IV SA/Wa 1845/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. G. (dalej zwany także "skarżącym") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie odmowy zezwolenia na osiedlenie się. Skarżący w powyższej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia go kontaktu z żoną, która jest obywatelem Polski. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeśli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec powyższego nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest aktem nie podlegającym wykonaniu. Z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu taka decyzja nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 P.p.s.a. Nie nakazuje ona skarżącemu, by zachował się w określony sposób (w tym nie zawiera orzeczenia o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), a jedynie odmawia nabycia określonego prawa. Wydanie decyzji o zobowiązaniu skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie ma wpływu na rozstrzygnięcie wniosku. Skarżący może kwestionować legalność tej decyzji w postępowaniu administracyjnym odrębnym od tego, w którym została wydana zaskarżona decyzja, a następnie w postępowaniu sądowym, wnosząc o wstrzymanie jej wykonania. Wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.