IV SA/Wa 1844/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2008 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 138 §. 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) grudnia 2006 r., w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej (...) na kominie zlokalizowanym przy ul. (...) na terenie C. w W. (w dalszej części uzasadnienia orzeczenie nazywana będzie decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż przedmiotowe przedsięwzięcie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko w myśl § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 254, poz. 2573 ze zm.). Ma być ono zlokalizowane na kominie na wysokości 68 m. W trakcie postępowania przeanalizowano kwestie wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, co odzwierciedla m.in. raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Raport ten, uzupełniony aneksem (z dnia 18 maja 2005 r. ), spełnia wymagania wynikające z art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), również w zakresie przedstawienia wariantów alternatywnych. Z treści raportu wynika, iż pola elektromagnetyczne stanowiące potencjalne zagrożenie (gęstość równa lub większa niż 0,1 W/m2) wystąpią jedynie w przestrzeni niedostępnej dla ludzi. W tej sytuacja orzeczenie nie narusza art. 74 Konstytucji RP (co zarzucano w odwołaniu). Również niezasadny jest zarzut naruszenia art. 39 Konstytucji (kwestia dopuszczalności eksperymentów medycznych). Odnosząc się do nieuwzględnienia przedkładanych przez stronę dokumentów m.in. przywoływanych wyników badań, wskazujących na szkodliwość pól elektromagnetycznych (występujące w odległości 200-300 m. niekorzystne oddziaływania biologiczne – skutki pozatermiczne stacji bazowych dla zdrowia ludzi) jak i przywoływanych regulacji uchwały W. z dnia (...) maja 1998 r. w sprawie polityki zrównoważonego rozwoju, wskazano, iż podstawą orzekania w sprawie mogą być wyłącznie obowiązujące regulacje normatywne. Wnoszone uwagi mogą stanowić wyłącznie postulat de lege ferenda dla prawodawcy. Podjęto wszelkie kroki zapobiegawcze wynikające z przepisów opartych na dostępnej wiedzy, stąd nie naruszono zasady przezorności (art. 6 ustawy – Prawo ochrony środowiska). Organ odwoławczy nie doszukał się sprzeczności zamierzenia z wymaganiami wynikającymi z obowiązującego dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano również, iż dokonano wymaganych uzgodnień z organem wyspecjalizowanym, w myśl art. 48 ust. 1 pkt a (postanowienie wojewody z dnia (...) sierpnia 2008 r.). Natomiast uzgodnienie z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym nie było wymagane w myśl art. 48 ust. 2 pkt 1a ustawy – Prawo ochrony środowiska (w wyniku oczywistego błędu przywołano nieistniejący pkt 2a). W skardze na decyzję, uczestniczące na prawach strony w postępowaniu, Stowarzyszenie Z.podniosło następujące zarzuty: - naruszenie przepisów postępowania w zakresie właściwego wyjaśnienia sprawy oraz uzasadnienia orzeczenia (art. 6-8, 77 i 107 § 3 K.p.a.) poprzez faktyczne nie odniesienie się do podnoszonych uwag i zarzutów, w tym istotnych (w ocenie strony) dla sprawy dowodów (naruszenie art. 75 § 1 K.p.a.) – wskazano, iż w analogicznych sprawach organ odwoławczy uchylał orzeczenia organu I. instancji i przekazywał sprawę do powtórnego rozpoznania, wskazując potrzebę oceny przedkładanych przez Stowarzyszenie dokumentów, przywołano również orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt VII SA/Wa 1252/04, - nie uwzględnienie ratyfikowanej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących ochrony środowiska sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. (Dz.U. z 2003 r., Nr 78, poz. 706), w której duża wagę przykłada się do zapewnienia społeczeństwu faktycznego udziału w postępowaniu (chodzi o art. 2 i 6 Konwencji), - pominięto przepisy prawa wspólnotowego poprzez nie uwzględnienie wniosków składanych przez organizację ekologiczną oraz nie rozważnie na dostatecznie wczesnym etapie możliwych wariantów przedsięwzięcia (przeanalizowano wyłącznie warianty proponowane przez inwestora odnośnie lokalizacji - najkorzystniejsze dla potrzeb operatora, pomimo istnienia alternatywnych, poza gęstą zabudową) – wymagania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.Urz. UE wyd. spec. 15/t.1 s.248 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie (k. 70) pełnomocnik skarżącego Stowarzyszenia wskazał na możliwość oddziaływania pól elektromagnetycznych na osoby przebywające w szpitalu, na którego terenie ma być realizowane przedsięwzięcie (...) jak i na pobliski szpital –(...). Podniósł, iż z dokumentacji wynika możliwość instalacji anten o zmiennych azymutach, co oznacza niebezpieczeństwo zmian faktycznych parametrów ekspiacji urządzeń w stosunki do analizowanych w raporcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w myśl art. 46 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Orzeczenie to wydaje się po dokonaniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 46 ust. 3 ustawy), przy czym. gdy chodzi o przedmiotowe przedsięwzięcie, wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (w wersji na dzień orzekania przez organ administracji), wymaganym elementem dokumentacji, na podstawie której przeprowadza się ocenę, jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (patrz art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska). W rozpatrywanym przypadku orzekające w sprawie organy administracji, na podstawie zgromadzonej dokumentacji, ustaliły, iż z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska jest możliwa realizacja przedsięwzięcia ujętego we wniosku o wydanie decyzji. Podstawą orzekania był m.in. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Na podstawie informacji zawartych w raporcie organ ustalił, iż w wyniku realizacji przedsięwzięcia, przy zachowaniu zakładanych parametrów technicznych, nie dojedzie do przekroczenia norm jakości środowiska. Z uwagi na rodzaj przedsięwzięcia – jego potencjalne formy oddziaływania - przedmiotem szczegółowej analizy były skutki emitowania pól elektromagnetycznych. W świetle regulacji normatywnych, dopuszczalne poziomy tych pól określono wyłącznie odnośnie terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz dla miejsc dostępnych dla ludności (art. 122 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska). Odnosząc się do wartości dopuszczalnych, wskazanych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), sporządzono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym w szczególności wyznaczono w przestrzeni granice zasięgów gęstości mocy o wielkościach normatywnych większych niż dopuszczalne (ponad 0,1 W/m2 – załącznik nr 1 do rozporządzenia, tabela nr 2, wiersz 7 kolumna 4). Granice te nie obejmują miejsc dostępnych dla ludzi. W tej sytuacji trafnie uznano, iż nie nastąpi przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Pola o wartościach gęstości mocy wyższych niż graniczne występują bowiem w przestrzeni, dla której nie ustalono normatywnie żadnych wymagań. Organy orzekające z urzędu nie stwierdziły ani Strona skarżąca nie wykazała w toku postępowania aby zawarte w raporcie ustalenia odnośnie rozkładu gęstości pól były błędne lub nierzetelne. W tej sytuacji, wobec braku podstaw do stwierdzenia, iż w przypadku spełnienia określonych warunków zostaną naruszone normatywnie określone wymagania ochrony środowiska organ I. instancji zasadnie wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań nie znajdowałaby w tym przypadku podstawy prawnej, co naruszałoby zasadę wynikającą z art. 6 K.p.a. w świetle którego organy administracji działają na podstawie prawa. Wskazany stan formalnoprawny uzasadniał utrzymanie w mocy orzeczenia organu I. instancji zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Nie trafny jest zarzut naruszenia w sprawie przepisów dyrektywy 1985/337/EWG. Celem tej regulacji jest objęcie jednolitą procedurą ocen oddziaływania na środowisko określonej kategorii przedsięwzięć we wszystkich krajach członkowskich (art. 2 ust. 1 i art. 4). Przedmiotowe przedsięwzięcie nie zostało wymienione w stosownych załącznikach do dyrektywy (zał. nr 1 lub 2). Odnosząc się do zarzutów naruszania zaskarżoną decyzją stosownych regulacji prawa krajowego należy stwierdzić co następuje. Nie trafny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie nie rozważenia okoliczności istotnych dla sprawy. Rozpoznając środki odwoławcze organ II. instancji przywołał w uzasadnieniu orzeczenia zwięźle okoliczności podnoszone przez Stronę a następnie zajął w tej kwestii stanowisko, co do meritum. Nie podzielanie przez organ administracji stanowiska prezentowanego przez jedną ze stron postępowania, nie może być utożsamiane z nierozpatrzeniem uwag czy wniosków, o ile stanowisko organu zostanie uzasadnione ze wskazaniem stosownych okoliczności faktycznych i prawnych. W rozpoznawanej sprawie nie można podzielić podglądu, iż nie wskazano "przyczyn", dla których wnioski i uwagi Stowarzyszenia nie zostały uwzględnione. W myśl bowiem obowiązujących przepisów ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na utrzymywaniu tych pól co najmniej na poziomach dopuszczalnych (art. 121 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska). Dopuszczalny poziom pól określa wskazane rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Trafnie wskazano więc w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, iż podnoszone okoliczności, odnośnie domniemanej szkodliwości pól elektromagnetycznych (skutki oddziaływania pozatermicznego), które przemawiałoby za ograniczeniem lokalizowania źródeł promieniowania niejonizującego, także, gdy nie prowadzi to do przekroczenia aktualnie normatywnie określonych standardów jakości środowiska, mogą być wyłącznie postulatem pod adresem prawodawcy. Przedstawiane wyniki badań i analiz mogą być rozważane przez prawodawcę i w przypadku uznania, iż potencjalne zagrożenia przemawiają za ograniczeniem oddziaływania pól elektromagnetycznych na ludzi w stopniu większym niż wynika to z obecnych regulacji, mając z drugiej strony na uwadze potencjalne korzyści gospodarcze wynikające z wykorzystania urządzeń emitujących te pola (telekomunikacja nawigacja itp.) jak i inne uwarunkowania techniczne związane z urządzeniami powodującymi powstawanie pól elektromagnetycznych (np. w sieciach telefonii komórkowej mniejsza gęstość stacji bazowych w następstwie zaostrzenia wymagań, co do możliwości ich lokalizacji oznaczałaby konieczność stosowania większej mocy indywidualnych urządzeń nadawczych – aparatów telefonicznych - także będących źródłami pól oddziaływujących bezpośrednio na użytkownika) prawodawca władny jest dokonać zmiany obowiązujących norm. Natomiast prawidłowość ustalenia wymagań normatywnych w tym zakresie pozostaje poza właściwością organów administracji orzekających w przedmiocie dopuszczalności lokalizacji określonego przedsięwzięcia jak i Sądu, badającego legalność wydanego orzeczenia. W ocenie Sądu, prowadzenie postępowania wyjaśniającego, odnośnie skutków oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości nie przekraczającej określonej normatywnie, co miałoby prowadzić ewentualnie do ograniczenia możliwości realizacji przedsięwzięcia – w przypadku uznania prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnych skutków, oznaczałoby faktyczne pominięcie skutków treści normatywnej obowiązującego rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Prowadzenie postępowania w tym zakresie byłoby więc bezzasadne i naruszało zasadę ekonomii postępowania (art. 12 K.p.a.). Brak szczegółowego odniesienia się do przedłożonych w tej kwestii dowodów nie stanowi naruszenia art. 75 § 1 K.p.a. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje, podnoszona w skardze kwestia, iż w innych sprawach indywidualnych organ odwoławczy czy tej sąd administracyjny nakazywał prowadzenie postępowania w tym zakresie. Jednocześnie analiza, czy stan faktyczny tych spraw był istotnie identyczny z przedmiotowym przypadkiem wykracza poza zakres orzekania. Nieco inaczej ma się rzecz z podniesioną w skardze kwestią obowiązku przeanalizowania wariantów alternatywnych, skoro intencją prawodawcy jest ograniczanie poziomów pól "co najmniej" do poziomów dopuszczalnych (wskazany art. 121 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska). Istotnie z akt sprawy nie wynika aby analizowana była konkretna alternatywna wersja lokalizacji przedsięwzięcia, w stosunku do proponowanej przez inwestora (w raporcie o oddziaływaniu analizie poddano wyłącznie wersję polegająca na podjęciu lub nie podejmowaniu przedsięwzięcia). Jednocześnie należy wskazać, iż z przepisu art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska nie wynika expresis verbis, iż pojęcie alternatywnej wersji musi dotyczyć akurat innego wariantu lokalizacji. Oczywiście oddziaływanie pól elektromagnetycznych może nie być obojętne dla zdrowia ludzi (praktyczne każde oddziaływanie prowadzić musi do konkretnej reakcji). Nie można jednocześnie pominąć, iż każda forma aktywności ludzkiej prowadzi do oddziaływania, które może nie być obojętne dla organizmu (codzienne poddawanie organizmu tego rodzaju presji nie może być utożsamiane z pojęciem eksperymentu medycznego w rozumieniu art. 39 Konstytucji, co podnoszone było w sprawie przez stronę skarżącą). Istotne znaczenie ma osiągniecie celu (w tym przypadku zapewnienie łączności), jednocześnie ograniczając potencjalne oddziaływanie. Zasadne jest więc poszukiwanie rozwiązań, które zapewniałyby zmniejszenie gęstości pól na terenach, gdzie skutki potencjalnych oddziaływań mogą dotyczyć większej ilości osób (gęstość zaludnienia) lub osób o potencjalnie większej wrażliwości (np. podnoszona w sprawie przez Stronę skarżącą kwestia oddziaływania na chorych w szpitalach czy dzieci). Mając na uwadze cechy infrastruktury sieci przekaźników telefonii komórkowej, nie można pominąć, iż z uwagi na specyficzne potrzeby (konieczność zapewnienia łączności pomiędzy stacjami przy pomocy radiolinii) czy potrzeba znacznych ingerencji w krajobraz naturalny w przypadku realizacji nowej stacji (konieczność umieszczenia nadajnika na określonej wysokości), znalezienie racjonalnej alternatywy odnośnie lokalizacji z punktu widzenia określonych potrzeb technicznych może być w wielu przypadkach praktycznie nie możliwe. Trzeba zauważyć, iż w rozpatrywanej sprawie przedsięwzięcie stanowi modernizację stacji bazowej podwieszonej na istniejącym obiekcie – lokalnej dominancie (kominie). Jak wynika z planu zamieszczonego w raporcie o oddziaływaniu, w bezpośrednim sąsiedztwie stacji bazowej znajdują się istotnie tereny mniej intensywnie zamieszkane lecz stanowią one w dużej mierze obszar (...) Parku Krajobrazowego. W tej sytuacji formułowany przez Stowarzyszenie zarzut nie rozważenia wariantów alternatywnych, wobec nie przedstawienia ze swej strony tego rodzaju konkurencyjnych rozwiązań (generalnie korzystniejszych dla środowiska, biorąc pod uwagę różnorakie aspekty sprawy, jak i możliwość osiągniecie analogicznych celów gospodarczych przez inwestora oraz nie powodujących nadmiernych kosztów w myśl zasady zrównoważonego rozwoju), nie może być uznany za trafny. Obowiązek rozważenia rozwiązań alternatywnych w kontekście lokalizacji przedsięwzięcia (w zw. z treścią art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska) obejmuje wyłącznie sytuację, gdy w toku postępowania zostanie uprawdopodobnione, iż rozwiązania takie realnie istnieją, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Bowiem ani na etapie składania środków odwoławczych, ani nawet składania skargi, uczestnicząca w postępowaniu na prawach strony, organizacja społeczna, której statutowym celem jest ochrona środowiska, nie sformułowała żadnych konkretnych i realnych propozycji odnośnie alternatywnej możliwości rozwiązania kwestii rozbudowy stacji co ma służyć zwiększenia możliwości transmisji sygnałów w poszczególnych pasmach przez operatora sieci. Rozwiązanie takie nie zostało także zaproponowane w dokumentacji przedłożonej przez stronę (inwestora). W ocenie Sądu kwestionowane orzeczenie nie narusza także uchwały w sprawie zasad polityki zrównoważonego rozwoju Miasta W. (kwestię tę Strona skarżąca podnosiła na etapie odwołania), przede wszystkim z tej przyczyny, że akt ten, niestanowiący przepisu prawa miejscowego, nie może rodzić skutków prawnych względem osób trzecich - podmiotów spoza struktur podporządkowanych organizacyjnie radzie gminy - w tym dla inwestora. Wyrażana w uchwale wola rady gminy może, a wręcz musi - jako wiążąca dla organów gminy - być urzeczywistniana wyłącznie w ramach działań tych organów o charakterze faktycznym (np. gdy gmina jest bezpośrednio inwestorem), legislacyjnym (np. przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) czy organizacyjnym (przyjmowanie różnego rodzaju strategii, programów itp.). Powyższe uwarunkowania prowadzą do konstatacji, iż bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza w zakresie właściwego wyjaśnienia sprawy, jak i związania organu przepisami prawa (przywołany w skardze art. 6 K.p.a.). Pomimo stosunkowo dużej zwięzłości uzasadnienia nie można także podzielić zarzutu odnośnie nie właściwego uzasadnienia orzeczenia (art. 107 § 3 K.p.a.). Z analogicznych powodów nietrafny jest zarzut naruszenia stosownych przepisów Konwencji z Aarhus, a co za tym idzie stosownych przepisów Konstytucji RP, w kontekście obowiązku państw sygnatariuszy zapewnienia zainteresowanej społeczności (pojęcie to obejmuje pozarządowe organizacje ekologiczne – art. 2 ust. 5) możliwości zgłaszania uwag na odpowiednio wczesnym etapie postępowania, gdy możliwe są różne warianty realizacji inwestycji (art. 6 ust. 4 Konwencji) jak i prawa aby zgłoszone uwagi były rozważane przez administrację (art. 6 ust. 8). Przepisy Konwencji istotnie mają zastosowanie w sprawie z uwagi na treść jej art. 6 ust. 1 i zał. nr I pkt 20 w zw. z przepisami prawa krajowego - art. 51 ust. 1 i art. 53 ustawy – Prawo ochrony środowiska i § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko). Wymagania wynikające z Konwencji we wskazanych zakresach zostały wypełnione w ramach wypełnia wymagań wynikających z wewnętrznego porządku prawnego. Odnosząc się do podnoszonej na rozprawie kwestii możliwości zastosowania przez inwestora anten o ruchomych azymutach, trzeba stwierdzić, iż kwestia ta nie ma znaczenia dla meritum orzeczenia w niniejszej sprawie. Przedmiotem postępowania była ocena oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia o parametrach wskazanych we wniosku inwestora. Ustalając środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia określono, iż dopuszczalna jest realizacja inwestycji o wskazanych parametrach technicznych – m.in. wskazano konkretne azymuty skierowania anten (patrz zał. do decyzji z dnia (...) grudnia 2007 r. – charakterystyka przedsięwzięcia). Jedynie dla realizacji inwestycji o wskazanych cechach wydano wymaganą prawem decyzję, której uzyskanie jest warunkiem realizacji procesu budowlanego, dotyczącego konkretnego przedsięwzięcia (art. 46 ust. 1 in fine). Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.