IV SA/Wa 1837/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2010 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej - oddala skargę - IV SA/Wa 1837/10 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] listopada 2009r. Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S., w oparciu o art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 19 lutego 2004r. o rybołówstwie w zw. § 2 pkt 22 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie wymierzył P. J. armatorowi statku rybackiego [...] o długości całkowitej większej niż 10 m, karę pieniężną w wysokości 20.000 zł., za połowy dorsza w Morzu Bałtyckim we wrześniu i października 2007r. z naruszeniem przepisów Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary [...], wody WE ) przez statki pływające pod banderą Polski (Dz. U. UE L 180 z dnia 10 lipca 2007r., s. 3-4) Decyzja ta została wydane po ponownym rozpatrzeniu spraw, albowiem decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2009r. została uchylona decyzja Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] sierpnia 2008r. na podstawie, której wymierzono skarżącemu karę w wysokości 2.000 zł. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił zaiskrzoną decyzję w całości i wymierzył P. J. karę pieniężną w wysokości 100.000zł W uzasadnieniu rozstrzygnięć Minister wskazał, iż w wyniku przeprowadzonych przez inspektora Okręgowego Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w S. czynności kontrolnych stwierdzono, na podstawie wpisu do kart dzienników połowowych i dokumentów sprzedaży produktów rybnych, iż P. J. będąc armatorem jednostki rybackiej [...] prowadził ukierunkowane połowowy dorsza i podczas rejsów połowowych w dniach [...] września 2007r., w dniach [...] września - [...] października 2007r., w dniu [...] października 2007r. i w dniu [...] października 2007r. z naruszeniem obowiązującego zakazu wynikającego z art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007r z dnia 9 lipca 2007r. ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim przez statki pływające pod banderą Polski ukierunkowane połowy dorsza. Ponownie badając sprawę, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, że decyzja Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. do pięciu naruszeń -rejsów połowowych podczas, których strona prowadziła pomimo obowiązującego zakazu połowy dorsza. Decyzja ta w zakresie wysokości zastosowanej kary odnosiła się wyłącznie do ukarania za jeden czyn. Minister wywodził, że takie dzielenie organu narusza nie tylko przepisy prawne, ale także rażąco narusza interes społeczny. Powołując się na powyższe okoliczności Minister wywiódł, iż uprawniony jest do orzeczenia kary za każde z tych naruszeń po 20.000 zł, a więc łącznie 100.000 zł. Organ wywodził, iż jest obowiązany do traktowania podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej w sposób podobny. Wynika to z konstytucyjnej zasady równości określonej w art. 32 ust. 1. Zdaniem Ministra wymierzona kara rażąco godzi w zasadę równości i sprawiedliwości, czym rażąco narusza interes społeczny. W ocenie organu zostały spełnione przesłanki z art. 139 k.p.a., gdyż zaskarżona decyzja rażąco narusza interes społeczny jak i rażąco narusza prawo. Zdaniem organu decyzja stanowiąca o specjalnym zezwoleniu połowowym nie musiała być wyeliminowana z obrotu prawnego, gdyż nastąpiła częściowa utrata uprawnień w niej określona z mocy prawa, wskutek zaistnienia przesłanek określonych w art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007. Uprawnienia określone w tym zezwoleniu wygasły po wyłowieniu ogólnej kwoty połowowej dorszy przyznanej Polsce. Połowy ryb mogły być prowadzone po spełnieniu następujących przesłanek: na statku winna znajdować się licencja połowowa wraz z zezwoleniem połowowym oraz połowy mogą dotyczyć jedynie organizmów morskich, które są w nim określone i których ogólna kwota połowowa nie została wyczerpana. Organ wskazał, że zakaz prowadzenia połowów dorszy podyktowany był znacznym przekroczeniem przez polskich rybaków ogólnej kwoty połowowej dorszy jaka została przyznana Polsce w 2007r. W preambule rozporządzenia Komisji nr 804/2007 wyraźnie wskazano, iż połowy stada dorsza przez polskie statki rybackie w 2007r. przekroczyły ilości zgłoszone przez Polskę i w związku z tym wielkości dopuszczalne uznaje się za wyczerpane. Minister wskazał przy tym, że pojęcie ogólnego 2 dopuszczalnego połowu oraz zasady podziału poszczególnych kwot połowowych w ramach specjalnych zezwoleń połowowych są powszechnie znane w środowisku rybackim, przynajmniej od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 stycznia 1996r. o rybołówstwie morskim. Wprowadzające zakaz połowu dorszy Rozporządzenie Komisji z istoty tego aktu prawnego w całości i bezpośrednio stało się częścią polskiego porządku prawnego z chwilą wejścia w życie. Polska z chwilą przystąpienia do Unii Europejskiej stała się adresatem ogółu przepisów wspólnotowych stanowiących wspólną politykę rybołówstwa. Skargi na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli D. W. i P. W. wnosząc o uchylenie tych decyzji oraz utrzymanych nimi w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucono: * naruszenie prawa procesowego art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 136 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, polegające na niedokonaniu jakichkolwiek ustaleń w zakresie wyczerpania bądź niewyczerpania ogólnej kwoty połowowej za 2007r. w momencie dokonywania przez skarżącego rejsów połowowych, w szczególności nie powołanie biegłego, nie przeprowadzenie dowodu z oficjalnych rejestrów połowowych, treści skargi Rzeczypospolitej Polskiej przeciwko Komisji Europejskiej oraz oficjalnych stanowisk Ministerstwa w 2007r., * naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 34 ust. 4 o rybołówstwie w zw. z § 2 pkt 22 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie poprzez ich zastosowanie, w sytuacji gdy nie zaistniała przesłanka odpowiedzialności z tych przepisów w postaci wyczerpania ogólnej kwoty połowowej; naruszenie prawa procesowego art. 16 kpa poprzez nie uwzględnienie okoliczności, że inkryminowane połowy dokonywane były na podstawie niewyeliminowanych z obrotu prawnego ostatecznych decyzji administracyjnych w postaci licencji i specjalnego zezwolenia połowowego, - naruszenie przepisów postępowania art. 139 kpa poprzez ukaranie skarżącego według przepisów przewidujących surowszą odpowiedzialność po uchyleniu przez Ministra decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarg strona skarżąca podniosła, że nie można utożsamiać zakazu połowów wprowadzonego Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 804/2007 z faktem wyczerpania ogólnej kwoty połowowej za 2007r. Rozporządzenie to samo w sobie nie jest dowodem w sprawie. To, że Komisja subiektywnie przyjęła, iż istnieje zagrożenie nie oznacza, że ono faktycznie nastąpiło. Rozporządzenie stało się przedmiotem zaskarżenia przez stronę polską do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu właśnie w oparciu o wątpliwości, co do tego czy ogólna kwota połowowa faktycznie została wyczerpana. Skarga została wycofana w wyniku uzyskania kompromisu, co do określenia wysokości przełowienia. Wyliczenia Morskiego Instytutu Rybackiego w G. wskazują, ze do końca 2007r. Polska wykorzystała jedynie 8,6 tyś. ton dorsza, kiedy limit wynosił 12,8 tyś. ton. Skarżący wykonywał jedynie swoje uprawnienia i nie złamał ustawowego zakazu poprzez dokonywanie połowów mimo faktycznego wyczerpania ogólnej kwoty połowowej. Dokonywanie połowów w czasie, gdy ogólna kwota połowowa została wyczerpana jest warunkiem koniecznym dla wymierzenia kary. Organ nie pokusił się jednak o zbadanie czy faktycznie doszło do wyczerpania tej kwoty, przyjmując to jedynie za fakty powszechnie znane. Skarżący wskazał, że dokonał połowu ryb w inkryminowanym okresie na warunkach decyzji specjalnego pozwolenia połowowego. Nie naruszył zatem prawa, gdyż realizował prawa nabyte przez armatora. Nie można doprowadzić do ustania przedmiotowego prawa bez ustania decyzji ostatecznej przyznającej prawo nabyte i bez stosownego odszkodowania. Przedmiotowe uprawnienie nie wygasło, bowiem warunki wykonywania tej decyzji nie łączą połowów z uznaniem ogólnej kwoty połowowej za wyczerpaną. Specjalne zezwolenie połowowe nie podlegało żadnym zmianom. Organy przerzuciły odpowiedzialność będącą skutkiem ich bezczynności na obywatela, co nie powinno mieć miejsca. W ocenie skarżącego karą administracyjną objęte jest nie pojedyncze zachowanie, czy też jeden połów, lecz wykonywanie połowów sprzeczne z ustawą. W tej sytuacji połowy objęte różnymi postępowaniami musza być objęte jedna decyzją o karze. Organy ustalając karę nie dokonały jakichkolwiek ustaleń w zakresie stanu majątkowego skarżącego, posługując się dowolnie przyjętymi kryteriami. Suma nałożonych na skarżącego kar stanowi kwotę trudną do zapłaty dla przeciętnego obywatela. Na skutek ponownego rozpoznania spraw przez organ pierwszej instancji sytuacja skarżącego uległa pogorszeniu wobec wymierzenia surowszych kar, co nie powinno mieć miejsca ze względu na zakaz reformationis in pius. Zakaz ten dotyczy całego przebiegu postępowania, a nie wyłącznie jednej z jego faz. W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga ta nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie m.in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) uprawnione jest do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadne, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa zarówno wspólnotowego jak i krajowego w stopniu skutkujących koniecznością jej uchylenia. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest na podstawie wpisów w karcie dziennika połowowego , że statek rybacki [...], którego armatorem był P.J. w trakcie rejsów połowowych wykonywanych w dniach [...] - [...] września 2007r., w dniach [...] września - [...] października 2007r, w dniu [...] października 2007r. i w dniu [...] października 2007r. dokonywał ukierunkowanych połowów dorsza. Połowy te wykonywane były po wprowadzeniu z dniem 11 lipca 2007r. przez Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 804/2007 (str. 2 i 3 zd. 1), zakazu połowów tego gatunku ryb przez statki pływające pod polską banderą. Za dokonywanie połowów po wprowadzeniu powyższego zakazu armatorowi statku rybackiego zostały wymierzone kary pieniężne w wysokości po 20.000 zł,( za każde naruszenie), a więc wysokości odpowiadającej dolnej granicy zagrożenia przewidzianego przez przepisy prawa. Odnosząc się do zarzutu zastosowania wymienionych wyżej kar pieniężnych w przypadku braku w ocenie skarżącego zaistnienia przesłanki odpowiedzialności w postaci nie wyczerpania ogólnej kwoty połowowej należy wskazać, że wobec faktu członkowstwa Rzeczpospolitej Polskiej w Unii Europejskiej krajowy porządek prawny kształtują zarówno akty stanowione na szczeblu krajowym i lokalnym, jak też bezpośrednio wiążące normy prawa stanowionego przez upoważnione instytucje tej międzynarodowej organizacji. Rozporządzenia (WE) zaliczane do pochodnego prawa wspólnotowego są aktami wiążącymi w całości, przewidzianymi do bezpośredniego stosowania w każdym państwie członkowskim. Dla ich mocy obowiązującej nie jest konieczny akt inkorporacji zawartych w nich treści do prawa wewnętrznego państw członkowskich. Stają się więc częścią krajowego systemu prawa, wywołują skutki bezpośrednie dla jednostek i mają charakter wiążący co do wszystkich zawartych w nich postanowień. Podstawą do wymierzenia skarżącemu kwestionowanych kar administracyjnych było naruszenie zakazu połowu dorsza, określonego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 804/2007. Zakaz ten wprowadzono w wyniku wyczerpania ogólnej kwoty połowowej przyznanej Polsce na rok 2007. Fakt owego wyczerpania, wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego, nie może budzić wątpliwości. Wskazuje na to zawarte w akapicie 3 preambuły tego rozporządzenia stwierdzenie, iż połowy stada dorsza przez polskie statki rybackie w 2007r. trzykrotnie przekroczyły ilości zgłoszone przez Polskę i jej przyznane, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1941/2006. Nadto Komisja w akapicie 5 preambuły stwierdziła jednoznacznie, że połowy dorsza dokonywane w morzu Bałtyckim na samym tylko obszarze Bałtyku Wschodniego (podobszar [...]) wyczerpały całą kwotę połowową przyznaną Polsce i należy bezzwłocznie zakazać połowu tego stada. Należy wskazać, że podstawę dla uprawnień Komisji Europejskiej w zakresie ustalania wielkości dopuszczalnych połowów na akwenach unijnych, jak też stosowania środków zapobiegawczych przed poważnym zagrożeniem dla ochrony żywych zasobów wodnych oraz wprowadzenia zakazu działalności połowowej w przypadku, gdy została wyczerpana kwota przyznana danemu państwu członkowskiemu (art. 26 ust. 4), stanowiło Rozporządzenie Rady (WE) Nr 2371/2002 z dnia 20.12.2002r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki i rybołówstwa (Dz. U. L Nr 358 z 31.12.2002r). Stosownie bowiem do treści art. 26 w/w Rozporządzenia Komisja Europejska jest podmiotem odpowiadającym za ocenę i kontrolę stosowania zasad wspólnej polityki rybołówstwa przez Państwa Członkowskie. Treść art. 26 ust. 4 wskazuje, że Komisja uprawniona jest do wprowadzenia bezwzględnego zakazu działalności połowowej na podstawie dostępnych sobie informacji. W świetle zasady domniemania legalności działania instytucji stanowiących prawo nie można przyjąć, iż Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 804/2007 zostało wydane pomimo nieistnienia przewidzianych w art. 26 ust. 4 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 2371/2002 przesłanek. Konsekwentnym następstwem ustalonego przez Komisję znacznego przekroczenia kwot połowowych był kolejny akt normatywny - Rozporządzenie Rady (WE) Nr 338/2008 z dnia 14.04.2008r. (Dz.U. L Nr 107 z 17.04.2008r.) na podstawie którego ograniczono kwotę połowową przyznaną Polsce na kolejne lata. Ustalenia Komisji nie zostały dotychczas zmienione, wobec czego brak jest podstaw do uznania, że były wadliwe. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy nawet zaskarżenie Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 do Europejskiego Trybunału Konstytucyjnego nie stanowi przesłanki do niestosowania przepisów Rozporządzenia do czasu, gdy funkcjonuje w porządku prawnym. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do twierdzenia, że rozpoznając przedmiotową sprawę organ niedostatecznie ustalił i ocenił stan faktyczny, gdyż w rzeczywistości ustalił okoliczności faktyczne naruszenia przepisów o rybołówstwie w postaci prowadzenia połowów dorszy podczas obowiązującego zakazu wprowadzonego przez Komisję Europejską w związku z przekroczeniem ogólnej kwoty połowowej przyznanej Polsce na 2007r. Ustalenia dotyczące przekroczenia kwoty połowowej przez statki pływające pod polską banderą zostały dokonane przez Komisję Europejską na podstawie kontroli, które ujawniły nieprawidłowości w zakresie raportowanych danych. 7 Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z prywatnej opinii prof. I. D., pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z października 201 Or., pytania deputowanego M. G. i odpowiedzi na to pytanie. , Pamiętać należy, że państwa członkowskie nie są uprawnione do podejmowania czynności zmierzających do pozbawienia rozporządzeń waloru źródeł prawa wspólnotowego ( Judgment of the Cort of 31.01.1978. Fratelli Zerbone Snc v. Amministrazione delie finanse delio Stato. Case 94/77. Europen Cort Reports 1978, Page 0099). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z powyższych względów nie znalazł również podstaw, które mogły by stanowić asumpt do skierowania pytania prejudycjainego w trybie art. 234 TWE do Trybunału Sprawiedliwości o stwierdzenie nieważności aktu wspólnotowego jakim jest Rozporządzenie Komisji Nr 804/ 2007. Z powyższych względów zarzut naruszenia 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. należy uznać za niezasadny. Obowiązywanie w porządku prawnym normy prawnej upoważniającej Komisję Europejską do wprowadzania natychmiastowego zakazu prowadzenia działalności połowowej przez wszystkie statki pływające pod banderą konkretnego państwa członkowskiego (Rozporządzenie Nr 2371/2002) ma to znaczenie, że także ostateczna decyzja przyznająca specjalne zezwolenie połowowe konkretnemu podmiotowi przyznawała określone w niej uprawnienie tylko w granicach obowiązującego porządku prawnego, kształtowanego także przez w/w Rozporządzenie. Uprawnienie do dokonywania połowu przyznane tą indywidualną decyzją obowiązywało więc w granicach wyznaczonych z jednej strony przez termin jego obowiązywania i indywidualnie określoną kwotę połowową, z drugiej przez termin związany z wprowadzeniem zakazu połowów o charakterze ogólnym. Oczywistym jest, że określona indywidualnie kwota połowowa musiała zawierać się w ogólnej kwocie połowowej przyznanej Polsce na dany rok. Z chwilą wprowadzenia zakazu działalności połowowej indywidualnie przyznane uprawnienie przestało obowiązywać. Zasada ta wynika więc z mocy prawa. Należy też wskazać na treść art. 34 pkt 4 ustawy o rybołówstwie, z którego wynika, że zabroniony jest połów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana. Przepis ten pozostaje w spójności z regulacjami unijnymi i wskazuje, że w razie wyczerpania 8 kwoty połowowej określonych organizmów morskich uprawnienie do połowów wynikające z indywidualnego zezwolenia w części niewykorzystanej wygasa. Oczekiwane przez stronę skarżącą rozwiązanie wprowadzające skuteczność zakazu ustanowionego przez Komisję Europejską dopiero w drodze indywidualnego rozstrzygnięcia administracyjnego pozostawałoby w sprzeczności z porządkiem prawnym Unii Europejskiej, wobec faktycznego ograniczenia zasady bezpośredniej skuteczności rozporządzeń. Należy wskazać, że z Rozporządzenia wprowadzającego natychmiastowy zakaz połowów nie wynika zakaz ustanawiania regulacji prawnych służących kompensacji strat poniesionych przez podmioty, które nie mogą wykorzystać już przyznanych indywidualnie kwot połowowych. Rybacy, którzy ponieśli szkody zostali objęci określonymi programami w ramach środków pomocowych. Bez znaczenia zatem dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest zarzut pozostawania w obrocie decyzji uprawniającej do prowadzenia połowów -specjalnego zezwolenia połowowego, z którego limit indywidualny nie był wyczerpany, czy też licencji połowowej. Okoliczność ta pozbawia zasadności zarzut naruszenia art. 16 k.p.a. W ocenie Sądu zarzut naruszenia zakazu reformationis in peius w przedmiotowej sprawie nie jest zasadny, gdyż przepis art. 139 k.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego, wydanej na podstawie art. 138§ 2 k.p.a. Kwestia została przesądzona uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1998r. (ONSA 1998/3/79). Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela powyższe zapatrywanie prawne. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć należy, że zwrot "organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się", użyty w art. 139 k.p.a., wskazuje, że sformułowany w tej normie zakaz reformatio in peius dotyczy decyzji organu odwoławczego. . Nie można zaś przyjąć, aby decyzja organu odwoławczego, do której nie odnosi się zakaz reformatio in peius ( decyzja kasatoryjna), mogła "przenosić" ograniczenia związane z tym zakazem do "wynikającego" z niej postępowania przed organem pierwszej instancji, a co za tym idzie powyższy zarzut jest niezasadny. Stąd niezasadne jest wnioskowanie, iż organ niejako podwójnie naruszył ten zakaz, gdyż ponownie rozpoznając sprawę organ nie miał możliwości wymierzenia kary w wysokości 20.000 zł zamiast orzeczonej wcześniej kwoty 2.000 zł. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi orzekając na niekorzyść skarżąco w sposób szczegółowy wyjaśnił przyczyny zastosowania w sprawie możliwości jakie daje organowi art. 139 w sytuacji\, gdy decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zasadnie organ wywiódł, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki te zostały spełnione. Skoro zgodnie ze stanowiskiem zawartym w powyższym postanowieniu, każdy rejs połowy należy traktować jako osobne naruszenie, a najniższa kara za tego rodzaju naruszenie zamyka się kwotą 20.000 zł. To w sytuacji 5 naruszeń wymierzona kara winna opiewać na 100.000 zł . Odstąpienie od prawidłowego stosowania przepisów prawa stanowi nie tylko o ich rażącym naruszeniu, ale jak słusznie podniósł organ narusza także zasady równości i sprawiedliwości, gdyż prowadzi do bezpodstawnego i nieuzasadnionego różnicowania odpowiedzialności prawnej osób znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej. Zasadnie podkreślił organ, że odmienne potraktowanie odwołującego się byłoby naruszeniem zasady równości określonej w art. 32 Konstytucji RP i wywiedzionej z niej zasady równości, w porównaniu z innymi armatorami, którzy znaleźli się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Okoliczności te szczegółowo omówione przez organ w zaskarżonej decyzji uzasadniały w tej sytuacji odstąpienie od zasady reformationis in peius. Mając na względzie powyższe rozważania skargi w oparciu o art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały oddalone.