IV SA/Wa 183/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia P. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] września 2011 r. znak: [...]Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...] umarzającej postępowanie w sprawie wymierzenia P. w W., kary pieniężnej za przekroczenie w okresie od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu obiektu toru kartingowego "[...]" znajdującego się przy ul. [...] w L. Wnioskiem z dnia [...] września 2011 r. Stowarzyszenie P. w L. wystąpiło o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] w sprawie kary pieniężnej za przekroczenie w okresie od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu obiektu toru kartingowego "[...]" przy ul. [...] w L. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor wskazał, iż ponowna analiza dokumentów sprawy wykazała, iż nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji [...] WIOŚ z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...] umarzającej postępowanie w sprawie wymierzenia P. w W. kary pieniężnej za przekroczenie w okresie od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu obiektu toru kartingowego "[...]" przy ul. [...] w L. Organ wyjaśnił, iż dowodami w postępowaniu zakończonym decyzją [...] WIOŚ z dnia [...] lutego 2011 r. były: - decyzja [...] WIOŚ z dnia [...] października 2010 r. znak: [...], utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...], ustalająca dla P. w W. za przekroczenie w porze dziennej dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z toru kartingowego "[...]", od dnia [...] września 2010 r. wymiar kary biegnącej w wysokości 363, 64 zł/dobę (słownie złotych: trzysta sześćdziesiąt trzy, 64/100) za przekroczenie w skali doby dopuszczalnego poziomu hałasu o 14,8 dB, a od dnia [...] września 2010 r. wymiar kary biegnącej w wysokości 168,46 zł/dobę (słownie złotych: sto sześćdziesiąt osiem, 46/100) za przekroczenie w skali doby dopuszczalnego poziomu hałasu o 9,8 dB; - wyniki pomiarów hałasu przeprowadzonych w dniu [...] października 2010 r. podczas jazdy samochodów po torze kartingowym "[...]" przez Z. w L., które wykazały, iż dopuszczalny poziom hałasu określony decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] nie jest przekroczony; - informacja P. w W. dotycząca sposobu eksploatacji toru kartingowego w okresie od dnia [...] września 2011 r. do dnia wykonania pomiarów potwierdzających ustanie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu; - protokół z kontroli przeprowadzonej przez WIOS w L. w okresie od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. W oparciu o zgromadzone dowody [...] WIOŚ w L. ustalił, iż w okresie od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. kara pieniężna może być ustalona tylko za przekroczenie stwierdzone w dniu [...] i [...] września 201Or. zatem jej wysokość wynosi 532,00 zł i nie przekracza kwoty 800,00 zł. Powyższe na podstawie art. 308 ustawy Prawo ochrony środowiska, obligowało organ do umorzenia postępowania. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zgodził się ze Stowarzyszeniem, iż [...] WIOŚ naruszył przepisy art. 302 ust. 1 pkt 1 oraz art. 301 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 302 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż wniosek P. z dnia [...] listopada 2010 r, nie zawierał, zgodnie z art. 301 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska, informacji o sposobie ograniczenia przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, a organ nie wezwał P. do uzupełnienia wniosku bądź złożenia wyjaśnień odnośnie sposobu ograniczenia hałasu emitowanego do środowiska w wyniku eksploatacji toru kartingowego "[...]". Jednocześnie Główny Inspektora Ochrony Środowiska stwierdził ,iż z punktu widzenia zasad praworządności, powyższego naruszenia nie można zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa. Odnośnie naruszenia przepisów art. 303 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez zaniechanie zbadania okoliczności faktycznych sprawy, czy przekroczenie rzeczywiście ustało Główny Inspektor Ochrony Środowiska ponownie wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie organ orzekający nie mógł zastosować przepisu art. 303 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż w wymaganym prawem terminie (w ciągu 30 dnia od dnia wpływu wniosku) nie zakwestionował przedstawionych przez stronę pomiarów hałasu i nie stwierdził, że przekroczenie jest wyższe niż podano we wniosku. Za bezzasadny organ uznał również zarzut dotyczący naruszenia art. 6-9, art. 11, art.77-78, art. 80 k.p.a. Zarzut dotyczący naruszenia art. 10 i art. 81 k.p.a. z uwagi na niepowiadomienie Stowarzyszenia P. przed wydaniem przedmiotowej decyzji o możliwości zapoznania się z aktami, złożenia zarzutów i zastrzeżeń Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał za słuszny, jednakże uchybienia tego nie zakwalifikował jako rażącego naruszenia prawa. Odnośnie prośby Stowarzyszenia o przeprowadzenie następujących dowodów: - dowodu dokumentu z przeglądu ekologicznego dla "[...]" sporządzonego na zlecenie UM L. w 2007r. znajdującego się w aktach sprawy Wydziału Ochrony Środowiska UM L. znak sprawy: [...], - dowodu z ekspertyzy sporządzonej przez Instytut Ochrony Środowiska Zakład Akustyki w W. z pomiarów poziomu hałasu emitowanego z toru do środowiska w 2009 r.,na okoliczność wniosków i twierdzeń biegłych zawartych w/w dokumentach, a zwłaszcza dotyczących braku skutecznych możliwości ograniczenia poziomu hałasu z toru w kierunku zabudowy wielorodzinnej znajdującej się w sąsiedztwie toru, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, iż dowody te nie mają znaczenia w niniejszym postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji [...] WIOŚ w L. z dnia [...] lutego 2011 r. Wskazał, iż organ administracji publicznej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie gromadzi nowych dowodów. W postępowaniu tym organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony. Przedmiotowej decyzji zarzuciło naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia tj:. - art. 61 § 3 k.p.a w zw. z art 127 § 3 k.p.a., gdyż obowiązkiem GIOŚ, na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, było wszczęcie postępowania oraz merytoryczne rozpoznanie sprawy przy zastosowaniu przepisów dotyczących rozpoznawania odwołań od decyzji. Organ zaś nie dokonał ponownego merytorycznego rozpoznania przedmiotowej sprawy; - art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a.- poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo, iż organ nie dokonał ponownego zbadania i rozpoznania istoty sprawy. Organ nie rozpoznał sprawy merytorycznie nie odniósł się również w żaden sposób do wniosków oraz dowodów przedłożonych przez Stowarzyszenie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; - art. 6, 7, 8, 10, k.p.a. - poprzez brak dokładnego i należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie dostrzegając, że rozstrzygnięcie WIOŚ zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa w tym w oparciu o dokumenty przedłożone przez podmiot korzystający ze środowiska mający bezpośredni interes w korzystnym dla siebie rozstrzygnięciu sprawy i bez przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego i kontrolnego przez organ pierwszej instancji; - art. 77, 78, 80 k.p.a. - poprzez brak przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania dowodowego, nie uwzględnienie wniosków dowodowych Stowarzyszenia sformułowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które wskazywały, że decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Oparcie rozstrzygnięcia na dokumentach przedłożonych przez P. bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego; - art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo iż decyzja Wojewódzkiego inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2011 r. była dotknięta wadą stanowiącą podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem - art. 302 ust. 1 pkt 1 oraz art. 301 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 302 pkt 2 ustawy z dnia 27. kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej Poś). Organ nie dostrzegł, że konsekwencje społeczne wadliwej decyzji są do chwili obecnej dotkliwie odczuwane przez mieszkańców osiedla przy ul. [...] pozostającego w zasięgu negatywnego oddziaływania hałasu emitowanego z toru; -art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a nadto poprzez brak uzasadnienia prawnego tj. - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Mając na względzie powyższe Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji GIOŚ i zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie W uzasadnieniu skarżące Stowarzyszenie rozwinęło powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012r , poz. 270) - dalej w skrócie: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli godności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska została wydana w trybie określonym w art. 156 i nast. k.p.a. Rolą orzekającego w postępowaniu nadzorczym Głównego Inspektora Ochrony Środowiska było dokonanie oceny czy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] lutego 2011 r. umarzająca postępowanie w sprawie wymierzenia P. w W. kary pieniężnej za przekroczenie w okresie od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu obiektu toru kartingowego "[...]" przy ul. [...]w L. wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami. W niniejszym postępowaniu zatem organ nadzoru oceniał czy organ wydający decyzję o umorzeniu postępowania, prawidłowo ustalił czy zachodzą wszystkie wymagane przesłanki do wydania takiej decyzji. Z akt sprawy wynika, że organ nadzoru wywiązał się z tego obowiązku należycie. W świetle powyższego za bezzasadny uznać należy zarzut strony skarżącej, iż obowiązkiem organu administracji było wszczęcie postępowania oraz merytoryczne zbadanie sprawy z uwzględnieniem zarzutów i dowodów wskazanych zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności jak i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Stowarzyszenie. Podstawą prawną ocenianej w postępowaniu nieważnościowym decyzji był art. 308 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r. Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym wojewódzki inspektor ochrony środowiska nie wszczyna postępowania w sprawie wymierzenia kary, jeżeli przewidywana jej wysokość nie przekroczy 800 zł. W oparciu o zgromadzone dowody [...] WIOŚ ustalił, iż w okresie od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. kara pieniężna może być ustalona tylko za przekroczenie stwierdzone w dniu [...] i [...] września 201Or. zatem jej wysokość wynosi 532,00 zł i nie przekracza kwoty 800,00 zł. Zasadnie zatem przyjął organ nadzoru, iż istniały przesłanki do wydania przez [...] WIOŚ decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. umarzającej postępowanie w sprawie wymierzenia P. w W. kary pieniężnej za przekroczenie w okresie od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu obiektu toru kartingowego "[...]" przy ul. [...] w L. Brak było, więc podstaw do przyjęcia, iż decyzja ta rażąco narusza prawo. Jednym z zarzutów mającym w ocenie strony skarżącej przemawiać za unieważnieniem powołanej decyzji jest fakt, iż wniosek P. z dnia [...] listopada 2010 r, nie zawierał, zgodnie z art. 301 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska, informacji o sposobie ograniczenia przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, a jednocześnie organ nie wezwał P. do uzupełnienia wniosku bądź złożenia wyjaśnień odnośnie sposobu ograniczenia hałasu emitowanego do środowiska w wyniku eksploatacji toru kartingowego "[...]" przez co [...] WIOŚ w L. naruszył przepisy art. 302 ust. 1 pkt 1 oraz art. 301 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 302 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ocenie Sądu zgodzić należy się z Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska, iż naruszenia powyższych przepisów nie można zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa. Organ wyjaśnił, iż informacja o sposobie ograniczenia przekroczenia jest jednym z elementów jakie powinien zawierać wniosek o ustaniu przekroczenia, zatem brak tego elementu nie można uznać za rażące naruszenie przepisu art. 301 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, zwłaszcza w sytuacji gdy pomiary hałasu przeprowadzone przez Z. w L., akredytowany przez Polskie Centrum Akredytacji w zakresie wykonywania pomiarów hałasu przemysłowego, bezspornie wykazały, iż dopuszczalny poziom hałasu emitowany do środowiska z przedmiotowego toru kartingowego, określony decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...]nie jest przekroczony. Podanie sposobu ograniczenia przekroczenia nie stanowi bowiem elementu decydującego o tym, czy przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu ustało. Podstawowe znaczenie w tym zakresie miały przekazane przez stronę pomiary. W skardze podobnie jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniesiony również został zarzut naruszenia przepisów art. 303 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez zaniechanie zbadania okoliczności faktycznych sprawy tj. Tego czy przekroczenie rzeczywiście ustało. Do kwestii tej szeroko odniósł się Główny Inspektor Ochrony Środowiska w zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że w przedmiotowej sprawie organ orzekający nie mógł zastosować przepisu art. 303 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż w wymaganym prawem terminie (w ciągu 30 dnia od dnia wpływu wniosku) nie zakwestionował przedstawionych przez stronę pomiarów hałasu i nie stwierdził, że przekroczenie jest wyższe niż podano we wniosku. [...] WIOŚ w L. pismem z dnia [...] listopada 2010 r. zawiadomił P. o przeprowadzeniu w dniu [...] grudnia 2011 r. pomiarów kontrolnych hałasu emitowanego do środowiska z terenu toru kartingowego "[...]", jednakże ostatecznie ich nie wykonał. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pominął tę kwestię, jednakże analiza zaleceń dotyczących warunków meteorologicznych, w których mogą być przeprowadzone pomiary hałasu, zawartych w metodyce referencyjnej stanowiącej załącznik Nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dni 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291) jednoznacznie wskazuje, iż pomiary te nie mogą być przeprowadzone gdy między innymi temperatura jest niższa niż -10°C czy średnia prędkość wiatru przekracza 5 m/s. Niewątpliwie okres zimowy nie sprzyja wykonywaniu pomiarów hałasu. Należy dodać, iż WIOŚ w L. nie mógł, jak sugeruje Stowarzyszenie przeprowadzić przedmiotowych pomiarów hałasu podczas najbliższych zawodów organizowanych w marcu bądź w kwietniu 2011 r. gdyż z przepisów art. 301 ust. 5 w związku z art. 302 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska jednoznacznie wynika, iż organ ma jedynie 30 dni na zakwestionowanie zasadności złożonego wniosku. W ocenie Sądu powyższe wyjaśnienia uznać należy za zasadne. Za bezzasadne uznać również należy zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, 7, 8, 9, art. 11, art. 77-78, art. 80 k.p.a. między innymi poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w dniach 2, 3, 6 i 9 października 2010 r. nie było przekroczeń, jedynie na podstawie pomiarów przeprowadzonych przez WIOŚ w L. w dniu [...] września 2010 r. podczas wyścigów motocykli [...]. Jak wynika z akt sprawy pomiary hałasu przeprowadzone przez akredytowane Laboratorium WIOŚ w L. w dniu [...] września 201Or. podczas wyścigów motocykli [...] wykazały, iż dopuszczalny poziom hałasu wynoszący 55 dB dla pory dnia nie został przekroczony, gdyż stwierdzony poziom hałasu wyrażony wskaźnikiem LAeq D wynosił 42,4 dB w punkcie pomiarowym Nr 1 oraz 52,8 dB w punkcie pomiarowym Nr 2. Zatem organ nie miał podstaw do ustalenia kary za użytkowanie toru w dniach [...], 3[...], 6[...] i [...] października 2010 r. przez motocykle. Organ nadzoru zauważył również iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej w czasie wykonywanych w dniu [...] września 2010 r. pomiarów hałasu poruszały się motocykle nie tylko o najmniejszej pojemności silnika tj. [...], lecz także najgłośniejsze motocykle "supermoto". Z protokołu kontroli Nr [...] wynika, iż w dniu [...] września zawodnicy poruszali się na motocyklach "ścigaczach" i "supermoto". Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.