IV SA/Wa 183/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. B. i M. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. B. i M. B. na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie nierzetelnego rozpatrzenia pisma postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W piśmie z dnia 28 listopada 2012 r. H. B. i M. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego – Powiat Grodzki w O. na nierzetelne rozpatrzenie pisma z dnia [...] września 2012 r." Sąd w piśmie z dnia 2 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2951/12, wezwał skarżących do jednoznacznego sprecyzowania czy skarga została wniesiona na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wyjaśnili, że skargę złożyli na "T. S. – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na nierzetelne rozpatrzenie pisma z dnia [...] sierpnia 2012 r. W związku z tak sformułowaną skargą, sprawę przekazano według właściwości do wydziału IV Sądu. W piśmie z dnia 14 stycznia 2013 r. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Następnie w dniu 29 stycznia 2013 r. złożyli wnioski o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej zwaną Ppsa, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 Ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, bowiem skarga jest niedopuszczalna. Skarga H. B. i M. B. stanowi w istocie skargę na działanie organu administracji w rozumieniu art. 227 K.p.a. Tymczasem w sprawach tego rodzaju sądy administracyjne nie są właściwe. Skargi zawarte w Dziale VIII Kpa (w tym skarga z art. 227 Kpa) związane są z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. Skargi te zatem nie podlegają kontroli sądu administracyjnego zarówno na podstawie powołanego wyżej art. 3 Ppsa, jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 Ppsa należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżących i ich możliwości płatniczych.