IV SA/Wa 1864/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania Z. K. z pobytu stałego z budynku nr[...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Na wniosek L. K. organ I instancji wszczął postępowanie o wymeldowanie Z. K. z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w W. W dniu 4 listopada 2010 r. Z. K. złożył wniosek o zawieszenie postępowania, do czasu rozstrzygnięcia przez sąd sprawy o przywrócenie naruszonego posiadania. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010r., Prezydent [...] odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowania wymienionego z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w W. Na powyższe postanowienie organu pierwszej instancji Z. K. złożył zażalenie. Wojewoda [...] rozpatrując powyższe zażalenie, nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Organ odwoławczy wskazał, iż przyczyną zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. może być tylko taka okoliczność, od której zależy rozstrzygnięcie sprawy, lecz ocena tej okoliczności nie należy do właściwości organu mającego wydać rozstrzygnięcie, a do innego organu lub sądu. Przyczyną zawieszenia postępowania nie może być taka okoliczność, którą organ prowadzący postępowanie może ocenić we własnym zakresie, nawet gdy okoliczność ta może być przedmiotem oceny dokonywanej także przez inne organy lub sądy w odrębnych postępowaniach. Natomiast art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Tak więc do organu administracji publicznej należy ustalenie spełnienia przesłanek uzasadniających wymeldowanie danej osoby, tj. stwierdzenie, iż bez wymeldowania się opuściła ona dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Organ, powołując się na orzecznictwo podniósł, iż niewątpliwie wytoczenie powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania przez Z. K. może mieć wpływ na ocenę przez organ meldunkowy przesłanki dobrowolności opuszczenia przez niego miejsca pobytu stałego. Wytoczenie takiego powództwa może bowiem wskazywać, że wyżej wymieniony korzystając z tego środka prawnego, stara się powrócić do lokalu, z którego wbrew swojej woli został usunięty. Tym niemniej ustalenie charakteru i przyczyn opuszczenia spornego lokalu nie jest wyłączone z właściwości orzekającego w sprawie meldunkowej organu administracji, który w ramach administracyjnego postępowania dowodowego uprawniony jest do samodzielnych ustaleń i ocen w tym zakresie. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, ustalenie charakteru i przyczyn opuszczenia lokalu nie może być kwalifikowane jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Wojewody [...] organ I instancji prawidłowo uznał, iż postępowanie toczące się w Sądzie Rejonowym dla [...] z pozwu Z. K. o naruszenie posiadania przedmiotowego budynku nie ma wpływu na możliwość rozpatrzenia sprawy o wymeldowanie go z miejsca pobytu stałego, gdyż Prezydent [...] posiada kompetencje do zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i na jego podstawie samodzielnego dokonania oceny charakteru opuszczenia przedmiotowego budynku przez Z. K. Tym samym w sprawie, zdaniem Wojewody, brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Skargę na powyższe postanowienie Wojewody [...] z [...] września 2011 r. wniósł Z. K., wnosząc o jego uchylenie i zawieszenie postępowania o wymeldowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż swojego miejsca zameldowania nie opuścił dobrowolnie, lecz został z niego podstępnie wyrzucony. Zarzucił organowi błędną interpretację art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., podnosząc, iż w jego przypadku przywrócenie stanu posiadania mieszkania jest ściśle związane z zameldowaniem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej było postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie. Kodeks postępowania cywilnego przewiduje zawieszenie postępowania z urzędu (art. 97 k.p.a.) oraz na wniosek (art.98 k.p.a.). Przepis art. 97 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: 1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105), 2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony, 3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych, 4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Z. K. złożył wniosek o zawieszenie postępowania, do czasu rozstrzygnięcia przez sąd sprawy o przywrócenie naruszonego posiadania. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010r., Prezydent [...] odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowania wymienionego z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w W. Organ odwoławczy w swoim orzeczeniu powołał się na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i podał, iż przyczyną zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie w.w. przepisu może być tylko taka okoliczność, od której zależy rozstrzygnięcie sprawy, lecz ocena tej okoliczności nie należy do właściwości organu mającego wydać rozstrzygnięcie, a do innego organu lub sądu. Trafnie organ ten podał, że przyczyną zawieszenia postępowania nie może być okoliczność, którą organ prowadzący postępowanie może ocenić we własnym zakresie, nawet gdy okoliczność ta może być przedmiotem oceny dokonywanej także przez inne organy lub sądy w odrębnych postępowaniach. Zdaniem Sądu, wytoczenie powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania przez Z. K. może mieć wpływ na ocenę przez organ meldunkowy przesłanki dobrowolności opuszczenia przez niego miejsca pobytu stałego. Ocena tej okoliczności należy właśnie do organu orzekającego w przedmiocie wymeldowania, który oceny tej dokonuje we własnym zakresie. W konsekwencji zdaniem Sądu, rację ma organ odwoławczy, że ustalenie charakteru i przyczyn opuszczenia lokalu nie może być kwalifikowane jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym słusznie uznały organy, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Kwestie, podnoszone przez skarżącego, będą miały znaczenie dla treści rozstrzygnięcia w sprawie o wymeldowanie. Zawieszanie postępowania w sprawie o wymeldowanie ze względu na toczące się postępowanie o przywrócenie posiadania, organy miały prawo uznać za niecelowe i nie mające oparcia w przepisach. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.