IV SA/Wa 1837/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego - oddala skargę - IV SA/Wa 1837/08 Uzasadnienie Starosta P., działając na podstawie art. 140 ust. 1 w związku z art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 127 ust. 3 i 5, art. 135 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. j.: Dz. U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 ze zm.), zwanej dalej "p. w.", § 5 i § 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. nr 137, poz. 984) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", po rozpoznaniu wniosku "M." sp. z o. o. w O., decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] udzielił tej spółce pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do rowu melioracyjnego "B" (obiekt melioracyjny "L."), w hm 2+55 oczyszczonych ścieków sanitarnych z osiedla "Zabudowa Jednorodzinna Szeregowa w L. przy ul. [...] ", w ilości średnio na dobę 36 m3, o stanie i składzie nie przekraczającym następujących wskaźników zanieczyszczeń (BZT5 25 mg 02/l; ChZTcr 125 mg 02/l; zawiesina ogólna 35 mg/l). Zaznaczono, że do oczyszczania ścieków służy biologiczna oczyszczalnia ścieków (pkt 1.1 decyzji). W pkt 1.2 decyzji Starosty P. udzielono wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie wylotu kolektora zrzutowego ścieków sanitarnych o średnicy 200 mm, w hm 2+55 rowu melioracyjnego "B", na działkach ew. nr [...], [...] i [...] w L. W pkt II powyższej decyzji określono warunki i obowiązki, z zastrzeżeniem których wydano pozwolenie wodnoprawne. Należą do nich: 1. utrzymywanie w należytym stanie technicznym, sanitarnym i eksploatacyjnym urządzeń służących do oczyszczania ścieków, 2. systematyczne prowadzenie książki eksploatacji urządzeń, pobieranie średnich dobowych próbek ścieków dopływających i odpływających z oczyszczalni ścieków w regularnych odstępach czasu w ciągu roku, stale w tym samym miejscu, pobierania średnich dobowych próbek ścieków, dopływających i odpływających z oczyszczalni, w zakresie określonym w załączniku nr 1 do wyżej wymienionego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r., IVSA/Wa 1837/08 po 4 próbki w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, a jeżeli zostanie wykazane, że ścieki spełniają wymagane warunki - po 2 próbki w następnych latach; jeżeli jedna próbka z dwóch nie spełni tego warunku, w następnym roku pobiera się ponownie po 4 próbki, 5. bezzwłocznie usunięcie zaistniałych awarii urządzeń oczyszczalni ścieków, 6. wykonanie wylotu wraz z umocnieniem, zgodnie z operatem wodnoprawnym, 7. pokrywanie wszelkich szkód powstałych, wobec innych zakładów posiadających pozwolenia wodnoprawne oraz osób narażonych na szkody, w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego, 8. podłączenie się do miejskiej kanalizacji sanitarnej, z chwilą zaistnienia takiej możliwości. W pkt III decyzji Starosta P. zastrzegł prawo cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wodnoprawnego w przypadku nieprzestrzegania uprawnień ustalonych w pozwoleniu lub w przypadku gdy korzystanie z wód powodowałoby pogorszenie stanu ekologicznego wód i ekosystemów od nich zależnych, a także w przypadku wyrządzania szkód. Zgodnie z zastrzeżeniem zawartym w pkt IV powyższej decyzji pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Organ zaznaczył, że wnioskodawcy, który nie uzyskał praw do nieruchomości lub urządzeń koniecznych do realizacji pozwolenia wodnoprawnego, nie przysługuje roszczenie o zwrot nakładów poniesionych w związku z otrzymaniem pozwolenia (pkt V decyzji). Pozwolenia wodnoprawnego, w części dotyczącej wprowadzania ścieków do rowu melioracyjnego "B", udzielono na czas określony - do dnia 16 czerwca 2018 roku (pkt VI decyzji). W pkt VII decyzji zastrzeżono, iż pozwolenie na wykonanie urządzeń wodnych wygasa, jeżeli podmiot nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie 2 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne. Organ podniósł, że wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego uzupełniony został pismami z dnia 27 listopada 2007 r. oraz z dnia 5 lutego 2008 r. IVSA/Wa 1837/08 Ponadto zaznaczono, że na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] września 2001 r. Zgodnie z jego zapisami ustala się skanalizowanie całego obszaru. Dla osiągnięcia założonego celu plan nakazuje odprowadzenie ścieków w systemie pompowym do projektowanej sieci kanalizacyjnej, z odprowadzeniem do projektowanej oczyszczalni ze wsi L., L., L., J.. Plan dopuszcza możliwość oczyszczania ścieków w lokalnych oczyszczalniach biologicznych dla zorganizowanych zespołów zabudowy mieszkaniowej, z odprowadzeniem oczyszczonych ścieków do rowów melioracyjnych. W związku z powyższym zamierzenie inwestycyjne polegające na wykonaniu wylotu kolektora zrzutowego ścieków sanitarnych o średnicy 200 mm w hm 2+55 rowu melioracyjnego "B" oraz wprowadzanie do niego oczyszczonych ścieków sanitarnych z osiedla "Zabudowa Jednorodzinna Szeregowa w L. przy ul. [...]", będzie zgodne z planem, po oczyszczeniu ścieków w lokalnej oczyszczalni biologicznej, do parametrów zgodnych z przepisami szczególnymi. Ponieważ plan zagospodarowania przestrzennego ustala skanalizowanie całego obszaru, w pozwoleniu wodnoprawnym został zawarty warunek podłączenia się do miejskiej kanalizacji sanitarnej, z chwilą zaistnienia takiej możliwości. W decyzji wskazano, że zgodnie z przedstawioną dokumentacją rów melioracyjny "B" jest w stanie przyjąć odprowadzane ścieki z oczyszczalni ścieków. Pomimo to, organ w pozwoleniu wodnoprawnym postawił warunek pokrywania wszelkich szkód powstałych, wobec innych zakładów posiadających pozwolenia wodnoprawne oraz osób narażonych na szkody, w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego. Odwołanie od decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2008 r. o udzieleniu wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego wniosła M. L. - współwłaścicielka działki ew. nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 p. w. rów melioracyjny "B" jest urządzeniem wodnym i § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. nie dotyczy tego urządzenia, zatem nie musi być on uwzględniony w wypisie i wyrysie z miejscowego planu IV SA/Wa 1837/08 zagospodarowania przestrzennego dołączonego do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Organ ponadto podniósł, że § 24 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje na możliwość oczyszczania ścieków w lokalnych oczyszczalniach biologicznych dla zorganizowanych zespołów zabudowy mieszkaniowej, z odprowadzaniem oczyszczonych ścieków do rowów melioracyjnych. Zaznaczono, iż zgodnie z załączoną do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dokumentacją, zrzut oczyszczonych ścieków do rowu nie wpłynie znacząco na środowisko. Podkreślono, że będą to ścieki oczyszczone, odpowiadające parametrom określonym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. nr 137, poz. 984). Organ poinformował, że lokalizacja i budowa biologicznej oczyszczalni ścieków dla osiedla "Zabudowa Jednorodzinna Szeregowa w L. przy ul. [...]" nie jest przedmiotem pozwolenia wodnoprawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję organu drugiej instancji wniosła M. L. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 140 oraz art. 222 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), 2) art. 2 ust. 1 pkt. 1 i 7, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j.: Dz. U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm.), 3) art. 20 ust 1 i 2, art. 21 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), 4) art. 22 ust. 2 , art. 41 ust. 2 , art. 70 ust 1 i 2, art. 73 ust. 1 pkt 1, art. 123 ust. 2 i 3, art. 125 pkt. 2 i 3, art. 126 pkt 1 prawa wodnego, 5) art. 2 ust. 1 pkt. 5, art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 92, poz. 880 ze zm.), IVSA/Wa 1837/08 6) art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. nr 75, poz. 493), 7) § 5, § 13-16 oraz § 19 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego przez Radę Gminy w L. dnia [...] września 2001 r. uchwałą nr [...] w sprawie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi L., K., J., P., oraz terenu P., P. w gminie L. (opublikowanym w Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...] z dnia [...] października 2001 r., poz. [...]), zwanego dalej "planem miejscowym", 8) uchwały nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 r.), zwanego dalej "regulaminem utrzymania czystości i porządku". W załączniku do protokołu rozprawy skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji ponadto naruszenie art. 5 ust. 3 pkt 1, 2 i 4, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 39 ust. 1 pkt 2 lit. c p. w. uniemożliwiających odprowadzanie ścieków do wód stojących oraz art. 4 pkt 6 i 11, art. 7 ust. 1, art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych o leśnych w sytuacji, gdy co prawda działki inwestora są w planie miejscowym przeznaczone pod zabudowę, jednak działka skarżącej o nr ew. 115 ma przeznaczenie rolne. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że zasięg oddziaływania zrzutu ścieków, o których nie wiadomo, czy w całości będą oczyszczone, będzie znajdował się w większej części na działce ew. nr [...], zatem ona poniesie w największym stopniu ujemne skutki inwestycji. Zarzucono także pominięcie w postępowaniu właściciela działki ew. nr [...] - powiatu [...]. Skarżąca powołując się na art. 125 pkt 2 i 3 p. w. oraz art. 126 pkt 1 p. w. stwierdza, iż projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia planu miejscowego dotyczącego działek ew. nr [...],[...],[...],[...] i [...], a więc pozwolenie wodnoprawne nie powinno zostać wydane. W tym kontekście skarżąca zwraca uwagę na brak w wypisie i wyrysie z planu miejscowego jego § 13. Dotyczy IVSA/Wa 1837/08 on ochrony istniejących cieków wodnych i w ocenie skarżącej zabrania wykonania wylotu kolektora zrzutowego ścieków w rowie melioracyjnym oraz wpuszczania do niego oczyszczonych ścieków. Rów melioracyjny "B" to - w ocenie skarżącej * rów, o którym mowa w § 13 planu miejscowego, gdyż p. w. nie posługuje się wyrażeniem "rów melioracyjny" tylko "rów". W ocenie skarżącej § 13 planu miejscowego wyznacza także - z uwagi na istnienie rowu melioracyjnego "B" i związaną z tym potrzebą ochrony środowiska (ciągów ekologicznych) * nieprzekraczalną linię zabudowy, która ma swoje odniesienie na rysunku planu miejscowego (ok. 12 m od osi rowu na granicy działek ew. nr [...] i [...] oraz ok. 28 m od osi rowu na działce ew. nr [...]). W ocenie skarżącej § 24 planu miejscowego dopuszcza możliwość oczyszczania ścieków w lokalnych oczyszczalniach biologicznych i odprowadzania ich do rowów melioracyjnych, ale pod warunkiem, że inne przepisy planu miejscowego się temu nie sprzeciwiają. Oznacza to zdaniem skarżącej niemożność realizacji inwestycji z uwagi na wspomnianą wyżej nieprzekraczalną linię zabudowy. W ocenie skarżącej rów melioracyjny "B" jest urządzeniem melioracji wodnych, a nie urządzeniem wodnym i może służyć jedynie polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy (art. 70 i następne p. w.). Musi on stanowić wyłączną własność tego, kto chce do niego wprowadzać ścieki, podobnie gdy planuje na nim jakąś budowę. W tym kontekście udzielone wnioskodawcy pozwolenie wodnoprawne jest niezgodne z art. art. 2 ust. 1 pkt. 1 i 7, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skarżąca wskazuje również § 5, § 14-16 i § 19 planu miejscowego zabraniające, jej zdaniem, wprowadzania oczyszczonych ścieków do rowu melioracyjnego i wykonania wylotu kolektora zrzutowego ścieków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2008 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] czerwca 2008 r. o udzieleniu wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do rowu IV SA/Wa 1837/08 melioracyjnego "B" oczyszczonych ścieków sanitarnych z osiedla "Zabudowa Jednorodzinna Szeregowa w L. przy ul. [...]" oraz na wykonanie wylotu kolektora zrzutowego ścieków sanitarnych o średnicy 200 mm, w hm 2+55 rowu melioracyjnego "B", na działkach ew. nr [...], [...] i [...] w L. Istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest kwestia zgodności pozwolenia wodnoprawnego z planem miejscowym. Stosownie do § 13 planu miejscowego nakazuje on ochronę istniejących cieków wodnych i związanych z nimi ciągów ekologicznych poprzez wyznaczenie nieprzekraczalnych linii zabudowy w odległości 10-20 m od osi rowów, zgodnie z rysunkiem planu i zakaz budowy w tej strefie. Takie brzmienie planu miejscowego odnośnie wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 10-20 m od rowów z zakazem zabudowy w tej strefie nie dotyczy jednak rowu melioracyjnego "B". Do niego ma bowiem zastosowanie § 24 planu miejscowego, zgodnie z którym dopuszczona jest możliwość oczyszczania ścieków w lokalnych oczyszczalniach biologicznych dla zorganizowanych zespołów zabudowy mieszkaniowej, z odprowadzeniem oczyszczonych ścieków do rowów melioracyjnych. § 24 planu miejscowego jest przepisem szczególnym w stosunku do § 13 tego planu. Generalną zasadą zgodnie z § 13 planu miejscowego jest zakaz zabudowy w odległości 10-20 m od osi rowów, a § 24 należy traktować jako wyjątek od tej reguły. Tak samo należy ująć zależność między § 24 planu miejscowego (przepis szczególny), a § 14-16 tego planu (przepisy ogólne). Zgodnie z przyjętymi zasadami wykładni zastosowanie w konkretnej sytuacji przepisu szczególnego wyłącza zastosowanie przepisu ogólnego. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że wnioskodawcy przysługuje prawo własności do działek ew. nr [...] i [...], natomiast skarżącej - do działki [...], na której, zgodnie z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, ma być umieszczona część kolektora zrzutowego. Samo pozwolenie wodnoprawne nie jest więc wystarczające do zrealizowania zamiaru inwestora polegającego na odprowadzaniu ścieków oczyszczonych w biologicznej oczyszczalni ścieków do rowu melioracyjnego "B". Część kolektora jest bowiem przewidziana do realizacji na działce ew. nr [...], do której wnioskodawcy (uprawnionemu z tytułu pozwolenia wodnoprawnego) nie przysługuje prawo do jej dysponowania na cele budowlane. Zgodnie natomiast z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym IVSA/Wa 1837/08 prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oznacza tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Aby uzyskać pozwolenie na budowę i zrealizować inwestycję wnioskodawca będzie musiał taki tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (częścią działki ew. nr [...], na której ma być zrealizowana część kolektora zrzutowego). Wydane przez organ pozwolenie wodnoprawne w nie powoduje więc żadnych konsekwencji dla skarżącej. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 140 k.c. k.c. Ponownie stwierdzić należy, iż wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie rodzi prawa do dysponowania nieruchomością. Podnoszenie zarzutu naruszenia przepisu k.c. określającego granice prawa własności nie znajduje więc żadnego uzasadnienia. Zarzut naruszenia art. 222 § 2 k.c. również uznać należy za nieuzasadniony. Z przepisu tego wynika, że właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Roszczenie wynikające z tego przepisu może być dochodzone wyłącznie przed sądem cywilnym. Niezależnie od powyższego stwierdzenia, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia, że wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest aktem naruszenia prawa własności. Po raz kolejny stwierdzić należy, iż pozwolenie to nie rodzi uprawnień do dysponowania nieruchomością. Wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie może być uznane za pozbawienie skarżącej jej uprawnień właścicielskich do działki o nr ew.[...] Za bezzasadny uznać należy, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. art. 2 ust. 1 pkt. 1 i 7, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jeśli w związku z realizacją inwestycji zaistnieje konieczność odrolnienia gruntu, na którym inwestycja miałaby powstać, to dopuszczalność takiego odrolnienia będzie przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Organ administracji wydający pozwolenie wodnoprawne nie jest kompetentny do badania tego zagadnienia. Bezpodstawny, zdaniem Sądu, jest zarzut naruszenia art. 20 ust 1 i 2, art. 21 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 20 IVSA/Wa 1837/08 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie jest podzielony na mniejsze jednostki redakcyjne. Nie sposób więc odnieść się do zarzut naruszenia art. 20 ust 1 i 2 Konstytucji w sytuacji, gdy przepisu takiego w Konstytucji nie ma. Art. 20 Konstytucji stanowi, że, społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, iż generalną zasadą jest domniemanie zgodności przepisów prawa z Konstytucją, chyba że ujawnią się okoliczności, które stan ten poddają w wątpliwość. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że przepisy prawa, na podstawie których wydana została zaskarżona decyzja są niezgodne z art. 20 Konstytucji. Tym samym również wydana na ich podstawie decyzja nie narusza art. 20 Konstytucji. Z art. 21 ust. 1 wynika, ze Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Z kolei z ust. 2 tego przepisu wynika, że wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że przepisy prawa, na podstawie których wydana została zaskarżona decyzja są niezgodne z art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji. Żaden z tych przepisów nie przewiduje możliwości wywłaszczenia. Również zaskarżona nie wywołuje takiego skutku. Po raz kolejny stwierdzić należy, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi prawa do dysponowania gruntem. Informacja taka została wyraźnie wskazana w treści decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 22 ust. 2 prawa wodnego. Zgodnie z treścią tego przepisu zakłady, które przez wprowadzanie ścieków do wód albo w inny sposób przyczyniają się do wzrostu kosztów utrzymania tych wód, ponoszą taką część kosztów, w jakiej nastąpił ten wzrost; podziału kosztów, na wniosek właściciela wody, dokonuje, w drodze decyzji, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Przepis ten stanowi podstawę prawną roszczeń skierowanych do zakładów powodujących swą działalnością wzrost kosztów utrzymania wód. Zaskarżona decyzja nie uchyla jak również nie modyfikuje wynikających z tego przepisów obowiązków. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 prawa wodnego. Zgodnie z treścią tego przepisu zabrania się rozcieńczania ścieków wodą w celu uzyskania ich stanu, składu oraz minimalnego procentu redukcji zanieczyszczeń IV SA/Wa 1837/08 zgodnego z przepisami. Zaskarżona decyzja nie zezwala na rozcieńczania ścieków wodą w celu uzyskania ich stanu, składu oraz minimalnego procentu redukcji zanieczyszczeń. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 70 ust. 1 i 2 prawa wodnego. Zgodnie z treścią tego przepisu melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Urządzenia melioracji wodnych dzielą się na podstawowe i szczegółowe, w zależności od ich funkcji i parametrów. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, by organy administracji miały odmienny pogląd na temat tego na czym polega melioracja wodna oraz na temat rodzajów urządzeń melioracji wodnej. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 73 ust. 1 pkt 1 prawa wodnego. Zgodnie z treścią tego przepisu do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zalicza się rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, by organy administracji uznały, że rowy nie są zaliczane do urządzeń melioracji wodnych. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 123 ust. 2 i 3 prawa wodnego. Z art. 123 ust. 2 prawa wodnego wynika, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Informację tej treści zamieszcza się w pozwoleniu wodnoprawnym. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, by organy administracji wyraziły pogląd sprzeczny z tym przepisem. Wręcz przeciwnie podkreślone zostało, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi prawa do dysponowania gruntem. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 123 ust. 3 prawa wodnego. Z przepisu tego wynika, że wnioskodawcy, który nie uzyskał praw do nieruchomości lub urządzeń koniecznych do realizacji pozwolenia wodnoprawnego, nie przysługuje roszczenie o zwrot nakładów poniesionych w związku z otrzymaniem pozwolenia. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, by organy administracji wyraziły pogląd sprzeczny z tym przepisem. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 125 pkt 2 i 3 prawa wodnego. Z przepisu tego wynika, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy oraz IVSA/Wa 1837/08 wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz treści decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, zdaniem Sądu, nie daje podstaw do przyjęcia, że przepis powyższy został naruszony. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 126 pkt 1 i prawa wodnego. Z przepisu tego wynika, że wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i 2, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3. Jak już zostało wyżej wskazane pozwolenie wodnoprawne nie narusza ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy oraz wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Pozwolenie to nie narusza również ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia przez organy administracji art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody. Z przepisu tego wynika, że ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy, polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody m.in. siedlisk zagrożonych wyginięciem, rzadkich i chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów. Skarżąca nawet nie uprawdopodobniła, że dojdzie do powstania zagrożenia dla siedlisk zagrożonych wyginięciem, rzadkich i chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów na skutek realizacji inwestycji wymienionej w pozwoleniu wodnoprawnym. Twierdzenia skarżącej w tym przedmiocie są gołosłowne i niczym nieuzasadnione. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia przez organy administracji art. 6 pkt 10 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody. Z przepisu tego wynika, że jedną z form ochrony przyrody jest ochrona gatunkowa roślin, zwierząt i grzybów. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że na skutek realizacji inwestycji doszłoby do zniszczenia lub zagrożenia istnienia roślin zwierząt lub grzybów dla których konieczne byłoby stosowanie wymienionej wyżej formy ochrony przyrody. Skarżąca nawet nie uprawdopodobnia swojego poglądu, a jej twierdzenia w tym przedmiocie są gołosłowne i nieuzasadnione. IVSA/Wa 1837/08 Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie. Zgodnie z treścią tego przepisu jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku zostały spowodowane za zgodą lub wiedzą władającego powierzchnią ziemi, jest on obowiązany do podejmowania działań zapobiegawczych i naprawczych solidarnie z podmiotem korzystającym ze środowiska, który je spowodował. Z treści decyzji wydanych przez organ pierwszej i drugiej instancji nie wynika, by organy administracji wyraziły pogląd odmienny od tego, który zawarty został w przytoczonym wyżej przepisie. Za bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia przez organy administracji uchwały nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 r.). Zarzut skarżącej sprowadza się do ogólnikowego stwierdzania, że regulamin nie przewiduje możliwości wprowadzania oczyszczonych ścieków do rowu melioracyjnego. Z § 4 ust. 1 pkt 5 regulaminu wynika, że właściciele nieruchomości oraz najemcy lokali zobowiązani są do utrzymania czystości i porządku oraz Należytego stanu sanitarno - higienicznego i estetycznego nieruchomości poprzez m.in. przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub w przypadku gdy budowa sieci jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach Prawa budowlanego. Właściciele nieruchomości oraz najemcy lokali zobowiązani są również do usuwania nieczystości ciekłych z nieruchomości z częstotliwością i w sposób gwarantujący, że nie nastąpi przepełnienie zbiornika odpływowego. Z § 7 ust. 1 pkt 7 regulaminu wynika, że zabrania się indywidualnego opróżniania zbiorników bezodpływowych przez osoby nie posiadające stosownych pozwoleń. Regulamin nie określa enumeratywnie uprawnień obywateli związanych z utrzymaniem czystości w gminie, tylko ich obowiązki. Z regulaminu nie wynika, by na mieszkańców gminy został nałożony obowiązek usuwania nieczystości ciekłych tylko w jeden określony sposób. Tym samym z faktu, iż w regulaminie utrzymania czystości nie m przepisu pozwalającego na odprowadzania oczyszczonych ścieków do rowu nie można wyciągać wniosku, iż regulamin tego zakazuje. IVSA/Wa 1837/08 Niezasadny jest zarzut pominięcia w postępowaniu właściciela działki ew. nr [...] - powiatu [...], ponieważ reprezentujący powiat Starosta P. wydał jako organ pierwszej instancji decyzję sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych w takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego (powiat) "broni" swego interesu prawnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Wyłączona jest możliwość wniesienia przez tę jednostkę środka odwoławczego od rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu administracyjnym, a także wniesienia skargi do sądu administracyjnego od rozstrzygnięcia wydanego przez organ administracji publicznej drugiej instancji, nawet jeżeli jednostka samorządu terytorialnego ma interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy (por. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA z 2001 r., nr 1, poz. 17 oraz z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA z 2003 r., nr 4, poz. 115; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2006 r., II OSK 780/05, LEX 209459 oraz z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, LEX 171164; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., II FSK/818/05, LEX 274863 oraz z dnia 2 marca 2006 r., II GSK 387/05, LEX 197511). Brak jest okoliczności uzasadniających uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, które Sąd byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).