmiana sposobu zagospodarowania działki wnioskodawcy ma nastąpić poprzez zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego przy założeniu "obsługi komunikacyjnej zjazdem z drogi krajowej – ulicy [...]". W projekcie decyzji wskazano również na wymóg komunikowania inwestycji zjazdem o parametrach zjazdu publicznego, przy czym nie odniesiono się do faktu, że w stanie istniejącym nieruchomość jest obsługiwana zjazdem indywidualnym w rozumieniu rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. u. z 2016r. poz. 124). Dalej Organ podniósł, że ze względu na lokalizacje zjazdu w obszarze skrzyżowania z ulicą [...], zarządca drogi krajowej decyzją z [...] lutego 2019 r., nr [...] odmówił zezwolenia na przebudowę do parametrów zjazdu publicznego, istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...], do działki nr ewid . [...] w [...]. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GDDKiA decyzją z [...] maja 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że na dzień prowadzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy decyzja nie była ostateczna. Organ wyjaśnił, że ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, budowa zjazdu odpowiadającego wymaganiom planowanego zagospodarowania, jak i zapewniającego prawidłowe warunki ruchu na drodze publicznej, jest warunkiem zmiany sposobu zagospodarowania działek, a tym samym winna być zrealizowana wyprzedzająco do określenia warunków zabudowy. Stanowisko zarządcy drogi w tym zakresie jest zgodne z przyjętą linią orzecznictwa sądowo-administracyjnego, zgodnie z którą przez dostęp do drogi publicznej – w rozumieniu art. 16 usta. 1 pkt 2 u.p.z.p. – należy rozumieć dostęp faktyczny i prawny. W analizowanej sprawie organ przyjął, że nie jest możliwym uznanie istniejącego zjazdu indywidualnego, za obiekt umożliwiający skomunikowanie zabudowy usługowej, jaką będzie stanowił budynek biurowy. W odniesieniu do planowanej reklamy organ uznał, że z uwagi na jej przyszłą lokalizację w obszarze skrzyżowania w polu widoczności, może prowadzić do nieprawidłowych zachowań. Organ powołując się na wyrok WSA w Szczecinie wskazał, że lokalizowanie reklamy w odległości mniejszej niż 50 m od skrzyżowania zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. [...] reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze jako numer zaskarżonego rozstrzygnięcia pełnomocnik wskazał "[...]", jako akt "decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] maja 2019 roku doręczona dnia 6 czerwca 219 r." Następnie dalej pełnomocnik w pkt I wskazał, że wnosi skargę "na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2019 r., doręczoną dnia 12 czerwca 2019 r., wydaną w sprawie [...] w przedmiocie odmowy zmiany sposobu użytkowania budynku położonego w [...] przy ul. [...] o nr działki nr [...] położonej w obr. [...] oraz budowie reklamy". Następnie w pkt II pełnomocnik skarżącego wskazał, że zaskarża "powyższą decyzję w całości i zaskarżonej decyzji zarzuca": 1) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w sposób jasny i zrozumiały przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, szczątkowe uzasadnienie decyzji oraz brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszechstronnego rozważenia wszystkich przepisów i okoliczności związanych z przedmiotową sprawą, 2) art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. polegającym na wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału oraz oczywiście błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów oraz dowolności w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie rozstrzygnięcia, polegający na bezzasadnym przyjęciu, iż nieruchomość położona przy ul. [...] nie posiada odpowiedniego zjazdu o posadowienie reklamy będzie stwarzało zagrożenie w ruchu lądowym, podczas gdy nieruchomość ta ma indywidualny zjazd a Reklama ma być powiązana z oznaczeniem prowadzonej działalności co ogranicza swobodę działalności gospodarczej skarżącego, 3) naruszeniu art. 7 i 8 K.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, 4) naruszenie prawa materialnego, a to art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez bezpodstawne uznanie, iż zaplanowane przekształcenie sposobu użytkowania budynku jest niedopuszczalne wobec posiadania zjazdu publicznego w sytuacji gdy nieruchomość przy ul. [...] posiada indywidualny zjazd, co jest wystarczające do planowanej przez skarżącego działalności. Wobec powyższego wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. GDDKiA decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nie udzielił [...] zezwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku na działce o nr ewid. [...], obr. [...] w [...] przy ul. [...]. Z powyższym rozstrzygnięciem Strona się nie zgadza. Wskazał, że organ wydając decyzję dokonał błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, poprzez bezzasadne przyjęcie, iż nieruchomość przy ul. [...] nie posiada zjazdu, wobec tego zmiana sposobu użytkowania budynku jest niedopuszczalna. Z niniejszym nie sposób się zgodzić, gdyż na nieruchomości gdzie znajduje się budynek będący przedmiotem wniosku ma służyć jako biuro dla prowadzonej działalności. W ramach prowadzonej działalności w biurze skarżącego pracuje on sam i jego małżonka. W takim stanie rzeczy natężenie ruchu nie pozostaje znaczne, a jest wręcz znikome. Posiadane przez skarżącego pojazdu ciężarowe, pozostają w drodze, gdzie poruszają się poza granicami kraju, dlatego też samo natężenie ruchu na nieruchomości przy ul. [...] związane jest z ruchem co najmniej i jedynie dwóch samochodów osobowych, czasem trzech jeśli jakiś kierowca/pracownik przyjedzie do biura. Dla przedmiotowego ruchu wystarczającym jest posiadanie zjazdu indywidualnego, gdyż działka posiada również niewielką powierzchnię gdzie ruch pojazdów ciężarowych jest niemożliwy. Dalej Strona podniosła, że nieruchomość uzyskała zjazd indywidualny mimo, iż pozostaje w obrębie skrzyżowania ulic. W takim stanie rzeczy posiadanie zjazdu publicznego nie jest warunkiem koniecznym do prowadzenia biura w budynku, dlatego też warunkowanie zmiany sposoby użytkowania budynku i usytuowania reklamy, od posiadania zjazdu publicznego jest bezzasadne. Biorąc powyższe pod uwagę, wskazać należy, iż w niniejszym stanie faktycznym nie sposób dopatrzeć się żadnych przeciwwskazań do wydania zezwolenia na zmianie sposobu użytkowania budynku na potrzeby działalności firmy transportowej P.P.U.H "[...]", tym samym też strona kwestionuje stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w całości. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie. Organ uznał, że przedmiotem skargi jest postanowienie, z [...] czerwca 2019 r. "[...]. Organ w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wskazał ponowne, że w analizowanej sprawie nie jest możliwym uznanie istniejącego zjazdu indywidualnego, za obiekt umożliwiający skomunikowanie zabudowy usługowej, jaką będzie stanowił budynek biurowy. Zgodnie z § 55 Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie : 3) zjazd publiczny - określony przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym; 4) zjazd indywidualny - określony przez zarządcę drogi jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie. Wobec powyższego strona chcąca zmienić sposób użytkowania nieruchomości powinna na działalność gospodarczą winna spełnić wszystkie warunki techniczne, w tym posiadać zjazd publiczny. Co zostało przez organ ocenione w świetle art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W odniesieniu do planowanej reklamy organ uznał, że ze względu na lokalizację działki w obszarze skrzyżowania, może prowadzić do nieprawidłowych zachowań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że profesjonalny pełnomocnik wskazując przedmiot zaskarżenia pomieszał postepowania i w sposób niekonsekwentny podawał dane zaskarżonego aktu. Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy i po zweryfikowaniu zarzutów skargi (naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych), przyjął za organem, że przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest postanowienie z dnia [...] czerwca 2019 r. o nr (wskazanym kilkukrotnie przez pełnomocnika) – [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na biuro oraz budowie reklamy, na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Jak wynika z akt sprawy ww. postanowienie zostało doręczone Stronie w dniu 10 czerwca 2019 r. Mając na względzie zarzuty skargi i pomieszane dane zaskarżonego aktu, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że niniejsze postanowienie jest rozstrzygnięciem odrębnym, wydanym na podstawie innych przepisów niż rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu, czy decyzji o warunkach zabudowy. Przechodząc do rozpoznania skargi należy wskazać, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o powołane kryteria Sąd uznał bowiem, iż nie narusza ono prawa. Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego, którego wynikiem było zaskarżone postanowienie następuje na żądanie organu wydającego decyzję w przedmiocie warunków zabudowy. Stosownie bowiem do treści art. 53 ust. 4 u.p.z.p. wydanie tej decyzji jest możliwe po uzyskaniu m.in. uzgodnienia właściwego zarządcy drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Organ uzgadniający dokonuje analizy przedstawionego projektu decyzji w granicach swojej właściwości. Co istotne, uzgodnienie polega na wyrażeniu zgody bądź jej odmowy w odniesieniu do konkretnej treści projektowanego rozstrzygnięcia, wynikającej z przedstawionego projektu decyzji i nie może dokonywać zmiany tych ustaleń. Podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi, jest art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Włączenie do drogi ruchu drogowego, o którym mowa wyżej, zapewnia zjazd indywidualny lub publiczny. Z akt sprawy wynika, że połączenie drogi krajowej nr [...] (droga klasy G) z planowanym budynkiem usługowym, który ma być usytuowany na terenie działki nr [...] powinien zapewniać zjazd publiczny, co wynika z projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z § 55 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), zwanego dalej rozporządzeniem, zjazd publiczny jest to zjazd do co najmniej jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym (pkt 3), a zjazd indywidualny jest to zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie (pkt 4). Przy czym wskazać należy, że kompetencja organu uzgadniającego dotyczy w istocie oceny możliwości obsługi komunikacyjnej danej działki z punktu widzenia obowiązujących przepisów i zadań zarządcy drogi. Niewątpliwie zagadnienie to ma ścisły związek z możliwością wykorzystania, wykonania lub przebudowy zjazdu, bowiem obsługa komunikacyjna odbywa się poprzez zjazd. Kompetencja organu uzgodnieniowego w tym postępowaniu odnosi się tym samym pośrednio do zagadnienia samego zjazdu, choć ocena możliwości lokalizacji zjazdu oraz jego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, gdy zjazd nie jest urządzony, następuje w odrębnym postępowaniu administracyjnym (art. 29 ustawy o drogach publicznych), co miało miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] lutego 2019 r. GDDKiA nie udzielił zezwolenia na przebudowę do parametrów zjazdu publicznego istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w [...]. Ponadto fakt posiadania przez skarżącego zjazdu indywidualnego na działki objęte uzgodnieniem, nie uzasadnia wyrażenia zgody na zlokalizowanie zjazdu publicznego. Kryteria udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego są bardziej rygorystyczne niż w przypadku zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego, ze względu na fakt, iż zjazd publiczny z uwagi na swój charakter i przeznaczenie przenosi z drogi i na drogę (w przeciwieństwie do zjazdu indywidualnego) znacznie większy ruch generowany przez obiekt, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał bardzo ogólnie okoliczności, które legły u podstaw odmowy uzgodnienia warunków zabudowy, jednak mimo uchybienia w tym zakresie przepisom postępowania (art. 107 § 3 K.p.a.), to – w ocenie Sądu - nie miało to ostatecznie wpływu na wynik sprawy. Przepis art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych nie określa wytycznych jakimi powinien kierować się zarządca drogi w zakresie uzgodnienia możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją. Nie ulega jednak wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi więc przesłankę dopuszczalności mającej powstać inwestycji przy drodze (w tym przypadku drogi krajowej). Z uwagi na powyższą przesłankę Organ powołał się na usytuowanie zjazdu i reklamy w obszarze oddziaływania skrzyżowania, co jest istotne w sprawie. Zgodnie z § 113 ust. 7 rozporządzenia wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Obowiązujący przepis prawa zalicza zatem obszar skrzyżowania do miejsc zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, nie przewidując żadnych od tego odstępstw. Oznacza to, że organ właściwy w zakresie zachowania warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego i oceny dostępności komunikacyjnej przedmiotowej działki z punktu widzenia właśnie zasad bezpieczeństwa dla ruchu drogowego nie mógł pominąć obowiązującego przepisu prawa. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy fakt nieustalenia aktualnego natężenia ruchu na drodze krajowej, bowiem obowiązujący przepis prawa określa obszar skrzyżowania jako miejsce niebezpieczne niezależnie od tej wielkości. Poza tym należy zwrócić uwagę, że organ powołał się wprost – o czym była już mowa wyżej - do rozstrzygnięć (znanych skarżącemu) dotyczących odmowy zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu do parametrów zjazdu publicznego. W toku tego postępowania, co wynika z akt sprawy, bardziej szczegółowo odniesiono się do kwestii zachowania bezpieczeństwa na odcinku drogi, którego dotyczy przedmiotowy zjazd. Organ wówczas posłużył się wiedzą wynikającą z danych sporządzonych zgodnie z "Wytycznymi organizacji i przeprowadzania Generalnego Pomiaru Ruchu w 2015 roku na drogach krajowych", stanowiącymi załącznik do zarządzenia nr 38 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 1 września 2014 r. w sprawie okresowego pomiaru ruchu w 2015 r. na drogach krajowych". Dodatkowo wskazać można, że szczegółowe informacje na ten temat są dostępne na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w zakładce pn. "Generalny Pomiar Ruchu". Wyniki z generalnego pomiaru ruchu przeprowadzonego w 2015 r. są wiążące dla organu i obowiązują aż do przeprowadzenia kolejnego pomiaru w 2020 r. Podkreślenia także wymaga, że organ orzekający w niniejszej sprawie nie ma obowiązku badania stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym, które mogłoby spowodować zlokalizowanie przedmiotowego zjazdu. Poza tym fakt, iż skarżący nie został na etapie postępowania zapoznany z ww. dostępnymi ogólnie danymi, nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, nie były one bowiem opracowywane na potrzeby tegoż postępowania. Podkreślenia wymaga, iż obowiązkiem organu rozpoznającego niniejszą sprawę było rozważenie wszelkich istotnych dla jej rozstrzygnięcia kwestii w tym m.in. wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego, co też organ uczynił. W sposób zasadny i obiektywny zarządca drogi jako organ zobowiązany do przeciwdziałania wszelkim sytuacjom, które mogłyby sprowadzić niebezpieczeństwo na użytkowników dróg publicznych ocenił brak możliwości usytuowania na przedmiotowej nieruchomości reklamy. Podana przez organ argumentacja jest racjonalna. Zachodzi bowiem niebezpieczeństwo utrudnienia w odczytywaniu przez kierowców pojazdów znaków drogowych tam usytuowanych, co w efekcie prowadzić będzie do występowania niebezpiecznych zdarzeń drogowych. Jak ustalono ww. postępowaniu istniejący zjazd nie spełnia wymagań technicznych, przewidzianych dla należących do kategorii publicznych, Strona nie uzyskała zezwolenia na jego przebudowę - w takiej sytuacji bez uzyskania zgody na przebudowanie zjazdu do stosownych parametrów – co ma miejsce w niniejszej sprawie - nie jest możliwe uzgodnienie realizacji inwestycji, wymagającej zjazdu określonej kategorii (a więc też o pewnych parametrach technicznych). Reasumując w ocenie Sądu uwzględniając stan faktyczny sprawy oraz obowiązujące przepisy stwierdzić należy, iż GDDKiA zasadnie odmówił uzgodnienia przedmiotowej decyzji z uwagi na brak zjazdu publicznego oraz możliwość wykorzystania istniejącego indywidualnego zjazdu z uwagi na niespełnienie przez niego warunków technicznych i bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Sąd nie podzielił tym samym zarzutu strony skarżącej, iż sprawa załatwiona została bez wnikliwej analizy. Poza tym GDDKiA jest organem specjalistycznym, realizującym zadania w zakresie inżynierii ruchu, w tym zadania dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego i z racji pełnienia tej funkcji posiada wiedzę o tym, jakie stany faktyczne mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.