IV SA/Wa 1837/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] W skardze P.J. działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r. Uzasadniając żądanie ochrony tymczasowej skarżący wskazał, iż organ I instancji wymierzył mu w pięciu postępowaniach pięć kar w wysokości po 20 000 złotych (łącznie 100 000 złotych). Wysokość tej kwoty i skutki jej ewentualnego wyegzekwowania uzasadniają, zdaniem skarżącego, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż wniosek skarżącego dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdy tymczasem uzasadnienie wniosku wskazuje na okoliczności dotyczące wysokości wymierzonych kar pieniężnych przez organ I instancji. W rozpoznawanej sprawie rozróżnienie powyższe jest o tyle znaczące dla rozstrzygnięcia wniosku, że rzeczywiście Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] wymierzył skarżącemu karę w wysokości 20 000 złotych. Jednakże w wyniku rozpoznania odwołania P. J. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - zaskarżoną decyzją - uchylił decyzję organu I instancji i wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 100 000 złotych. W tej sytuacji Sąd uznał, iż sposób sformułowania wniosku i jego uzasadnienia wskazuje, iż rzeczywistą wolą skarżącego jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Przechodząc do rozpoznania wniosku podnieść należy, iż zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przesądu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. W wyniku dokonania analizy wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, w ocenie Sądu zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu wykonanie powyższych decyzji, na mocy których nałożono na skarżącego karę pieniężną - czy to w wysokości 20 000 złotych czy też 100 000 złotych - przed zbadaniem ich legalności przez właściwy sąd administracyjny, może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Dodatkowo należy podkreślić, iż w stosunku do skarżącego prowadzonych było pięć postępowań administracyjnych, które zakończyły się nałożeniem na skarżącego określonych kar pieniężnych. Ze względu na powyższe, a w szczególności okoliczność, iż w razie niewstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, kara podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, istnieje prawdopodobieństwo spowodowania tym znacznej szkody dla skarżącego. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia