IV SA/Wa 1848/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi T. G. na działanie Wojewody [...] postanawia: - przyznać skarżącemu T. G. prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2).ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Postanowieniem z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1848/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił, jako niedopuszczalną, skargę T. G. na działanie Wojewody [...]. Wniosek o prawo pomocy został złożony przed uprawomocnieniem się powyższego orzeczenia. Na obecnym etapie postępowania koszty postępowania, jakie może ewentualnie ponieść strona skarżąca ograniczają się do wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł.) oraz wynagrodzenia przysługującego fachowemu pełnomocnikowi za sporządzenie środka odwoławczego od orzeczenia sądu pierwszej instancji. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z informacji znanych referendarzowi z urzędu (np. sprawy IV SA/Wa 1355/12, IV SA/Wa 1356/12) wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Od dnia 27 lipca 2004 r. zarejestrowany w Urzędzie Pracy W. jest jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Skarżący utrzymuje się ze zbieractwa surowców wtórnych, które pozwala mu uzyskać ok. 150 zł. miesięcznie. Mieszka w lokalu socjalnym z mieszkaniowego zasobu gminy o powierzchni 15,98 m2, na którego utrzymanie otrzymuje dodatek mieszkaniowy w kwocie 102, 89 zł. miesięcznie (decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2012 r.). Stwierdzono, co następuje: T. G. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Żąda on bowiem zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Według treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje jeżeli wnioskujący wykaże, że nie jest w stanie podołać jakimkolwiek kosztom postępowania sądowego. Wykazanie tej przesłanki ciąży na wnioskującym o prawo pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Dochód którym dysponuje skarżący nie tylko nie pozwala mu na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na uiszczenie kosztów sądowych lub ustanowienie pełnomocnika procesowego z wyboru, ale nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów bieżącego, niezbędnego utrzymania skarżącego. Świadczy o tym m.in. okoliczność, że na pokrycie części wydatków skarżący otrzymuje od miasta dodatek mieszkaniowy, przyznawany osobom które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z zajmowanym mieszkaniem na podstawie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734 ze zm.), w oparciu o ocenę rzeczywistych dochodów osób ubiegających się o tę pomoc. Z tych względów uznano, że T. G. spełnia warunki do otrzymania prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie. Niniejsze postanowienie jest równoznaczne z udzieleniem adwokatowi pełnomocnictwa przez stronę (art. 244 § 2 p.p.s.a.). Zwolnienie od kosztów sądowych oznacza zaś, ze strona nie będzie zobowiązana do uiszczania jakichkolwiek opłat i wydatków związanych z niniejszym postępowaniem. Na koniec wyjaśnić należy skarżącemu, że wyznaczenie imienne adwokata jest wyłączną prerogatywą Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Dziekan ORA w W. wyznaczy dla skarżącego konkretnego pełnomocnika, który podejmie decyzję co do dalszych czynności w sprawie. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera normy upoważniającej Sąd do ingerowania w decyzję organów samorządu korporacji prawniczych podejmowane w wykonaniu postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. Takich kompetencji nie przyznają Sądowi również przepisy ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2002 r., nr 123, poz. 1058 ze zm.). Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.