IV SA/Wa 1842/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę - Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. (dalej jako: SKO, organ II instancji) z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpoznaniu odwołań Stowarzyszenia Z. oraz Stowarzyszenia E. (dalej jako: odwołujący, skarżący) od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2012 r. (dalej jako: organ I instancji), ustalającej: środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji instalacji do: naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych, garaży i parkingów samochodowych, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha w ramach budowy zespołu budynków użyteczności publicznej o wiodącej funkcji biurowo-usługowo-handlowej, z garażem podziemnym zjazdami, infrastrukturą techniczną, elementami zagospodarowania terenu, elementami zagospodarowania terenu oraz możliwością połączenia z zespołem wyjść ze stacji [...], na działkach ew. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] z obr. [...], przy ul. [...] w W. (dalej jako: przedsięwzięcie), w której SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. 2013 poz. 1235 ze zm., dalej jako: u.u.i.ś.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy przestawiał się następująco: Wnioskodawca w dniu [...] sierpnia 2011 r. wystąpił z wnioskiem, o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Organ dokonując kwalifikacji przedsięwzięcia ustalił, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 37, pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397 ze zm.), zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. Organ I instancji w piśmie z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], powiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z dokumentami i złożenia ewentualnych uwag i wniosków. Organ I instancji w piśmie z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (dalej jako: RDOŚ) oraz pismem z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. (dalej jako: PPIS), o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określenie ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (dalej jako: raportu). Opiniując potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., RDOŚ w postanowieniu z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalił zakres raportu. Opiniując potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 oraz art. 78 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. PPIS w piśmie z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji w postanowieniu nr [...], z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. W piśmie z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], organ I instancji wystąpił do RDOŚ, o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia oraz w piśmie z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], wystąpił do PPIS, o wydanie opinii co do warunków realizacji przedsięwzięcia. RDOŚ w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. PPIS w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], zaopiniował przedsięwzięcie i ustalił warunki jego realizacji. RDOŚ po zapoznaniu się z uzupełnionym raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r., poinformował, że podtrzymuje swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie, zawarte w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. W piśmie z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], organ I instancji, zgodnie z art. 33 ust. 1 u.u.i.ś., podał do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazał miejsce i 21-dniowy termin składania uwag i wniosków tj. od dnia [...] lipca 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r. We wskazanym terminie uwag i wniosków do przedmiotowego postępowania nie wniesiono. Organ I instancji w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], powiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie, informując jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W związku z ww. zawiadomieniem strony nie zgłosiły uwag co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Teren, na którym planowana jest realizacja przedsięwzięcia nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W decyzji z dnia [...] września 2012 r. organ I instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, na działkach ew. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] z obr. [...], przy ul. [...] w W. Odwołania od powyższej decyzji złożyły: Stowarzyszenie Z. oraz Stowarzyszenie E. Pierwsze z wymienionych stowarzyszeń wystąpiło z wnioskiem o uzupełnienie oceny oddziaływania na środowisko w zakresie analizy: gospodarki odpadami, ściekami, zanieczyszczenia powietrza w garażach, parkingach. Stowarzyszenie E. wniosło natomiast o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z tego względu, że organ przeprowadzając ocenę oddziaływania na środowisko zignorował następujące fakty: 1) Na analizowanym obszarze przekroczone są standardy jakości środowiska odnośnie jakości powietrza. Zdaniem skarżącego, opracowany Program Ochrony Powietrza zaleca w ramach przywracania dopuszczalnych norm poszczególnych składników powietrza ograniczenie ruchu samochodów, a planowana inwestycja będzie i to znacznie ten ruch zwiększała. W raporcie oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (dalej jako: raport) w ogóle nie uwzględniono istniejących i powstających obok obiektów (nakładania się uciążliwości) i w związku z tym nie przeanalizowano możliwości swobodnego dojazdu (i wyjazdu) do garażu podziemnego ul. [...]. Odwołujące się stowarzyszenie zakwestionowało przyjętą do wyliczeń ilość samochodów. Zdaniem skarżącego, ilość ta jest za mała w kontekście powierzchni garażowej i ilości miejsc parkingowych rotacyjnych. 2) W ocenie skarżącego, na analizowanym obszarze mamy do czynienia z tzw. wyspą ciepła, stanem bardzo groźnym dla zdrowia ludzi; wpływ planowanej inwestycji na klimat w ogóle nie został przedstawiony w raporcie, a organ nie żądał uzupełnienia raportu o tę konieczną część. 3) Na analizowanym obszarze przekroczone są standardy jakości środowiska odnośnie natężenia hałasu, co zdaniem skarżącego zostało wykorzystane przez autorów raportu, którzy stwierdzili w swoim podsumowaniu na ten temat, że hałas generowany przez planowane przedsięwzięcie nie będzie uciążliwszy od tego już istniejącego. Zdaniem skarżącego, organ w związku z tą sytuacją bezprawnie godzi się na dalsze pogarszanie standardów środowiska. 4) Ze względu na wysokość budynku zdaniem skarżącego, powinna zostać przeprowadzona analiza wpływu przedsięwzięcia na ptaki, w szczególności z I załącznika dyrektywy ptasiej; w związku z tym w raporcie nie podano możliwych sposobów zabezpieczenia np. elewacji budynku, sposobu jego oświetlenia w celu ochrony ptaków, 5) Ze względu na głębokość posadowienia planowanego przedsięwzięcia, skarżący zakwestionowali przedstawiony w raporcie wpływ planowanego przedsięwzięcia na wody podziemne; ignorowanie przez organ wydający decyzję tego tematu jest niedopuszczalne w związku z bliskością zabudowy mieszkalnej. 6) W ramach ochrony dziedzictwa narodowego (panoramy [...]) zdaniem skarżącego, nie przeprowadzono analizy wysokościowej planowanego przedsięwzięcia W ocenie skarżącego autorzy raportu w ogóle nie odnieśli się do tego zagadnienia". Odwołania powyższe zostały złożone w terminie ustawowym. SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu II instancji, analiza treści zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do uznania, że przy jej wydaniu nie zostały wzięte pod uwagę kwestie podnoszone przez odwołujących się. W ocenie SKO, przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały uwzględnione wyniki uzgodnień i opinii wydanych w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji przez organ I instancji, jak również ustalenia zawarte w raporcie. W postępowaniu tym uwzględniono opinię PPIS z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz uzgodnienie dokonane przez RDOŚ w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. Zdaniem organu II instancji, uwzględniono także wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa w zakresie, w jakim postępowanie to w sprawie niniejszej było prowadzone. Według SKO, bez wątpienia, realizacja planowanego przedsięwzięcia może wpłynąć w sposób negatywny na środowisko, nie oznacza to jednak w ocenie tego organu, że tylko z tego powodu nie może ona dojść do skutku. SKO uważa, że miejsce planowanej inwestycji (ścisłe centrum dużego miasta) ma wpływ na zachowanie wysokich standardów ochrony środowiska. W takiej sytuacji zdaniem organu II instancji, nie jest możliwe zachowanie takich samych standardów jakości środowiska, które obowiązują na terenach niezabudowanych. W ocenie SKO, dotyczy to ochrony powietrza przed zanieczyszczeniami przede wszystkim emitowanymi przez pojazdy samochodowe. Według stanowiska organu II instancji, brak jest podstaw do uznania, że ruch samochodowy generowany w przyszłości przez użytkowników budynku mógłby w sposób istotny wpłynąć na jakość powietrza w jego otoczeniu. Zdaniem SKO, brak jest również podstaw do uznania, że funkcjonowanie planowanego budynku wpłynie w sposób istotny na rozkład emisji ciepła z tego terenu do otoczenia. Organ II instancji wyjaśnił także, że warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich zostały określone w pkt II decyzji organu I instancji. W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r., skarżący wniósł skargę na decyzję organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz inne naruszenia przepisów postępowania, obejmujące: -art. 66 u.u.i.ś. w zw. z art. 144 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z z 2013 r. poz. 1232 ze zm., dalej jako: p.o.ś.) poprzez nie uwzględnienie zapisów [...], a także art. 112 odnośnie ochrony przed hałasem oraz art. 4 Konwencji i art. 5 lit. d Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego przyjętej w Paryżu w dniu 16 listopada 1972 r. przez Konferencję Generalną Organizacji Narodów Zjednoczonych dla Wychowania, Nauki i Kultury na jej siedemnastej sesji (Dz. U. z 1976 r. nr 32 poz. 190) w powiązaniu z art. 7 i 77 k.p.a. W świetle przedstawionych zarzutów oraz w związku z wadliwym uzasadnieniem decyzji, skarżący wniósł o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: ustawa p.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 ustawy p.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W sprawie niniejszej brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie wyżej omówionym, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 ustawy p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Zarzuty skargi zasadniczo koncentrują się na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie niniejszej przepisów o postępowaniu administracyjnym oraz przepisów prawa materialnego. Trzeba w związku z tym, w pierwszej kolejności wskazać, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk,Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 2004 r., s. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a. W ocenie Sądu, ustalony w sprawie niniejszej stan faktyczny, przy respektowaniu reguły wyrażonej w art. 7 k.p.a., znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, który został przez organy obu instancji oceniony zgodnie z regułami k.p.a. (art. 77 § 1 i art. 80), prowadząc w konsekwencji do prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny wskazuje na motywy, jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia [...] września 2012 r., co Sąd stwierdza z urzędu (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.). Chybione jest stanowisko skarżącego, jakoby naruszone zostały przepisy art. 7, i art. 77 k.p.a. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela również Sąd w tym składzie, że "1. Organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. 2. W sprawach, w których strona nie przedstawiła, jak też organ nie znalazł z urzędu dowodów potwierdzających fakty i zdarzenia, z których strona wywodzi dla siebie określone (z reguły korzystne) skutki prawne, przed wydaniem decyzji negatywnej organ administracji powinien zawsze wezwać stronę do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedstawienie przez nią brakujących dowodów, czy też sprecyzowania dotychczasowych niejasnych, czy też ogólnikowych wyjaśnień" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2013 r., II OSK 1291/12, LEX nr 1421792). Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uwarunkować oznacza uzależnić od określonych warunków. Inaczej mówiąc uwarunkować czymś swoją zgodę. Uwarunkowania środowiskowe powinny obejmować ogół elementów przyrodniczych, znajdujących się zarówno w stanie naturalnym, jak też przekształconych w wyniku działalności człowieka. Uwarunkowania środowiskowe należy odnosić do układu relacji człowieka ze środowiskiem jako podmiotu oddziałującego na środowisko. Według G. Dobrowolskiego, "Przedmiotem postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o której mowa w art. 71 u.u.i.ś., jest określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji konkretnego przedsięwzięcia (zob. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 268.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją administracyjną w znaczeniu k.p.a., wykazuje ponadto cechy szczególne: nie stwarza praw do terenu, nie narusza praw własności i uprawnień innych osób, wiąże natomiast organ wydający decyzje wymienione wydający decyzje wymienione w art. 72 u.u.i.ś. Na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje zapewnienie spełnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska w procesie inwestycyjno-budowlanym. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu dostarczenie organowi administracji wiedzy, która pozwoli rozstrzygnąć sprawę administracyjną dotyczącą środowiskowych uwarunkowań zgodnie z zasadami wyrażonymi w k.p.a. W ramach swobodnej oceny dowodów, organ musi ustalić stan faktyczny tak, aby rozstrzygnięcie odpowiadało zasadzie prawdy obiektywnej. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ważne znaczenie dla organów administracji zobowiązanych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz podmiotów zainteresowanych realizacją konkretnych przedsięwzięć ma prawidłowe ustalenie zakresu przedmiotowego uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Zgodnie z art. 73 ust. 1 u.u.i.ś. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wszczynane na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia. Wniosek powinien spełniać wymagania określone w k.p.a. oraz w u.u.i.ś. Raport jest podstawowym dokumentem sporządzanym przed przystąpieniem do procedury oceny oddziaływania na środowisko. Stanowi on przygotowany w sformalizowanej formie zbiór informacji określających wszelkie aspekty związane ze środowiskowymi skutkami realizacji przedsięwzięcia. Z raportu sporządzonego dla planowanego przedsięwzięcia wynika, iż w celu ograniczenia możliwych uciążliwości do minimum przewidziane zostały rozwiązania techniczne i organizacyjne, głównie w zakresie ograniczenia emisji do powietrza, emisji hałasu, ochrony wód podziemnych i gospodarki odpadami. Na podstawie art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. organ właściwy od wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany do dokonania odpowiednich uzgodnień, a w niektórych przypadkach zasięgnięcia opinii właściwego inspektora sanitarnego. Współdziałanie dokonywane jest na podstawie dokumentacji przedłożonej przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. RDOŚ wyraża "zgodę" na realizację określonego przedsięwzięcia, a jednocześnie określa warunki jego realizacji, które powinny następnie znaleźć odzwierciedlenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zakres przedmiotowego uzgodnienia RDOŚ, obejmował wszystkie aspekty związane z oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Należy podkreślić, że uzgodnienie nie dotyczyło decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale realizacji przedsięwzięcia. Uzgodnienia RDOŚ, odbyło się na podstawie przekazanej mu dokumentacji, o której mowa w art. 77 ust. 2 u.u.i.ś. Istotą tej formy współdziałania (wyrażenia opinii) jest obowiązek umożliwienia przedstawienia przez organ lub inną jednostkę opinii w sprawie. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Według art. 80 ust. 2 zd.1 u.u.i.ś., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że dla działek nr ew. [...],[...],[...],[...],[...][...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...], na której planowane jest przedsięwzięcie w aktualnym stanie prawnym nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 bądź w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna przesłanka uniemożliwiająca wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z wnioskiem inwestora. Po stronie organów administracji publicznej powstał więc obowiązek ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, organ I instancji, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Postępowanie z udziałem społeczeństwa zostało przeprowadzone również prawidłowo. Udział społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu został zapewniony zgodnie z zasadą partycypacji społecznej (publicznej). Zasada ta na gruncie przepisów u.u.i.ś. oznacza, że "każdy ma prawo uczestniczenia, na warunkach określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa" (art. 5). W opinii Sądu, w przedmiotowym postępowaniu prawidłowo przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z treścią raportu. Z oceny danych i analiz zawartych w raporcie należy przyjąć, że po wprowadzeniu wskazanych w raporcie rozwiązań chroniących środowisko, oceniane przedsięwzięcie będzie miało ograniczony wpływ na stan środowiska w obszarze jego funkcjonowania. Przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ I instancji prawidłowo zastosował kryteria określone w art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. Organ wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W sentencji decyzji znalazły się wszystkie uwarunkowania wskazane przez organ uzgadniający oraz wynikające z raportu. Zdaniem Sądu, decyzja organu I instancji spełnia wymogi określone w art. 107 k.p.a. jak i warunki określone w art. 82 u.u.i.ś. Raport oceniony jako kompletny mógł stanowić podstawę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, utrzymaną w mocy przez organ II instancji. Waga dokumentu jakim jest raport, jest niebagatelna, jako że stanowi on jeden z podstawowych dokumentów, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Sporządzony dla potrzeb uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest zatem jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, ale nie jedynym, który warunkuje wydanie końcowej decyzji. Stosownie do art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., właściwy organ wydaje bowiem decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś., ustalenia zawarte w raporcie, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa i wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. W myśl natomiast art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Restrykcja ta wynika wprost z kategorycznego brzmienia art. 80 ust. 2 ustawy, z treści którego wywieść należy, iż zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Obowiązek uwzględniania zapisów planu, istnieje w przypadki, gdy pian taki został uchwalony. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż na terenie objętym wnioskiem inwestora brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie nie uwzględnienia zapisów [...] Sąd stwierdza, że cele ochrony prawnej powietrza są ściśle powiązane z ogólnymi zasadami ochrony środowiska określonymi w ustawie p.o.ś. Cel w znaczeniu prakseologicznym oznacza zdarzenie zamierzone i oczekiwane. Według definicji ustawowej, przez powietrze rozumie się powietrze znajdujące się w troposferze, z wyłączeniem wnętrz budynków i miejsc pracy (art. 3 pkt 26 p.o.ś.). Sposoby realizacji celów w ochronie powietrza są określone w art. 85 p.o.ś. Z treści tego przepisu wynika, że ochrona powietrza polega na zapewnieniu jak najlepszej jego jakości, w szczególności przez: 1) Utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej dopuszczalnych dla nich poziomów lub co najmniej na tych poziomach; 2) Zmniejszanie poziomów substancji w powietrzu co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane; 3) Zmniejszanie i utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej poziomów docelowych albo poziomów celów długoterminowych lub co najmniej na tych poziomach. Ochrona powietrza jest realizowana w szczególności poprzez: 1) Określenie standardów jakości środowiska oraz kontrolę ich osiągania, a także podejmowanie działań służących ich nieprzekraczaniu lub przywracaniu; 2) Ograniczanie emisji (art. 82 p.o.ś.). Pojęcie standard oznacza przeciętną normę, typ, model wyrobu lub przedmiotu odpowiadający określonym wymogom. Standardy w prawie ochrony środowiska tworzą trzy grupy norm: 1) normy imisyjne; 2) normy emisyjne; 3) normy dotyczące produktów. Przez standard jakości środowiska ustawodawca rozumie poziomy dopuszczalne substancji lub energii oraz pułap stężenia ekspozycji, które muszą być osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze (art. 3 pkt 34 p.o.ś.). Jak wynika z art. 222 ust. 1 p.o.ś. w razie braku standardów emisyjnych i dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza ustala się na poziomie niepowodującym przekroczeń: a) wartości odniesienia substancji w powietrzu, b) wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu. Programy ochrony powietrza zaliczane są do instrumentów zarządzania jakością powietrza (zob. M. Pchałek, Dział II. Ochrona powietrza. Komentarz do art. 91, [w:] M. Górski, M. Pchałek, W. Radecki, J. Jerzmański, M. Bar, S. Urban, J.Jendrośka, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2011, s. 356.). Skarżący w skardze nie określił na czym polega zarzut nie uwzględnienia zapisów [...]. Żądanie zawarte w skardze odnośnie braku uwzględnienia zapisów [...], bez sprecyzowania, na czym konkretny brak polega i jakiego Programu dotyczy, nie może skutkować uchyleniem decyzji organu II instancji. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 112 p.o.ś. Pojęcie hałas zostało zdefiniowane w art. 3 pkt. 5 w zw. z art. 2 ust. 2a p.o.ś. Z pojęciem dopuszczalnego poziomu hałasu wiąże się wyznaczenie zadań w zakresie ochrony środowiska przed jego oddziaływaniem. Jest to utrzymanie poziomów, gdy nie przekraczają one wartości dopuszczalnych oraz zmniejszenie poziomów do co najmniej dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Użycie przez ustawodawcę słów "co najmniej" wskazuje, że czynności zmierzające do osiągnięcia najlepszego stanu środowiska mogą prowadzić do dalszego ograniczenia poziomu hałasu. Ich realizacja nie może jednakże naruszać obowiązujących zasad ogólnych – w tym wynikających z zasady zrównoważonego rozwoju oraz zasad związanych z wolnością gospodarowania czy ochroną własności (zob. J. Jerzmański, Komentarz do art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia Prawo ochrony środowiska, [w:] M. Górski, M. Pchałek, W. Radecki, J. Jerzmański, M. Bar, S. Urban, J. Jendrośka, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2011, s. 423.). Zagadnienia dotyczące emisji hałasu określone zostały w decyzji organu I instancji. Z treści tej decyzji wynika, iż inwestor powinien zastosować urządzenia emitujące hałas o parametrach akustycznych nie gorszych niż przyjęte w raporcie. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia art. 144 p.o.ś. Postanowienia zawarte w art. 144 p.o.ś. odnoszą się do różnych kwestii związanych z oddziaływaniem instalacji eksploatacji instalacji na standardy jakości środowiska. Mają one zastosowanie tylko w takim zakresie, w jakim to oddziaływanie występuje. Skarżący nie określił zakresu naruszenia art. 144 ustawy p.o.ś. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 oraz art. 5 lit. d Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego przyjętej w Paryżu w dniu 16 listopada 1972 r. przez Konferencję Generalną Organizacji Narodów Zjednoczonych dla Wychowania, Nauki i Kultury na jej siedemnastej sesji (Dz. U. z 1976 r. nr 32 poz. 190, dalej jako: konwencja) w powiązaniu z art. 7 i 77 k.p.a., Sąd nie podziela poglądu wyrażonego w skardze. Zgodnie z art. 4 Konwencji, każde Państwo będące Stroną niniejszej Konwencji uznaje, że na nim spoczywa w pierwszym rzędzie obowiązek zapewnienia identyfikacji, ochrony, konserwacji, rewaloryzacji i przekazania przyszłym pokoleniom dziedzictwa kulturalnego i naturalnego, o którym mowa w artykułach 1 i 2, znajdującego się na jego terytorium. Będzie się ono starało spełnić ten obowiązek zarówno własnymi siłami, wykorzystując maksymalnie swoje środki, jak również w razie konieczności, przy pomocy i współpracy międzynarodowej, z których może korzystać w szczególności w dziedzinach finansowej, artystycznej, naukowej i technicznej. W celu zapewnienia możliwie najskuteczniejszej ochrony i konserwacji oraz możliwie najbardziej aktywnej rewaloryzacji dziedzictwa kulturalnego i naturalnego znajdującego się na ich terytorium Państwa będące Stronami niniejszej Konwencji będą się starały w miarę możliwości i odpowiednio do warunków właściwych dla każdego kraju: d) przedsiębrać odpowiednie środki prawne, naukowe, techniczne, administracyjne i finansowe w celu identyfikacji, ochrony, konserwacji, rewaloryzacji i ożywiania lub odtwarzania tego dziedzictwa. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w raporcie został oceniony wpływ przedsięwzięcia na zabytki chronione. Z analizy tej wynika, że planowana zabudowa nie będzie miała wpływu na kształtowanie przestrzeni miasta niezgodnie z wymaganiami dotyczącymi zabytków prawnie chronionych. Obiekt nie będzie negatywnie oddziaływał na dobra kultury i dobra materialne o których mowa w Konwencji ze względu na ich odległą lokalizację. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na potwierdzenia zarzutów postawionych w skardze. Zdaniem Sądu, informacje zawarte w raporcie są na tyle szczegółowe, że na ich podstawie można w pełni ocenić oddziaływanie przedsięwzięcie na środowisko. W raporcie wykazano, że planowane przedsięwzięcie, zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji, zgodnie z przedstawionymi założeniami projektowymi nie spowoduje przekroczenia standardów emisyjnych oraz standardów jakości środowiska w tym także norm hałasu. Planowane przedsięwzięcie po zrealizowaniu zgodnie z zaproponowanymi w raporcie o oddziaływaniu na środowisko rozwiązaniami techniczno technologicznymi i organizacyjnymi, nie będzie stwarzało zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi oraz art. 4 oraz art. 5 lit. d Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego. Przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bada się możliwość realizacji planowanej inwestycji w zakresie odnoszącym się do zasad ochrony środowiska przed nadmiernym i negatywnym oddziaływaniem tejże inwestycji, nie dokonuje się natomiast szczegółowej analizy: kwestii rozpatrywanych na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Badając przedmiotową sprawę, Sąd nie stwierdził uchybień stanowiących naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a tym samym skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.