IV SA/Wa 1860/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. W., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią na działce nr [...], [...], położonej w obrębie [...]. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci poniesienia przez skarżącego znacznych kosztów celem wykonania obowiązku nałożonego skarżoną decyzją. Pełnomocnik skarżącego stwierdził również, iż sposób sformułowania terminu nałożonego w decyzji narusza zakaz reformationis in peius wynikający z art. 139 k.p.a., bowiem organ drugiej instancji niezasadnie skrócił skarżącemu termin wykonania obowiązku. Tym samym uznał, że termin ten jest sprzeczny z podstawowymi zasadami procedury administracyjnej, co uzasadnia wstrzymanie wykonania obowiązku wynikającego ze skarżonej decyzji. Dodatkowo – w ocenie pełnomocnika skarżącego – za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji przemawia brak prawidłowego ustalenia rzędnych terenu działki nr [...], co nakazywał wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 września 2017 r., IV SA/Wa 833/17. W konsekwencji wykonanie obowiązku doprowadzi do obniżenia terenu ww. działki w zakresie nieuzasadnionym, bo poniżej poziomu sprzed wykonania robót ziemnych w 2016 r. Nadto w przypadku nie wykonania obowiązku istnieje ryzyko wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji przeciwko skarżącemu co spowoduje obciążenie go znacznymi kosztami i może doprowadzić do wykonania wadliwie określonego obowiązku. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że w przypadku uwzględnienia skargi koszty te nie zostały by zwrócone. Ponadto wyrównanie działki nastąpiło zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego celem prowadzenia działalności gospodarczej, zaś brak wstrzymania zaskarżonej decyzji uniemożliwi skarżącemu wykonywania tej działalności i narazi go na straty majątkowe. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, a odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, iż nałożony obowiązek należy wykonać w terminie do 31 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej "p.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania aktu istotnie trudne do odwrócenia. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie przywrócenia na własny koszt stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią. Wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć zatem wpływ na kondycję finansową skarżącego. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Stwierdzić należy, że okoliczności wskazane przez skarżącego w postaci wyrządzenia szkody finansowej w postaci "narażenia na straty finansowe" i uniemożliwienia wykonywania działalności gospodarczej, nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Podnieść należy, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji lub postanowienia skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z poniesieniem straty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12). Skarżący wskazując na straty finansowe i uniemożliwienie wykonywania działalności gospodarczej nie określiła nawet w przybliżeniu jaki to będzie wydatek, a tym bardziej nie uprawdopodobnił, że będzie to wydatek znaczny w aspekcie jego sytuacji majątkowej. Ponadto nie określił rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej prowadzi, ani nie podał w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wypłynie na jej wykonywanie. Innymi słowy, brak jest przesłanek do przyjęcia, że poniesienie kosztów związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na sytuację finansową skarżącego i prowadzenie przez niego działalności gospodarczej. Ponadto szkoda w postaci wydatków na wykonanie nałożonego obowiązku jest z natury swej rzeczy odwracalna, której zwrot może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów na potwierdzenie swojej sytuacji finansowej i prowadzenia działalności gospodarczej, tym samym uniemożliwił Sądowi ocenę czy wykonanie nałożonego obowiązku może rzeczywiście spowodować nieodwracalne skutki czy groźbę wyrządzenia znacznej szkody. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Wskazane we wniosku okoliczności w żadnym razie nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie dokonuje bowiem żadnych ustaleń faktycznych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów obrazujących sytuację finansową, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało dla niego trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. W świetle powyższego Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie może zostać uwzględniony. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Dlatego też Sąd, przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia, nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów oraz przekonania skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa (zob. postanowienie NSA z 2 września 2016 r. sygn. akt I OZ 894/16). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.