IV SA/Wa 184/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. występującego w imieniu Skarbu Państwa na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 roku, znak [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - tekst jednolity) po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013r Nr [...] stwierdzającą: nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].11.1976r. nr [...] w części dotyczącej zmiany odszkodowania (pkt 3 decyzji), nieważność postanowienia Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...].07.1962r. nr [...], nieważność decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...].08.195ór. Nr[...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...].02.1956r. nr [...]; uchylił w całości decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] oraz stwierdził: 1. nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1976r. nr [...] w części dotyczącej zmiany odszkodowania (pkt 3 decyzji), 2. nieważność postanowienia Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] lipca 1962r. nr [...], 3. nieważność decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] sierpnia 1956r. Nr[...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...].02.1956r. nr [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Orzeczeniem z dnia [...] lutego 1956r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. orzekło o wywłaszczeniu, na rzecz Państwa - Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K., nieruchomości położonej w gminie katastralnej K., Dz. [...], zapisanej w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w K. pod [...], w skład której wchodziła działka nr [...] o pow. 400m2 (pkt 3 orzeczenia). Orzeczeniem z dnia [...] lutego 1956r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. orzekło o przyznaniu A. S. odszkodowania w kwocie 282,24 zł za w/w wywłaszczoną nieruchomość, obejmując odszkodowaniem nieruchomość o pow. 400m, położoną w działce [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 1956r. Nr[...] Odwoławcza Komisja Wywłaszczeniowa przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. utrzymała w mocy w/w orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] lutego 1956r. nr [...] dotyczące wywłaszczenia nieruchomości oraz w/w orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] lutego 1956r. nr [...] o przyznaniu A. S. odszkodowania w kwocie 282,24 zł. Postanowieniem z dnia [...] lipca 1962r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej w m. K. sprostowało oczywistą omyłkę pisarską w orzeczeniu Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] lutego 1956r. nr [...], zatwierdzonym decyzją Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] sierpnia 1956r. Nr[...], polegającą na mylnym podaniu w powyższym orzeczeniu powierzchni wywłaszczonej nieruchomości. Po sprostowaniu, orzeczenie wywłaszczeniowe z dnia [...] lutego 1956r. w pkt 3 winno brzmieć "z nieruchomości [...], stanowiącą własność A. S., wywłaszcza się pbud. Lkat [...] o pow. 267 m2, a nie jak mylnie podano w orzeczeniu 400 m2." Odrębnym postanowieniem z dnia [...] lipca 1962r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej w m. K. sprostowało oczywistą omyłkę pisarską w orzeczeniu Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] lutego 1956r. nr [...], zatwierdzonym decyzją Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] sierpnia 1956r. Nr[...], polegającą na mylnym podaniu kwoty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość o pow. 267 m2, która winna wynieść 188,41 zł, a nie jak mylnie podano 282,24 zł, za nieruchomość [...] o pow. 267 m2, a nie 400 m2 nie jak mylnie podano w sprostowanym orzeczeniu. Decyzją z dnia [...] listopada 1976r. nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł w pkt 3, w trybie art. 135 Kpa ówcześnie obowiązującego, o zmianie i uzupełnieniu oznaczenia działek w orzeczeniu z dnia [...] lutego 1956r. o odszkodowaniu w następujący sposób, że po działce 1kat. [...] dopisano działki 1kat. [...] i 1kat. [...], a zarazem orzeczono o uchyleniu postanowienia Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] lipca 1962r. nr [...] o sprostowaniu orzeczenia o odszkodowaniu. Pismem z dnia 15 sierpnia 2008r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 16 lutego 2010r., T. O. i A. S., następcy prawni byłego właściciela wywłaszczonej nieruchomości, reprezentowani przez r. pr. R. Z., wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] sierpnia 1956r. Nr[...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] lutego 1956r. nr [...] o przyznaniu A. S. odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, sprostowanego postanowieniem Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] lipca 1962r. nr [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Listopada 1976r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził: - nieważność decyzji ww. Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1976r. nr [...] w części dotyczącej zmiany odszkodowania (pkt 3 decyzji), - nieważność ww. postanowienia Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] lipca 1962r. nr [...], - nieważność ww. decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] sierpnia 1956r. Nr[...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] lutego 1956r. nr [...]. Pismem z dnia 2 lutego 2013r. nr [...] Prezydent Miasta K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w uzasadnieniu wniosku wskazując, że w/w orzeczenie zostało wydane na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów, po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej z udziałem stron i rzeczoznawcy majątkowego, co oznacza, że brak jest w sprawie rażącego naruszenia prawa, bowiem interes prawny ówczesnego właściciela nieruchomości A. S. nie został naruszony. W wyniku rozpatrzenia ww wniosku Prezydenta Miasta K., organ odwoławczy Minister Infrastruktury i Rozwoju zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 roku, znak [...] uchylił w całości decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 20I3 r. nr [...] oraz stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1976r. nr [...] w części dotyczącej zmiany odszkodowania (pkt 3 decyzji), postanowienia Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] lipca 1962r. nr [...] oraz decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] sierpnia 1956r. Nr[...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...].02.1956r. nr [...]. Skargę na powyższą decyzję wniósł do tut. Sądu Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta K., zastępowany przez pełnomocnika radcę prawnego M. Z., w której zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez dokonanie - decyzją Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 1976 r. wydaną na podstawie ówcześnie obowiązującego przepisu art. 13 5 § 1 KPA - uzupełnienia oznaczenia działek w orzeczeniu z dnia [...] lutego 1956 r. o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomość, co spowodowało zmianę zakresu praw stron postępowania i tym samym rażącego naruszenia przepisu art. 135 §1 KPA (obecnie art. 154 §1 KPA) skutkującym stwierdzeniem nieważności decyzji, podczas gdy decyzją z dnia [...] listopada 1976 r. Prezydent Miasta K. uzupełniając orzeczenie o odszkodowaniu poprzez dopisanie obok działki wywłaszczonej 1kat. [...] o pow. 400 m2 jeszcze innych działek, jedynie doprecyzował obszar faktycznie i prawnie objęty wywłaszczeniem w 1956 r. co nie spowodowało zmiany zakresu praw stron postępowania i tym samym nie doszło do rażącego naruszenia prawa skutkującym nieważnością decyzji, ponieważ mimo, iż w orzeczeniach wywłaszczeniowym i odszkodowawczym z 1956 r. wskazano jedną parcelę wywłaszczaną stanowiącą własność A. S., tj. 1kat. [...], to poprzez objęcie wywłaszczeniem obszaru znacznie przekraczającego wielkość parceli 1.kat [...] objęto wywłaszczeniem także parcele 1kat. [...] i [...]. W konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 1976 r. jak również brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydium Rady Narodowej w m. K. dnia [...] lipca 1962 r., decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] sierpnia 1956 r., oraz orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] lutego 1956 r. Wskazując na powyższe uchybienie wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2014 r., [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu obszernej skargi podniósł m.in., iż z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż orzeczenie z dnia [...] lutego 1956 r. ustalające na rzecz A. S. odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość o pow. 0,0400 ha. wydane zostało zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami prawa, po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej z udziałem stron i rzeczoznawcy majątkowego, w oparciu o operat szacunkowy wykonany przez rzeczoznawcę majątkowego. Wobec powyższego nie można uznać, iż w sposób rażący zostały naruszone przepisy prawa. Wywłaszczony otrzymał z tytułu wywłaszczonej nieruchomości o pow. 0,0400 ha stosowne odszkodowanie. Interes prawny Pana A. S., poprzedniego właściciela wywłaszczonej nieruchomości nie został naruszony. Zarzuty Pana A. S. podnoszone w trakcie postępowania dotyczyły kwestii oznaczenia nieruchomości, która została wywłaszczona, a nie faktu przyznania odszkodowania za 0,0400 ha wywłaszczonego gruntu. Faktycznie bowiem, wywłaszczenie mające miejsce w 1956 r. obejmowało parcele, które zostały wymienione dopiero w decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 1976 r. W związku z tym nie można przyjąć, że orzeczenie z dnia [...] lutego 1956 r., nr [...] o odszkodowaniu z tytułu wywłaszczenia nieruchomości objętej wykazem hipotecznym lwh [...] o pow. 0,0400 ha oraz utrzymująca je w mocy decyzja z dnia [...] sierpnia 1956 r., nr [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem prawem. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji pozasystemowych kryteriów słusznościowych (w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego), ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25 września 2009 r., sygn.. akt I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Badając zaskarżoną decyzję Ministra, w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd stwierdził, iż w związku z jej wydaniem doszło do naruszenia prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkuje koniecznością jej uchylenia. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Do naruszenia wskazanego w skardze przepisu art. 156 § 1 1 pkt 2 kpa doszło z podanych niżej przyczyn. Należy wskazać, iż z akt sprawy wynika, że we wniosku z dnia 15 sierpnia 2008 r. T. O. i A. S. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodoqwej w K. z dnia [...] lutego 1956 r. w przedmiocie wywłaszczenia ww nieruchomości i decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. Prezydenta Miasta K. Wydział GKiM nr [...] o uzupełnieniu orzeczenia o wywłaszczeniu z dnia [...] lutego 1956 r. Pismem z dnia 16 lutego 2010 r. skarżący wnieśli również o stwierdzenie nieważności decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] sierpnia 1956r. Nr[...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] lutego 1956r. nr [...] o przyznaniu A. S. odszkodowania w kwocie 282,24 zł. za wywłaszczoną nieruchomość sprostowanego postanowieniem Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] lipca 2967 roku [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1976 nr [...]. Z treści powyższego pisma wynika, że przedmiotem kontroli organu prowadzonej w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należało objąć również następujące orzeczenia: 1.orzeczenie Prezydium WRN w K. z dnia [...] lutego 1956 r. nr [...] o orzeczeniu odszkodowania za wywłaszczenie na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości A. S. oznaczonej jako Lwh [...] o pow. 400 m2 ; 2. decyzję Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy PWRN z dnia [...] sierpnia 1956 r. nr [...] utrzymująca w mocy ww. orzeczenie I instancji dot. wywłaszczenia oraz dot. odszkodowania z decyzji z dnia [...] lutego 1956 r.; 3. decyzję Prezydenta Miasta K. [...] listopada 1976r. nr [...], w części dotyczącej odszkodowania; 4. postanowienia Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] lipca 1962 r. nr [...]. Sąd analizując treść zaskarżonej decyzji w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doszedł do przekonania, że organ w sposób wadliwy dokonał jego oceny, w wyniku czego wyprowadził nieprawidłowe wnioski, które skutkowały wydaniem rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przed tut. Sądem zostało wydane prawomocne orzeczenie z dnia [...] czerwca 2015 roku w sprawie o sygn. IV SA/Wa 113/15, na skutek prowadzonego postępowania ze skargi Prezydenta Miasta K. występującego w imieniu Skarbu Państwa oraz Gminy Miasta K., na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] uchylającą decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. stwierdzającą: nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].11.1976r. nr [...], w zakresie dotyczącym orzeczeń wywłaszczeniowych (tj. pkt 2), w części dotyczącej obecnych działek nr [...] oraz [...], a w części dotyczącej obecnej działki nr [...] stwierdzającą, że w/w decyzja została wydana z naruszeniem prawa, nieważność postanowienia Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...].07.1962r. nr [...] w części dotyczącej obecnych działek nr [...] oraz [...], a w części dotyczącej obecnej działki nr [...] stwierdzającą, że w/w postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, nieważność decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...].08.1956r. Nr[...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...].02.1956r. nr [...] w części dotyczącej obecnych działek nr [...] oraz [...], a w części dotyczącej obecnej działki nr [...] stwierdzającą, że w/w orzeczenia zostały wydane z naruszeniem prawa i jednocześnie orzekł o: stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].11.1976r. nr [...], w zakresie dotyczącym orzeczeń wywłaszczeniowych (tj. pkt 2), w części dotyczącej obecnej działki nr [...], a w części dotyczącej obecnych działek nr [...] i nr [...] stwierdzeniu, że w/w decyzja została wydana z naruszeniem prawa, stwierdzeniu nieważności postanowienia Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...].07.1962r. nr [...] w części dotyczącej obecnej działki nr [...], a w części dotyczącej obecnych działek nr [...] i nr [...], o stwierdzeniu, że w/w postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, o stwierdzeniu nieważności decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...].08.1956r. Nr[...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...].02.1956r. nr [...] w części dotyczącej obecnej działki nr [...] a w części dotyczącej obecnych działek nr [...] i nr [...], o stwierdzeniu, że w/w orzeczenia zostały wydane z naruszeniem prawa. Sąd rozpoznając powyższą sprawę doszedł do przekonania, iż trafnie organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał, że postanowienie Prezydium WRN w K. z dnia [...] lipca 1962 r. [...] zostało wydane z rażącym naruszeniem obwiązującego art. 105 k.p.a. (obecnie odpowiada art. 113 k.p.a.), gdyż w tym trybie nie można było sprostować orzeczenia odszkodowawczego Prezydium WRN w K. z dnia [...] lutego 1956 r., utrzymanego w mocy decyzją Odwoławczej Komisji Wojewódzkiej przy PWRN w K. z dnia [...] sierpnia 1956 r., co do zmiany wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość będącego konsekwencją zmiany dokonanej, w tym samym trybie, powierzchni wywłaszczonej działki nr [...]. Wobec tego, że postanowienie to dotknięte jest kwalifikowaną wadą prawną to należało, wbrew stanowisku organu, stwierdzić jego nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdzeniu nieważności powinna również podlegać decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1976 r. nr [...] z powodu wydania jej, jak trafnie stwierdził organ, z rażącym naruszeniem wówczas obowiązującego art. 135 § 1 k.p.a. (obecnie art.154 § 1 k.p.a.). Sąd, rozpoznający ww sprawę, zwrócił jednak uwagę, że organ nie dostrzegł, że decyzją tą w sposób wadliwy uzupełniono orzeczenie wywłaszczeniowe z dnia [...] lutego 1956 r., gdyż orzeczeniem tym dopisano działkę [...] o pow. 90 m2 i działkę nr [...] o pow. 5 m2, a więc do działki nr [...] o pow. 267 m2 dodano 2 działki o łącznej powierzchni 95 m2. Z sumowania powierzchni tych dwóch działek – 95 m2 i powierzchni działki nr [...] – 267 m2, wynikającej z postanowienia z dnia [...] lipca 1962 r. prostującego orzeczenie wywłaszczeniowe z dnia [...] lutego1956 r. otrzymuje się łączną powierzchnię 392 m2, to zaś oznacza, że wywłaszczeniu podlegała powierzchnia 392 m2, na którą składały się trzy działki [...], [...] i [...]. Nadto, we wniosku z dnia 15 sierpnia 2008 r. skarżący podali, że według katastru nieruchomość [...] składała się z działek o nr [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 363 m2. Wynika z tego, że zachodzą niezgodności pomiędzy ustaleniami organu, twierdzeniami wnioskodawców co do powierzchni tych trzech działek. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ w tej kwestii poczynił jakiekolwiek ustalenia i wyjaśnił powody takiego stanu rzeczy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 13) organ wskazał, że do realizacji celu wywłaszczenia doszło faktycznie na powierzchni 426 m 2, a to oznacza, że wywłaszczeniem nie została objęta powierzchnia 34 m2, gdy się przyjmie, że w związku z decyzją z dnia [...] listopada 1967 r. i poprzedzającym ją postanowieniem z dnia [...] lipca 1962 r. wywłaszczono orzeczeniem z dnia [...] lutego 1956 r., powierzchnię 392 m2, natomiast przy przyjęciu, że orzeczeniem tym wywłaszczono powierzchnię 400 m2 to wywłaszczeniem nie została objęta powierzchnia 26 m2. Mając na uwadze powyższe rozbieżności Sąd doszedł do przekonania, że ostatecznie organ powinien dokonać kontroli legalności pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie wydania orzeczenia Prezydium WRN w K. z dnia [...] lutego 1956 r. i utrzymującej go w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 1956 r. organu odwoławczego o wywłaszczeniu działki nr [...] o pow. 400 m2. I w tym celu niezbędne będzie poczynienie ustaleń jakie działki, poza działką nr [...], składały się na wywłaszczoną powierzchnię 400 m2, następnie ustalenie jakie działki i o jakiej powierzchni obecnie odpowiadają działce nr [...] i działkom, które powinny być a nie zostały wskazane w orzeczeniu z dnia [...] lutego 1956 r. Dopiero po dokonaniu tego rodzaju ustaleń możliwe będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczeń organów obu instancji. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd w rzekającym składzie uznał, iż zaskarżona do Sądu decyzja, będąca przedmiotem niniejszego rozpoznania, została wydana przedwcześnie, gdyż w pierwszej kolejności należy ustalić, jakie działki rzeczywiście były przedmiotem postepowania wywłaszczeniowego i czy w istocie stanowiły one w dacie decyzji wywłaszczeniowej własność A. S. i dopiero po wykazaniu przedmiotu wywłaszczenia będzie możliwe rozstrzyganie w zakresie decyzji wskazanych w piśmie skarżących z dnia 16 lutego 2010 roku. Mając zatem powyższe okoliczności na uwadze Sąd, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa., orzekł, jak w sentencji.