IV SA/Wa 1830/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2009 r. sprawy ze skargi J. O. i H. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] lutego 2008 roku, Nr [...] Starosta Powiatowy w M. orzekł o skorygowaniu zapisu w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu M., polegającym na wykazaniu nowych powierzchni nieruchomości zgodnie z wykazem zmian gruntowych, stanowiącym integralną część dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjno - kartograficznego w dniu 15 grudnia 2005 roku pod numerem [...] w granicach ustalonych w postępowaniach rozgraniczeniowych zakończonych orzeczeniami Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] maja 1993 roku, [...] oraz z dnia [...] kwietnia 2005 roku, [...]. Na mocy tej decyzji powierzchnia działki o nr ew. [...], należącej do małżonków J. i H. O., zmieniona została z 0,1450 ha na 0,1432 ha. W uzasadnieniu decyzji Starosta stwierdził, że przebieg granicy działki stanowiącej własność J. i H. O. nr [...] (dawny numer [...]) z działką stanowiącą własność H. i T. O. nr [...] (dawny numer [...]) został ustalony postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] marca 1993 roku, sygn. akt. [...], utrzymanym w mocy Postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia [...] maja 1993 roku, sygn. akt [...]. Postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] czerwca 2004 roku, sygn. akt [...], stwierdzono, że H. i J. małżonkowie O. nabyli przez zasiedzenie własność nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów miasta M. jako działka nr [...] o powierzchni 1386 m2. W trakcie opracowywania dokumentacji dla celów sądowych w sprawie zasiedzenia nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...] Urząd Powiatowy wskazał błędne współrzędne punktu nr [...] i punktu nr [...] od zachodniej strony granicy, w wyniku czego w dokumentacji tej została określona błędna powierzchnia 0,1386 ha. W trakcie prac modernizacyjnych prowadzonych w latach 2003 - 2006 na terenie miasta M. ponownie obliczono powierzchnie działek ujętych w przedmiotowym wykazie zmian gruntowych z uwzględnieniem stanu prawnego nieruchomości oraz poprawnych wartości współrzędnych. W okresie wyłożenia projektu operatu modernizacyjnego nie Sygn. akt IV SA/Wa 1830/08 zgłoszono zastrzeżeń i stan wynikający z modernizacji został przyjęty do operatu ewidencji gruntów i budynków. Organ administracji wskazał dalej, że w dniu 08 sierpnia 2005 roku do Urzędu Powiatowego wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] kwietnia 2005 roku, sygn. akt [...] orzekające o rozgraniczeniu działki nr [...] stanowiącej własność J. i H. małżonków O. oraz działek o nr [...], [...], stanowiących własność J. O., z działką nr [...], stanowiącą własność A. K. i z działką nr [...], stanowiącą własność H. i K. S. i określające przebieg granic przez punkty, ustalone w oparciu o trzy odrębne dokumentacje rozgraniczeniowe w/w nieruchomości tj. operat nr [...], operat nr [...] i operat nr [...]. Orzeczenie to daje podstawę do zmiany przebiegu granicy jedynie w części kartograficznej operatu, gdyż w postępowaniu tym ustalono przebieg granic nieruchomości, ale nie sporządzono wykazu zmian gruntowych, który określałby zmiany powierzchni działek wynikających z orzeczenia Sądu. Również w postępowaniu modernizacyjnym nie uwzględniono orzeczenia Sądu z dnia [...] kwietnia 2005 roku, sygn. akt [...] tzn. nie obliczono powierzchni działek wynikających z przyjętego przebiegu granic nieruchomości. Starosta podniósł, że procedury i tryb aktualizacji ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy 45 - 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 z 2001 roku poz. 454). W świetle tych przepisów aktualizacja operatu ewidencyjnego może być dokonywana w drodze czynności materialno - technicznych lub, gdy zachodzą okoliczności określone w § 47 ust. 3 rozporządzenia w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do § 46 ust. 2 ww. rozporządzenia starosta, jako organ prowadzący ewidencję, jest obowiązany wprowadzić zmiany w operacie ewidencyjnym wynikające z: 1. prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, 2. opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, 3. dokumentacji architektoniczno - budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, 4. ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. 5. Sygn. akt IV SA/Wa 1830/08 W związku z tym Urząd Powiatowy zlecił Pracowni Geodezyjnej "[...]" wykonanie dokumentacji (operat obliczenia powierzchni) mającej na celu utrzymanie wewnętrznej spójności danych przestrzennych i opisowych dotyczących granic działek ewidencyjnych, wynikających z prawomocnych orzeczeń sądowych to jest postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] marca 1993 roku, sygn. akt [...] i postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] kwietnia 2005 roku, sygn. akt [...]. W operacie technicznym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjno kartograficznego w dniu 15 grudnia 2005 roku pod numerem [...] nie zmieniono fizycznie przebiegu granic, a jedynie obliczono poprawne powierzchnie działek w oparciu o współrzędne w granicach ustalonych w/w postanowieniami sądu. Zmiana powierzchni działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] nastąpiła przy niezmienności granic prawnych nieruchomości. Jak dalej wskazał organ administracji, J. i H. O. zawiadomieni pismem z dnia 18 stycznia 2008 roku o możliwości zapoznania się z materiałami dowodowymi złożyli podanie o przywrócenie powierzchni 0,18 ha w działce nr [...], wycofanie nowych powierzchni wykazanych w dokumentacji nr [...] oraz wydanie mapy, zgodnej z wypisem z rejestru gruntów z dnia 20 maja 1993 roku z pieczęcią do ksiąg wieczystych. W ocenie Starosty, żądanie to nie jest zasadne, gdyż ewidencja gruntów i budynków odzwierciedla aktualny stan prawny działek w niej wykazywanych, nie służy zaś do rejestrowania stanów po których nastąpiły zmiany prawne bądź faktyczne. Tak więc odwoływanie się do zapisów z założenia ewidencji gruntów jest bezprzedmiotowe. Pozostałe strony w oznaczonym terminie nie wniosły żadnych uwag i zastrzeżeń. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli małżonkowie J. i H. O. wnosząc o skorygowanie zapisu w ewidencji gruntów w ten sposób, aby działce nr [...] przywrócona została powierzchnia 1800 m2 lub o uchylenie decyzji Starosty i przekazanie do sprawy ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zdaniem odwołujących się decyzja wydana została na fałszywych przesłankach i dowodach. Nadto decyzja ta jest niezrozumiała, niejasna i wewnętrznie sprzeczna. Odwołujący się wskazali, że zgodnie z mapą ewidencyjną z 1946 roku sporządzoną przez inżyniera K. działka ta, nosząca wówczas numer [...], miała powierzchnię 0,18 ha. Błędy w dokumentacji pojawiły się w latach 70 - tych i na podstawie tej dokumentacji wprowadzano zmiany w ewidencji gruntów. Sygn. akt IV SA/Wa 1830/08 Orzeczenia sądów dotyczące granic działki wydawane były w oparciu o fałszywą mapę. W oparciu o błędne mapy sąsiedzi H. i K. S. domagają się wydania części działek nr [...] i [...]. W oparciu o te fałszywe mapy Sąd wydał wyrok, który przyznaje im prawo do uzyskania części tychże działek. Fałszywe mapy dostarczone zostały z geodezji i wykorzystywane pomimo wiedzy pracowników Starostwa, że są one sporządzone w sposób błędny. Odwołujący wnieśli, by organ odwoławczy podjął odpowiednie kroki w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem oraz pociągnięcia do odpowiedzialności na drodze służbowej i dyscyplinarnej osób odpowiedzialnych za ewidentne naruszenia prawa. Decyzją z dnia [...] września 2008 roku, Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu M. z dnia [...] lutego 2008 roku. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że działka o nr ew. [...] stała się z dniem 1 stycznia 1986 roku własnością małżonków H. i J. O. Nabyli ją oni poprzez zasiedzenie co zostało stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] czerwca 2004 roku, sygn. akt [...]. Powierzchnia działki o nr ew. [...] 1386 m2 wymieniona w tym postanowieniu wynikała z mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 13 maja 2004 roku pod numerem [...]. Powierzchnia ta została błędnie obliczona na skutek wydania z zasobu nieprawidłowych współrzędnych dwóch punktów granicznych. W trakcie prac modernizacyjnych prowadzonych na terenie miasta w latach 2003 - 2006 dokonano obliczenia powierzchni działek z uwzględnieniem stanu prawnego nieruchomości oraz poprawnych wartości współrzędnych i wówczas powierzchnia działki nr [...] wyniosła 1450 m2. Granica wschodnia działki nr [...] została ponadto ustalona w postępowaniu rozgraniczeniowym, zakończonym postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] kwietnia 2005 roku, sygn. akt [...] na podstawie dokumentacji Nr [...]. Granica zachodnia działki [...] została również ustalona w postępowaniu rozgraniczeniowym, zakończonym postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] marca 1992 roku, sygn. akt [...] oraz postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia [...] maja 1993 roku, sygn. [...]. Sygn. akt IV SA/Wa 1830/08 Z powyższego wynika, że przebieg granic działki o nr ew. [...] został ustalony w postępowaniach rozgraniczeniowych prowadzonych przed Sądem. Powierzchnia tej działki w granicach ustalonych sądownie została obliczona w opracowaniu Nr [...] i wynosi 1432 m2 - co wynika z treści zaskarżonej decyzji. Do powierzchni pozostałych działek nr [...] i [...] wymienionych w przedmiotowej decyzji J. O. nie wnosi zastrzeżeń w swoim odwołaniu. Odwołujący podnoszą jednak kwestię nieprawidłowych ich zdaniem map, będących podstawą orzeczeń sądowych, co powoduje m.in. prowadzenie przez właścicieli działki nr [...] należącej do H. i K. S. spraw sądowych przeciwko nim. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego Kartograficznego pomimo, iż zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o cytowane w uzasadnieniu przepisy, to jednak trudno dziwić się odwołującym, że mają wątpliwości, co do powierzchni działek, skoro powierzchnia ta w każdym opracowaniu ulega zmianie. Mapy wykorzystywane dla potrzeb postępowania sądowego opracowywane są przez geodetów - biegłych sądowych, dlatego też zastrzeżenia co do prawidłowości tych map można wnosić do Prezesa Sądu, a nie organów administracji państwowej. Organy administracji państwowej nie mają uprawnień do podważania orzeczeń sądowych. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli małżonkowie J. i H. O. W skardze podnieśli następujące zarzuty: 1. naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do przebiegu granic, jak również nieodniesienia się do istniejącej dokumentacji geodezyjnej dotyczącej działki będącej własnością skarżących, w szczególności niezbadanie dowodu w postaci mapy sporządzonej przez inżyniera K., 2. naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w treści uzasadnienia do poprzednich rozstrzygnięć w sprawie, w szczególności uprzednich decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego unieważniających i uchylających decyzje Starosty M., dotyczących działki będącej własnością skarżących, 3. naruszenia § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów 4. Sygn. akt IV SA/Wa 1830/08 i budynków, przez przyjęcie, że przebieg granic ewidencyjnych działek może być ustalony jedynie w oparciu o dokumentację geodezyjną sporządzoną na potrzeby postępowania sądowego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego, co wyłącza możliwość ustalania przebiegu w oparciu o inną dokumentację. Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja narusza prawo oraz wynika z fałszywych przesłanek i dowodów. Decyzja ta nie uwzględnia całokształtu stanu faktycznego i prawnego jaki zaistniał w sprawie, to jest poprzednio wydanych decyzji Wojewódzkiego Inspektora, w których wskazano liczne uchybienia w postępowaniu prowadzonym w celu ustalenia granic działki należącej do skarżących. W dalszej części skargi skarżący opisali przebieg zmian jakie nastąpiły w ewidencji gruntów i budynków dotyczących ich działki oraz decyzje jakie wydane zostały w aktualnie toczącym się postępowaniu. Zdaniem skarżących nie zostały wykonane przez Starostę wytyczne organu odwoławczego zawarte w poprzednio wydanych decyzjach. W decyzjach uchylających poprzednio wydane przez Starostę decyzje wskazane zostały liczne uchybienia, które nie zostały usunięte. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano powodów dla których przyjęto, że wykonanie wcześniej zleconych czynności jest zbędne. Skutkuje to brakiem wiedzy przez skarżących, dlaczego poprzednie uchybienia zostały zaakceptowane. To powoduje, że nie mogą skutecznie bronić swoich praw, gdyż decyzja jest niezrozumiała i nie wyjaśnia zasadności rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżących orzeczenia Sądu nie mogą stanowić podstawy do ustalenia przebiegu granic, gdyż oparte zostały na nieprawdziwych danych. Przedłożone Sądowi mapy zawierały błędne oznaczenia punktów granicznych. Organy administracji wiedzą, że ewidencja gruntów zawiera błędy, wiedzą gdzie one się znajdują oraz wiedzą jaka jest ich przyczyna. Prostą konsekwencją tego stanu rzeczy powinno być usunięcie tych błędów, jednakże z niezrozumiałych przyczyn tego nie robią. Według skarżących ustalenie przebiegu granic może być zmienione po wydaniu orzeczenia przez sąd. Gdyby przyjąć odmienne stanowisko, to ewidencja nie mogłaby być prowadzona w sposób ciągły, a jakiekolwiek orzeczenia sądu uniemożliwiałyby jej aktualizację. Nie byłoby np. możliwe scalenie gruntu, gdyż naruszałoby to orzeczenie sądu. Sygn. akt IV SA/Wa 1830/08 W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu, nie narusza prawa. Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do przebiegu granic. Organ administracji nie mógł przeprowadzać postępowania wyjaśniającego co do przebiegu granic działki skarżących, gdyż przebieg tych granic jest już ustalony. Ustalony został on na skutek orzeczeń wydanych przez sąd cywilny. Zbędne było więc w tej sytuacji odnoszenie się przez organ administracji do dowodu w postaci mapy sporządzonej przez inżyniera K. Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia przez organy administracji art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w treści uzasadnienia do poprzednich rozstrzygnięć w sprawie. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, organ administracji nie ma obowiązku ustosunkowywania się do treści uzasadnień poprzednio wydanych w sprawie decyzji. Nadto stwierdzić należy, iż analiza treści uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] listopada 2006 roku, Nr [...], którą to decyzją uchylona została decyzja Starosty M. z dnia [...] czerwca 2006 roku wskazuje, iż organ odwoławczy dokonał wówczas pobieżnej analizy materiału dowodowego. Gdyby analiza ta była prawidłowa, uchylenie decyzji organu pierwszej instancji nie nastąpiłoby. Z treści uzasadnienia kolejnej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] września 2007 roku Nr [...] wynika, że organ odwoławczy dostrzegł, że jego wskazania zawarte w decyzji z dnia 7 Sygn. akt IV SA/Wa 1830/08 [...] listopada 2006 roku były nieadekwatne do przedmiotu toczącego się postępowania. Wprawdzie decyzja z dnia [...] września 2007 roku Nr [...] jest rozstrzygnięciem o charakterze formalnym (uchylenie decyzji organu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania), jednakże organ odwoławczy trafnie wskazał w niej, że sprawa tocząca się przed organem pierwszej instancji dotyczy ustalenia powierzchni działki, a nie jej granic. Organ pierwszej instancji do wskazania dostosował się. Twierdzenie skarżących, iż organ odwoławczy wskazał liczne uchybienia popełnione przez Starostę, które nie zostały usunięte, nie znajduje uzasadnienia. W toku postępowania organ administracji, nie kwestionując ustalonych granic nieruchomości skarżących, ustalił jaka jest jej rzeczywista powierzchnia. Skarżący twierdzą, że powierzchnia ich działki powinna być większa, przy czym nie kwestionują wyników pomiaru powierzchni w aktualnie ustalonych granicach, tylko przebieg tych granic. Nieuzasadniony jest, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Istota tego zarzutu sprowadza się do twierdzenia, że pomimo tego, że granice nieruchomości zostały określone orzeczeniem sądu powszechnego, to organ administracji ma prawo zignorować takie orzeczenie i samodzielnie ustalić przebieg granic nieruchomości, odmiennie od ich przebiegu wynikającego z orzeczenia sądu. Pogląd ten, zdaniem Sądu, jest błędny. Zgodnie z treścią art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten ma zastosowanie również do orzeczeń wydawanych w postępowaniu nieprocesowym (art. 13 § 2 k.p.c). Wskazać również należy na treść art. 523 k.p.c, z którego wynika, że prawomocne postanowienie orzekające co do istoty sprawy nie może być zmienione ani uchylone, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zarówno przepisy k.p.a. jak i przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 roku, Nr 240, poz. 2027 -tekst jednolity ze zm.) nie dają organom administracji publicznej uprawnień do podważania prawomocnych rozstrzygnięć sądów powszechnych. Prawomocne orzeczenia sądów cywilnych mogą być wzruszane wyłącznie przy wykorzystaniu nadzwyczajnych środków zaskarżenia określonych w k.p.c. 8 Sygn. akt IV SA/Wa 1830/08 Stwierdzenie skarżących, że scalenie jest przykładem możliwości dokonywania zmian granic nieruchomości po wydaniu orzeczenia przez sąd cywilny jest bezpodstawne. Wskazany przez nich przykład jest przykładem chybionym. Celem postępowania scaleniowego nie jest wytyczanie granic istniejących działek gruntu. Celem tego postępowania jest likwidacja dotychczas istniejących nieruchomości i utworzenie nowych nieruchomości o nowych granicach. Postępowanie takie nie podważa prawidłowości orzeczenia sądu powszechnego ustalającego granice nieruchomości, gdyż w wyniku tego postępowania tworzone są nowe nieruchomości o nowych granicach. Ponownie stwierdzić należy, iż nie jest możliwe spełnienie przez organy administracji postulatu skarżących, by wbrew orzeczeniom sądów powszechnych określających granice ich nieruchomości, dokonać ponownego ustalenia przebiegu granic tej nieruchomości. Organy administracji nie kwestionują, iż podstawą orzeczeń wydanych przez sądy były mapy, które zawierały błędne oznaczenia punktów granicznych. Organy administracji nie były jednak stroną postępowań jakie toczyły się przed sądem powszechnym. Nie posiadają więc one nie tylko obowiązku ale również uprawnienia do podważania orzeczeń tego sądu. Uprawnienie takie przysługuje natomiast skarżącym, którzy byli stroną tych postępowań. Wbrew twierdzeniom skarżących okoliczność, iż organy administracji wiedzą że dokumenty, na których opierał się sąd powszechny wydając swoje orzeczenia zawierały błędy nie oznacza, iż prostą konsekwencją tego stanu rzeczy powinno być usunięcie tych błędów. W przypadku wydania przez sąd niezgodnego z prawem orzeczenia przepisy przewidują określony tryb postępowania, który skutkuje jego eliminacją z obrotu prawnego. Przepisy te określają m.in. kto, w jakim terminie i w jakiej formie może wystąpić o wyeliminowanie z obrotu prawnego takiego orzeczenia. Skarżący zaś, zdaniem Sądu, nie przyjmują do wiadomości, iż organy administracji nie posiadają w sprawie skarżących uprawnień do samodzielnego kwestionowania orzeczeń sądów powszechnych jak też do występowania do sądu powszechnego z nadzwyczajnymi środkami zaskarżenia, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczeń sądu. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.