IV SA/Wa 1850/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), asesor WSA Paweł Dańczak, Protokolant spec. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej organ), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez M. K. (dalej skarżący) od decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2018r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przedstawia się w sposób następujący. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2014r. inwestor D. A. zwrócił się do Wójt Gminy [...] o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na "Budowie dwóch chlewni o liczbie stanowisk 990 szt. tuczników każda i zbiornika na gnojowicę o poj. 1000 m3 realizowanego na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [...], położonej, w miejscowości [...], gm. [...]" w wariancie najkorzystniejszym dla środowiska bez dodatkowego naziemnego zbiornika magazynowanego na gnojowicę. Wójt Gminy [...] dnia [...] lipca 2015r. wydał decyzję Nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia, utrzymaną w mocy decyzją Nr [...], Nr [...] z dnia [...] października 2015r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 września 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 3805/15 uchylił zaskarżoną decyzję SKO w [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...], wskazując, że w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie przedstawiono racjonalnego wariantu alternatywnego dla planowanej inwestycji. Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2017r. Wójt Gminy [...] określił środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2018r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wójt Gminy [...] wezwał inwestora do przedłożenia raportu, a także uzupełnienia raportu w zakresie: uwzględnienie głębokości wód gruntowych oraz podmokłego charakteru tego obszaru, sposób zagospodarowania gnojowicy w okresie zimowym. Następnie ponownie wystąpił do organów współdziałających z prośbą o uzgodnienie warunków realizacji i uzyskał ich akceptację. Obwieszczeniem z dnia [...] sierpnia 2018r. podano do publicznej wiadomości informację społeczeństwu o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy i wpłynęły uwagi skarżącego M. K., który podniósł zarzuty dotyczące m.in. hałasu, pogorszenia warunków życia mieszkańców, skażenia gleby, spływu wód z zanieczyszczeniami na działkę strony. Nawiązując do zgłoszonych uwag organ I instancji wskazał, że w sentencji decyzji nałożono warunek odprowadzania wód opadowych z działki inwestora w taki sposób, aby nie powodować zalewania terenów sąsiednich oraz nie zmienić stanu wody na gruncie. Organ ten wskazał również, że z treści raportu wynika, iż przedmiotowa inwestycja nie będzie wpływać negatywnie na elementy środowiska naturalnego: powietrze, glebę, wody, świat roślinny i zwierzęcy. W sytuacji braku regulacji prawnych odnośnie uciążliwości zapachowych, brak jest podstawy uznać, że dana inwestycja będzie stanowiła zagrożenie dla środowiska, bowiem z analizy wynika, że nie zostaną przekroczone dopuszczalne stężenia zanieczyszczeń w powietrzu - nie spowoduje to więc potencjalnego zagrożenia zdrowia mieszkańców. Emitowany hałas także nie pogorszy istniejących warunków akustycznych w środowisku. Organ I instancji wskazał, że przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykazała, iż w świetle dokonanych ustaleń i szczegółowej analizy danych zawartych w raporcie ooś, planowane zamierzenie inwestycyjne będzie projektowane, realizowane i eksploatowane w sposób określony w przepisach prawnych oraz zgodnie z zasadami wiedzy, zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich i z zachowaniem optymalnych warunków ochrony środowiska. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. K. zarzucając, że zamierzone przedsięwzięcie spowoduje pogorszenie stanu zdrowia oraz stworzy uciążliwości dla mieszkańców i środowiska. W tych okolicznościach, po rozpatrzeniu ww. odwołania, została wydana opisana na wstępie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy, tj. z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego i obowiązujących przepisów prawa. Planowane przedsięwzięcie będzie polegać na budowie dwóch budynków inwentarskich - chlewni o powierzchni zabudowy 1275m2 każdy, przeznaczonych do chowu (tuczu) trzody chlewnej o liczbie stanowisk po 990 sztuk tuczników każdy, w systemie bezściółkowym (rusztowym) na działce nr [...] położonej w miejscowości [...]. Łączna maksymalna wielkość chowu w chlewniach będzie wynosić 1980szt, tj. 277,2 DJP. Budynki chlewni będą budynkami segmentowymi, parterowymi, z pokryciem dachowym płytami warstwowymi. Chów prowadzony będzie w cyklu otwartym. Jeden pełen cykl będzie trwać przeciętnie 4 miesiące. Planowana inwestycja przewiduje chów tuczników w systemie bezściółkowym - rusztowym, ruszta ażurowe betonowe. Budynki do chowu trzody chlewnej nie będą wymagać ogrzewania. Zostaną wyposażone w układ kanałów i basenów podrusztowych na całej powierzchni budynków o głębokości ok. l,5m. Budynki wentylowane będą za pomocą maksymalnie 8 wentylatorów dachowych o wydajności maksymalnej 22900m3/h każdy oraz o poziomie mocy akustycznej nie większym niż 80,0 dB każdy, z odprowadzaniem zanieczyszczeń 8 emitorami pionowymi, otwartymi o średnicy maksymalnej 0,80m i minimalnej wysokości 6,Om każdy. W przypadku braku zasilania uruchamiany będzie agregat prądotwórczy o mocy maksymalnej 3 Ok W. Działka nr [...] ma powierzchnię 1,87 ha i stanowi grunty rolne niskiej klasy RV i RVI, jest niezabudowana, nie jest objęta planem miejscowym. Otoczenie terenu inwestycji stanowi: od południa droga asfaltowa, od wschodu pola uprawne, od północy sosnowa monokultura, od zachodu pola uprawne. Odległość planowanych budynków od najbliższej zabudowy zagrodowej wynosi ok. 260m (strona południowa i południowo-wschodnia). Zgodnie z przedstawioną dokumentacją na terenie inwestycyjnym woda gruntowa występuje na głębokości ok. 2,5m p.p.t., natomiast maksymalna głębokość wykopów pod planowane obiekty wyniesie ok. l,5m p.p.t. - w związku z powyższym realizacja przedmiotowej inwestycji nie będzie wymagała wykonania prac odwodnieniowych. Przedsięwzięcie należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - wymienione bowiem zostało w § 2 ust. 1 pkt 51 i § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 71). Dla takich przedsięwzięć, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ stwierdził, że sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko wraz z uzupełnieniem został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje i dysponującą wiedzą fachową z dziedziny ochrony środowiska, wykonany został przez biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. W ocenie organu, przedłożony raport wraz z uzupełnieniem został sporządzony prawidłowo i odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia. Charakteryzuje on planowane przedsięwzięcie i zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy, wynikające z art. 66 ust. 1 u.i.o.ś. Raport ten został wyczerpująco uzupełniony, przedstawione i opisane zostały w nim warianty realizacji inwestycji. Zdaniem organu, wariant proponowany przez inwestora jest wariantem optymalnym i najkorzystniejszym pod względem oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi. Raport zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 7 ustawy zawiera uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko. Sporządzony w sprawie raport wraz z uzupełnieniami przedstawia ocenę trzech wariantów: 1) wariant inwestorski - system bezściółkowy (rusztowy) z zewnętrznym / zbiornikiem do magazynowania gnojowicy, 2) racjonalny wariant alternatywny nr 1 - system ściółkowy zamiast systemu rusztowego, 3) racjonalny wariant alternatywny nr 2 - system bezściółkowy (rusztowy) bez zewnętrznego zbiornika do magazynowania gnojowicy. Powyższa analiza dowodzi, że zmodyfikowany wariant inwestorski (wariant alternatywny nr 2) bez dodatkowego naziemnego zbiornika magazynowego na gnojowicę jest najbardziej korzystny dla zdrowia ludzi i środowiska, tym samym został ostatecznie przyjęty do realizacji. Raport odzwierciedla wpływ zamierzenia inwestycyjnego zarówno na elementy przyrody, jak i na otoczenie ludzi. Decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia nie jest decyzją lokalizacyjną, a jedynie rozstrzygnięciem, które stwierdza, w jaki sposób i przy zachowaniu jakich warunków realizacja inwestycji jest możliwa bez negatywnego wpływu na środowisko. Raport wskazuje potencjalny wpływ przedsięwzięcia na środowisko w fazie budowy, eksploatacji i likwidacji. Dokument zawiera szczegółowe ustalenia odnośnie wpływu inwestycji na gospodarkę wodno-ściekową, gospodarkę odpadami, wpływ na ludzi, klimat, krajobraz. Zdaniem organu, w normalnych uwarunkowaniach eksploatacji przedsięwzięcia nie wystąpią ponadnormatywne uciążliwości dla wszystkich komponentów środowiska i warunków życia ludzi oraz nie zostaną naruszone interesy osób trzecich, pod warunkiem spełnienia określonych w decyzji wymagań. W tej sytuacji, zarzut dotyczący potencjalnego negatywnego wpływu inwestycji na otoczenie ma charakter hipotetyczny. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania decyzji odmownej czy też uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wójta Gminy [...]. Organ podkreślił, że ustawodawca ustalił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia i żadna z nich nie zachodzi w niniejszej sprawie. zarzuty Odwołującego dotyczące potencjalnego negatywnego zagrożenia dla środowiska, a co za tym idzie dla okolicznych mieszkańców, nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Skarżący ani w trakcie postępowania prowadzonego przed organem I instancji ani w odwołaniu nie przedstawił żadnych kontrdowodów na potwierdzenie swoich twierdzeń o negatywnym oddziaływaniu planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi. z przedstawionego przez inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, iż planowana inwestycja oraz jej oddziaływanie nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludności oraz dla innych elementów biotycznych środowiska. Inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na elementy środowiska naturalnego: powietrze, glebę, wody powierzchniowe, wody podziemne, klimat akustyczny, świat rośliny i zwierzęcy. Jest ona zgodna z zasadami rozwoju zrównoważonego, nie powoduje w swych rozwiązaniach projektowych zagrożeń dla środowiska naturalnego i zdrowia ludzi. Nie będzie ona również źródłem uciążliwym w sposób ponadnormatywny dla żadnego z ocenianych komponentów środowiska pod warunkiem realizacji planowanych rozwiązań, które były przedmiotem oceny raportu (wraz z ich uzupełnieniem). Uciążliwe oddziaływanie inwestycji zamyka się w granicach inwestowanej działki, dla której Inwestor dysponuje prawem własności. W ocenie organu odwoławczego, istniały podstawy do wydania przez organ I instancji decyzji środowiskowej, a zawarte w niej ustalenia i wskazania są prawidłowe. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. K., zarzucając jej naruszenie: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i warunki bytowe społeczności lokalnej, - art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUN) - poprzez pominięcie przy wydawani zaskarżonej Decyzji zasady przezorności, - art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 3 pkt 50 Prawa ochrony środowiska - poprzez pominięcie przy wydawani zaskarżonej decyzji zasady zrównoważonego rozwoju, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie skarżoną decyzją w mocy wadliwej decyzji Wójta Gminy [...]. W związku z powyższym skarżący wniósł o: - uchylenie w całości skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...], - wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, - na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2018r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego "Budowie dwóch chlewni o liczbie stanowisk 990 szt. tuczników każda i zbiornika na gnojowicę o poj. 1000 m3 realizowanego na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [...], położonej, w miejscowości [...], gm. [...]" w wariancie najkorzystniejszym dla środowiska bez dodatkowego naziemnego zbiornika magazynowanego na gnojowicę. Na wstępie wskazać należy, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm. – "u.i.o.ś."). Celem tej ustawy jest zidentyfikowanie niekorzystnych oddziaływań inwestycji na środowisko oraz wprowadzenie adekwatnych środków łagodzących i kompensujących te oddziaływania. Osiągnięcie tego celu ma być wspierane przez udział w postępowaniu organów uzgadniających oraz społeczeństwa. Planowane przedsięwzięcie prawidłowo zostało zakwalifikowane przez orzekające w sprawie organy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - wymienione bowiem zostało w § 2 ust. 1 pkt 51 i § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Dla takich przedsięwzięć, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 ustawy). Przepis art. 74 ustawy określa, jakie dokumenty i informacje powinny zostać załączone do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie takie nie prowadzi bezpośrednio do udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację inwestycji, co następuje dopiero na etapie decyzji o warunkach zabudowy, a następnie decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie to sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Dlatego też postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie tej decyzji, w myśl art. 71 ust. 2 ustawy, jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter szczególny, ponieważ jest niezbędnym elementem ubiegania się o inne decyzje stanowiące bezpośrednią podstawę realizacji przedsięwzięcia. Art. 61 ust. 1 stanowi, iż ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: 1) postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, 10, 14 i 18; jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1. W art. 59 ust. 1 określono, jakie przedsięwzięcia muszą być poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. Pierwsza grupa obejmuje przedsięwzięcia, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny wynika bezpośrednio z mocy prawa. Do tej grupy należy zakwalifikować przedsięwzięcia, które zawsze znacząco mogą oddziaływać na środowisko. Zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko będzie równoznaczne z koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Druga grupa to przedsięwzięcia, w przypadku których obowiązek przeprowadzenia oceny nałożono w formie indywidualnego aktu administracyjnego - są to takie przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie oddziaływać na środowisko. W ich przypadku konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest uzależniona od tego, czy obowiązek jej dokonania został stwierdzony w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest jedynie pierwszym etapem w procesie inwestycyjnym, a jej wydanie następuje m.in. przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (art. 72 ustawy). Decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia daje inwestorowi prawo do wystąpienia o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego. Jednak jest to prawo, a nie obowiązek, a z samego fakty uzyskania decyzji środowiskowej nie wynika w jakikolwiek sposób, że inwestor posiada tytuł do nieruchomości i prawo do realizacji tej inwestycji. W niniejszej sprawie organy procedowały w trybie art. 153 ppsa i związane były wskazaniami co do dalszego postępowania udzielonymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 września 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 3805/15. W ocenie Sądu, obecnie funkcjonujący raport o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony prawidłowo i zawiera raport został sporządzony prawidłowo i przedstawia ocenę trzech wariantów: 1) wariant inwestorski - system bezściółkowy (rusztowy) z zewnętrznym / zbiornikiem do magazynowania gnojowicy, 2) racjonalny wariant alternatywny nr 1 - system ściółkowy zamiast systemu rusztowego, 3) racjonalny wariant alternatywny nr 2 - system bezściółkowy (rusztowy) bez zewnętrznego zbiornika do magazynowania gnojowicy. Powyższa analiza dowodzi, że zmodyfikowany wariant inwestorski (wariant alternatywny nr 2) bez dodatkowego naziemnego zbiornika magazynowego na gnojowicę jest najbardziej korzystny dla zdrowia ludzi i środowiska, tym samym został ostatecznie przyjęty do realizacji. W kontrolowanym postępowaniu badaniu podlegała zgodność planowanego zamierzenia z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Decyzja środowiskowa nie stanowi aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw osób trzecich i bezpośrednio nie powoduje wyrządzenia szkody lub nieodwracalnych skutków. Podkreślenia wymaga okoliczność, że w ramach postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ocenie podlegają skutki wywierane przez planowaną inwestycją na istniejący stan środowiska. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wpływa na sposób i zakres wykonywania prawa własności właścicieli sąsiednich wobec planowanego przedsięwzięcia działek. Warunkuje wyłącznie możliwość przejścia do następnego etapu procesu budowlanego potwierdzając, że przedsięwzięcie nie spowoduje negatywnych następstw w środowisku naturalnym. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że kwestionowana decyzja spełnia wymogi zawarte w art. 85, zawiera wszystkie wymagane przepisami ustawy (w tym art. 85) informacje oraz charakterystykę przedsięwzięcia. Podkreślenia wymaga, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, a więc odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić tylko w przypadku: 1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy u.i.o.ś.), co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca, ponieważ dla terenu inwestycyjnego nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, 2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy u.i.o.ś. - wydane w przedmiotowej sprawie opinie i uzgodnienia są pozytywne, a organ uwzględnił wszelkie określone w nich uwarunkowania, 3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy u.i.o.ś.) - w przedmiotowej sprawie inwestor zamierza realizować inwestycję w wariancie określonym w raporcie jako najkorzystniejszy (wariant inwestorski), 4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym, lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy). Wskazać należy, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zlokalizowane poza obszarem NATURA 2000, 5) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy u.i.o.ś.) – w przedmiotowej sprawie okoliczność ta nie występuje. Prawidłowo zatem ocenił organ, że nie zaistniała żadna z przesłanek warunkujących odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W sytuacji, gdy inwestor złożył wniosek spełniający wymogi ustawowe, a przeprowadzone postępowanie wykazało, że planowane przedsięwzięcie, będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, uzasadnionym było wydanie pozytywnej decyzji środowiskowej. Ponieważ decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania nie jest decyzją uznaniową, organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami u.i.o.ś. i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki do wydania decyzji negatywnej w tym zakresie muszą wnikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa może zatem nastąpić w przypadku sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organy współdziałające, czy przekroczenia norm dopuszczalnych na terenach Natura 2000 i obszarach chronionych akustycznie. Dla terenu, na którym planowane jest przedsięwzięcie, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie stwierdzono przekroczeń norm dopuszczalnych, a na terenie gminy nie ma obszarów Natura 2000. Ponadto, inwestycja uzyskała pozytywne uzgodnienia ustawowo określonych organów RDOŚ i PPIS. Wniosek inwestora został złożony wraz z wymaganymi załącznikami, a sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko odzwierciedla wpływ zamierzenia na elementy przyrody, zawiera szczegółowe ustalenia m.in. w zakresie wpływu inwestycji na gospodarkę wodno-ściekową, gospodarkę odpadami, a także w zakresie wpływu na ludzi. Z ustaleń tych wynika, że uciążliwość inwestycji nie wystąpi poza działką będącą we władaniu inwestora. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, wskazać należy że są one takie same jak już podnoszone przez skarżącego w skardze na decyzję Nr [...] z dnia [...] października 2015r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Sąd podzielił ich ocenę dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 września 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 3805/15, że są gołosłowne i niepoparte żadnymi dowodami, a sam sprzeciw społeczeństwa dotyczący realizacji planowanej inwestycji nie stanowi ustawowej negatywnej przesłanki do wydania odmownej decyzji. W ocenie Sądu, z przedstawionego przez inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, iż planowana inwestycja oraz jej oddziaływanie nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludności oraz nie będzie negatywnie wpływać na elementy środowiska naturalnego: powietrze, glebę, wody powierzchniowe, wody podziemne, klimat akustyczny, świat rośliny i zwierzęcy. Należało podzielić stanowisko organu, że zasada przezorności nie upoważnia do wydania decyzji odmawiających ustalenia uwarunkowań środowiskowych, a potencjalne obawy skarżącego nie mogą stanowić blokady w ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji. W tych okolicznościach Sąd nie znalazł uzasadnienia dla zarzutów skargi wskazujących na naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i warunki bytowe społeczności lokalnej. Podobnie, w ocenie Sądu, kontrolowana decyzja nie narusza art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 3 pkt 50 ustawy Prawo ochrony środowiska - poprzez pominięcie przy jej wydawaniu zasady zrównoważonego rozwoju. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.