IV SA/Wa 186/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na czynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie odmowy doręczenia decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych Pismem z dnia 27 grudnia 2011 r. R. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Prezydenta W. polegającą na odmowie doręczenia decyzji tego organu z dnia [...] maja 2006 r. orzekającej o pobraniu opłaty z tytułu wzrostu wartości prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W., w dzielnicy W., oznaczonej jako działki nr ew. [...] oraz [...] w obrębie [...] w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania terenów P. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarga jest niedopuszczalna, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 t.j. – zwaną dalej Ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jako podstawę żądania wskazano art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. Skarżący wniesienie skargi poprzedził wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa z art. 53 § 4 Ppsa. Wezwanie wniesiono w ustawowym terminie. Jednak w ocenie Sądu przedmiot skargi nie mieści się katalogu spraw określonym przez art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. Przepis ten co prawda dopuszcza wniesienie skargi na czynność organu administracji publicznej, ale jednocześnie precyzuje, że musi być to czynność dotycząca uprawnień lub obowiązków strony wynikających z przepisów prawa. Wobec tego musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a czynnością, która takiego uprawnienia lub obowiązku dotyczy (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2004 r. sygn. akt OSK 247/04). Zdaniem Sądu prawa i obowiązki powinny wynikać z przepisów prawa materialnego, bowiem przyznają one prawa i nakładają obowiązki. Doręczenie decyzji jest jedynie czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie rozstrzygnięcia, które zapadło w sprawie. Z kolei czynność ta nie przyznaje uprawnień ani obowiązków. Prawidłowość doręczenia decyzji może być przedmiotem kontroli Sądu przy ocenie legalności rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Nie może natomiast stanowić przedmiotu odrębnej skargi Sąd uznał zatem, że wniesiona przez pełnomocnika skarga, jako wykraczająca poza jego kognicję, była niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa należało orzec jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów, w pkt 2 sentencji, orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.