IV SA/Wa 1865/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty rocznej za trwałe wyłączenie z produkcji gruntu rolnego oddala skargę L. K. ( dalej skarżący) decyzją Starosty G. z dnia [...] września 2012r. uzyskał zgodę na za trwałe wyłączenie z produkcji gruntu rolnego położonego w obrębie ewidencyjnym M. gmina G. o pow. [...] ha. W decyzji tej określono stosowne opłaty, w tym opłatę roczną w wysokości [...] za trwałe wyłączenie z produkcji gruntu rolnego. Powyższy grunt skarżący przeznaczył pod budowę stacja kontroli pojazdów. Pismem z dnia 18 lutego 2013r. L. K. zwrócił się z prośbą do Wójta Gminy G. o wystąpienie do Marszałka Województwa [...] o umorzenie opłaty rocznej za trwałe wyłączenie z produkcji gruntu rolnego. Wnioskiem z dnia 22 marca 2013r. Wójt Gminy G. wystąpił do Marszałka Województwa [...] o umorzenie ww. opłaty rocznej za trwałe wyłączenie z produkcji przedmiotowego gruntu rolnego. Jako podstawę prawną wniosku Wójt Gminy G. wskazał art. 12 ust. 16 i ust. 17 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Po rozpatrzeniu tego wniosku Marszałek Województwa [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., orzekł o odmowie umorzenia opłaty rocznej w wysokości [...] za trwałe wyłączenie z produkcji gruntu rolnego położonego w obrębie ewidencyjnym M. gmina G. o pow. [...] ha. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 12 ust. 17 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych do umorzenia opłaty rocznej. Od powyższej decyzji odwołał się Pan L. K., podnosząc, że nie zgadza się z takim stanowiskiem, ponieważ planowana stacja kontroli pojazdów służyć będzie zaspakajaniu potrzeb lokalnej społeczności. Jest zatem inwestycją, której charakter uzasadnia umorzenie opłaty rocznej za trwałe wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...], działając na zasadzie art 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Marszałka Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty rocznej. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium podało, że materialnoprawną podstawę rozstrzygania spraw w zakresie ulg w formie umarzania całości lub części należności i opłat rocznych naliczanych z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji formułują przepisy art. 12 ust. 16 i ust. 17 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), które stanowią, że na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego marszałek województwa - w odniesieniu do gruntów rolnych, dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do gruntów leśnych, a w odniesieniu do obszarów wchodzących w skład parków narodowych - dyrektor parku, mogą umorzyć całość lub część należności i opłat rocznych. Na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego marszałek województwa może umorzyć całość lub część należności i opłat rocznych w odniesieniu do gruntów rolnych w przypadku inwestycji zmierzającej do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.), przeznaczonej na cele inne niż określone w ust 16 art. 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jeżeli obszar gruntu podlegający wyłączeniu nie przekracza 1 ha i nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną (ust. 17). Kolegium wskazało, że cytowana ustawa zawiera zamknięty katalog przypadków, dla których ulga może być zastosowana. Marszałek województwa może umorzyć całość lub część należności i opłat rocznych w odniesieniu do gruntów rolnych wyłącznie w przypadku inwestycji zmierzającej do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przeznaczonej na cele inne niż określone w ust. 16, jeżeli obszar gruntu podlegający wyłączeniu nie przekracza 1 ha i nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną. Rodzaje "inwestycji o charakterze użyteczności publicznej" nie zostały w ustawie doprecyzowane. * Inwestycje o charakterze użyteczności publicznej mają na celu wykonywanie określonych zadań z zakresu użyteczności publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r., o gospodarce komunalnej, zadania o charakterze użyteczności publicznej, to zadania, których celem jest "bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych". Zadania o charakterze użyteczności publicznej należeć muszą do zadań celu publicznego określonych przepisami prawa. Zgodnie z tezą zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2000 r. sygn. Akt I SA/Gd 1997/99 tylko zadania publiczne można zaliczyć do kategorii zadań o charakterze użyteczności publicznej. Pojęcie "celu publicznego", jakim posługuje się ustawodawca nie jest dowolne i przy jego interpretacji nie można się odwoływać do potocznego, czy ogólnego jego znaczenia. Kolegium podkreśliło, że ustawodawca w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalił określony katalog celów publicznych. Jest to katalog konkretny i zamknięty w tym sensie, że jego pkt 10: "inne cele", to tylko cele "określone w odrębnych ustawach". Kolegium podkreśliło, że w niniejszej sprawie wniosek dotyczył wyłączenia gruntu z produkcji rolnej pod budowę budynku usługowego Stacji Kontroli Pojazdów. Zdaniem Kolegium przedmiotowa inwestycja nie posiada charakteru użyteczności publicznej. Nawet, jeżeli inwestycja ta służyć będzie zaspokojeniu potrzeb lokalnej społeczności, to nie gwarantuje ona bieżącego i nieprzerwanego zaspokojenia zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych, a więc świadczenia usług na rzecz ludności po kosztach własnych i nie w celach komercyjnych. Kolegium podało także, że decyzja wydana w sprawie umorzenia opłaty jest decyzją uznaniową. Istota sprawy sprowadzała się do wykładni art. 12 ust. 16 ustawy o ochronie gruntów rolnych, a w szczególności pojęcia inwestycji o charakterze użyteczności publicznej. Kolegium analizując wydaną przez organ I instancji decyzję, nie dopatrzyło się dowolności w wykładni cytowanego przepisu. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, L. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podniósł, że stacja kontroli pojazdów jest inwestycją celu publicznego. Dodatkowo wskazał, że celem jej funkcjonowania jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co wypełnia dyspozycję art. 6 pkt 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem skarżącego ww. Stacja kontroli jest innym celem publicznym określonym w przepisach odrębnych. Zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił niewłaściwą interpretację przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny "zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w powiązaniu z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sąd stwierdza, że. orzekające w sprawie organy administracji dokonały prawidłowej interpretacji przepisów prawa. Na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego marszałek województwa może umorzyć całość lub część należności i opłat rocznych w odniesieniu do gruntów rolnych w przypadku inwestycji zmierzającej do osiągnięcia celów publicznych, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r., o gospodarce komunalnej, zadania o charakterze użyteczności publicznej, to zadania, których celem jest "bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych". Zadania o charakterze użyteczności publicznej należeć muszą do zadań celu publicznego określonych przepisami prawa. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 1997/99, gdzie wskazano, że tylko zadania publiczne można zaliczyć do kategorii zadań o charakterze użyteczności publicznej. Pojęcie "celu publicznego", nie jest dowolne i przy jego interpretacji nie można się odwoływać do potocznego jego znaczenia. Sąd stwierdza, że ustawodawca w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalił określony katalog celów publicznych. Jest to katalog konkretny i zamknięty w tym sensie, że jego pkt 10: "inne cele", to tylko cele "określone w odrębnych ustawach" właśnie jako cele publiczne. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie wniosek dotyczył wyłączenia gruntu z produkcji rolnej pod budowę budynku usługowego Stacji Kontroli Pojazdów. Sąd stwierdza, że przedmiotowa inwestycja nie posiada charakteru użyteczności publicznej. Nawet, jeżeli inwestycja ta służyć będzie zaspokojeniu potrzeb pewnej części lokalnej społeczności, to jest osób posiadających pojazdy mechaniczne i chcących przeprowadzić ich badania techniczne w tej konkretnej stacji kontroli, to nie oznacza to, iż stacja taka służyć będzie do bieżącego i nieprzerwanego zaspokojenia zbiorowych potrzeb ludności w takim znaczeniu jak np. stacja uzdatniania wody pitnej, czy też oczyszczalnia ścieków. Bez wątpienia stacja kontroli pojazdów jest potrzebna użytkownikom samochodów, ale należy pamiętać również o tym, że użytkownicy ci mogą wybrać dowolną stację kontroli, a jej położenie nie determinuje możliwości korzystania z jej usług, co ma miejsce np. w przypadku korzystania z wodociągu, czy kanalizacji. Należy również pamiętać, że budowa i prowadzenie stacji kontroli pojazdów jest przedsięwzięciem komercyjnym czego nie zmienia okoliczność, że ceny za usługi stacji są ustalane odgórnie. Nie można zdaniem Sądu uznać zatem, że stacja kontroli pojazdów jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W związku z powyższym Sąd podzielił argumentację organów administracyjnych, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do umorzenia opłaty rocznej za trwałe wyłączenie z produkcji gruntu rolnego Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), należało oddalić skargę jako niezasadną.