IV SA/Wa 1862/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na czynność Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nadania numeru porządkowego budynkowi postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz W. G. kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Zawiadomieniem z 13 marca 2017 r. (doręczonym 17 marca 2017 r.) W. G., M. G. i A. D. zostali poinformowani o nadaniu numeru porządkowego ul. [...] budynkowi posadowionemu na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] w [...]. Pismem z 30 marca 2017 r., W. G. (dalej "skarżący") wezwał Burmistrza Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa – wnosząc o uchylenie czynności materialno-technicznej polegającej na nadaniu budynkowi numeru porządkowego: ul. [...]. Burmistrz Miasta [...] pismem z 18 maja 2017 r. (doręczonym skarżącemu 22 czerwca 2017 r.), w którym nie znalazł podstaw do uchylenia ww. czynności materialno-technicznej. Pismem z 7 lipca 2017 r. (data złożenia 11 lipca 2017 r.) skarżący złożył skargę na powyższą czynność Burmistrza Miasta [...] - polegającą na nadaniu budynkowi numeru porządkowego: ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest czynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie nadania numeru porządkowego nieruchomości. Podstawę prawną nadania numeru porządkowego stanowi przepis art. 47a ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629 z późn. zm.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że czynność właściwego organu gminy, polegająca na nadaniu lub zmianie numeru porządkowego nieruchomości nie następuje w drodze decyzji czy postanowienia, ale ma charakter czynności materialno-technicznej. Postępowanie w tym przedmiocie jest uproszczone i ma w założeniu jedynie sprowadzać się do odpowiedniego oznaczenia nieruchomości m.in. w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny wynikający z odpowiednich dokumentów (por. wyrok NSA z 1 lutego 2008 r., sygn. I OSK 6/07). Kontrola sądowoadministracyjna tego typu czynności odbywa się zatem na zasadach przewidzianych dla czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Tym samym przy ocenie dopuszczalności skargi zastosowanie znajduje przepis art. 52 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę na akt lub czynność można wnieść po uprzednim wezwaniu organu właściwego – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o podjęciu czynności lub wydaniu aktu – do usunięcia naruszenia prawa [w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie zgodnie z Art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935)]. Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że skargę do sądu należy złożyć w terminie 30 dni od otrzymania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W kontrolowanej sprawie skarżący otrzymał odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa 22 maja 2017 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, rozpoczął zatem bieg 23 maja 2017 r. i upłynął z dniem 21 czerwca 2017 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Jak wskazano na wstępie, skarga została złożona za pośrednictwem organu 11 lipca 2017 r., a zatem została złożona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd skargę odrzucił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.