IV SA/Wa 185/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. i S. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. S. i S. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania złożyły J. S. i małoletnia S. S. J. S. w zarządzeniach z dnia 24 stycznia 2014 r. (k. 10 i 11 akt sądowych) w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletniej skarżącej S. S. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie po 100 złotych w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone w dniu 4 lutego 2014 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru k. 16 i 17 akt sądowych). Skarżąca w dniu 12 lutego 2014 r. złożyła wniosek o przyznanie jej oraz małoletniej S. S. prawa pomocy. W piśmie z dnia 12 lutego 2014 r. wskazała, że w związku z pożarem w jej domu nie zdążyła w dniu 11 lutego 2014 r. W zarządzeniu z dnia 14 lutego 2014 r. skarżąca została wezwana do sprecyzowania, czy pismo z dnia 12 lutego 2014 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Wezwanie zostało dwukrotnie awizowane w dniu 24 lutego 2014 r. oraz w dniu 4 marca 2014 r., a następnie zwrócone do Sądu w dniu 12 marca 2014 r. Skarżąca do dnia wydania postanowienia nie sprecyzowała pisma z dnia 12 lutego 2014 r. Z danych zawartych w rejestrze opłat sądowych wynika, że wpis od skargi nie został uiszczony do dnia 15 kwietnia 2014 r. (k. 33 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżąca została wezwana zarządzeniami z dnia 24 stycznia 2014 r. do uiszczenia wpisu od skargi, terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu ani w imieniu własnym ani w imieniu małoletniej S. S. Stosownie zaś do art. 220 § 3 cytowanej ustawy skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w dniu 12 lutego 2014 r., również sama skarżąca w piśmie z dnia 12 lutego 2014 r. stwierdziła, że termin do złożenia wniosku upłynął w dniu 11 lutego 2014 r. Skarżąca, mimo wezwania, nie sprecyzowała pisma z dnia 12 lutego 2014 r. W związku z tym wniosek został złożony po upływie siedmiodniowego terminu od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi. Na wspomniane zarządzenie skarżąca nie złożyła w przewidzianym terminie zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego dlatego zarządzenie to, stało się prawomocne. Ponieważ w przedmiotowej sprawie skarga J. S. i małoletniej S. S. nie może zostać rozpoznana z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącą wpisu od skargi, należy uznać, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a.