IV SA/Wa 1866/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie realizacji inwestycji wodociągowych i kanalizacyjnych przy udziale mieszkańców gminy stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") uchwałą z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w sprawie realizacji inwestycji wodociągowych i kanalizacyjnych przy udziale środków mieszkańców gminy (dalej "zaskarżoną uchwałą"), podjętą na podstawie art.18 ust.1, art.7 ust.1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz.1591 z późn. zm.), dalej "u.s.g." i art.15 ust.1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2001 r. nr 72, poz.747), dalej "u.z.z.w.", Rada Miejska w G. (dalej "Rada") uregulowała w szczególności (w § 4 ust.1 – 9 i § 5) udział finansowy gospodarstwa domowego (oraz innych podmiotów) w realizacji poszczególnych inwestycji realizowanych przez Gminę G. (dalej "Gminę") lub we współudziale dla inwestycji wodociągowych oraz kanalizacyjnych. Stosownie do powyższego: W § 2 wskazano, że finansowanie realizacji przez Gminę inwestycji w zakresie uzgodnionym w wieloletnich planach rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych (sieci), może nastąpić na dwa sposoby, tj. a) ze środków własnych Gminy, b) ze środków własnych przy udziale środków mieszkańców, na ich wniosek o przyspieszenie terminu realizacji planu lub dodatkowe wprowadzenie zadania inwestycyjnego do planów, o którym mowa w ust. 1, reprezentujących co najmniej 70 % gospodarstw domowych z terenu objętego inwestycją. W § 3 wskazano, że przy realizacji inwestycji wodociągowo – kanalizacyjnych Gmina może dodatkowo wykonywać zadania z zakresu osób ubiegających się o przyłączenie nieruchomości do sieci wodociągowych lub kanalizacyjnych (wykonanie przyłączy) na ich wniosek potwierdzający jednocześnie dobrowolny udział we współfinansowaniu budowy tych przyłączy (udział środków mieszkańców). W § 4 ustalono udział finansowy gospodarstwa domowego w realizacji poszczególnych inwestycji finansowanych przez Gminę lub współfinansowanych przez mieszkańców. W ramach powyższego uchwalono m.in., co następuje: W odniesieniu do inwestycji wodociągowych: (ust.1) Udział środków mieszkańców przy inwestycjach współfinansowanych ustala się w wysokości do 30 % wartości kosztorysowej inwestycji, nie więcej jednak jak 1500 zł od jednorodzinnej posesji - z przeznaczeniem na wykonanie sieci wraz z dokumentacją techniczną dla przyłącza wodociągowego do posesji oraz inwentaryzacją geodezyjną powykonawczą, (ust.2) Udział środków mieszkańców przy budowie przyłączy ustala się w wysokości do 40 % wartości kosztorysowej inwestycji, nie więcej jednak jak 1000 zł od jednego przyłącza wodociągowego - z przeznaczeniem na wykonanie przyłącza wodociągowego zakończonego zasuwą domową w linii rozgraniczającej, (ust.3) Po wykonaniu inwestycji finansowanej ze środków Gminy udział finansowy mieszkańca wnoszony jest w formie opłaty przyłączeniowej w wysokości 500 zł od jednego przyłącza wodociągowego - za umożliwienie wykonania włączenia do sieci wodociągowej przyłącza wodociągowego dla posesji. W odniesieniu do inwestycji kanalizacyjnych: (ust.6) Udział środków mieszkańców przy inwestycjach współfinansowanych i przy budowie przyłączy ustala się w wysokości do 50 % wartości kosztorysowej inwestycji, nie więcej jednak jak 2000 zł od jednorodzinnej posesji - z przeznaczeniem na wykonanie wraz z dokumentacją projektową, przyłącza kanalizacyjnego zakończonego zaczopowaną rurą kanalizacyjną w granicy posesji, (ust.7) Po wykonaniu inwestycji finansowanej ze środków Gminy udział finansowy mieszkańca wnoszony jest w formie opłaty przyłączeniowej w wysokości 1000 zł od jednego przyłącza kanalizacyjnego - za umożliwienie wykonania włączenia do sieci kanalizacyjnej przyłącza kanalizacyjnego dla posesji. § 5 ustalono, iż w przypadkach dotyczących spółdzielni mieszkaniowych, inwestycji developerskich, innych domów wielorodzinnych oraz instytucji i zakładów publicznych ww. opłaty określane będą indywidualnie w drodze negocjacji zainteresowanych stron z Gminą w formie pisemnego porozumienia. II. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. Prokurator Okręgowy w W. (dalej "Prokurator") wniósł do tut. Sądu, na podstawie art.70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz.1767 z późn.zm.) skargę na uchwałę Rady w całości, żądając stwierdzenia jej nieważności. Skarga zarzuca uchwale istotne naruszenie prawa, a mianowicie art.31 ust.1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, skutkujące bezpodstawnym w świetle przepisów prawa obciążeniem odbiorców usług wodociągowo – kanalizacyjnych, realizowanych przez Gminę kosztami przyłączenia nieruchomości odbiorcy do zbiorowej sieci wodociągowo – kanalizacyjnej. III. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. Rada wniosła o jej oddalenie, wskazując zarówno na: (-) nieadekwatność powołanego w skardze art.31 ust.1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę do wywodzonego przez Prokuratora naruszenia, (-) legalność i prawidłowość zaskarżonej uchwały. IV. Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r., ustosunkowującym się do wezwania Sądu, Rada oświadczyła, że zaskarżona uchwała nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Zakres kontroli administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym, stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie sprzeczności z prawem w rozumieniu art. 91 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. W judykaturze do istotnych naruszeń prawa zalicza się naruszenie przepisów dotyczących kompetencji do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - poprzez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. (por. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OSS 1998, Nr 3, poz. 79; wyrok NSA z 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95 OSS 1996 Nr 3 poz. 90). Skarga w niniejszej sprawie została złożona przez Prokuratora, do czego był on uprawniony na mocy art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. o prokuraturze stanowiącego, że jeżeli uchwała organu samorządu terytorialnego jest niezgodna z prawem prokurator - oprócz możliwości zwrócenia się o zmianę lub uchylenie wadliwej uchwały - może także wystąpić o stwierdzenie jej nieważności do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 53 § 3 zd. 2 p.p.s.a. prokurator nie jest związany terminem zaskarżenia przewidzianym w art. 53 § 1-3 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skargę należało uwzględnić aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. VI. Kontrola legalności zaskarżonej uchwały prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem zaskarżonej uchwały było określenie zasad współfinansowania przez mieszkańców Gminy i inne podmioty realizacji inwestycji wodociągowych i kanalizacyjnych, realizowanych przez Gminę. Określając kompetencyjną i materialną podstawę do wydania aktu, Rada wskazała na art.18 ust.1, art.7 ust.1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art.15 ust.1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Sąd dostrzegł z urzędu, że zaskarżona uchwała, którą należy zakwalifikować jako akt prawa miejscowego, jest obciążona istotnym uchybieniem formalnym, polegającym na jej nieopublikowaniu we właściwym wojewódzkim dzienniku urzędowym stosownie do wymagań art.13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, w którym to przepisie przewidziano obowiązek ogłaszania w wojewódzkim dzienniku urzędowym m.in. aktów prawa miejscowego stanowionych przez organy gminy. Powyższa okoliczność stanowi samoistną przesłankę stwierdzenia nieważności tej uchwały w całości na zasadzie art. 91 ust. 1 u.s.g. jako naruszającej w sposób istotny dyspozycję art. 42 tej ustawy oraz art. 2 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. 2. Konstrukcja prawna aktu prawa miejscowego oraz skutki prawne jego publikacji we właściwym urzędowym publikatorze przedstawiają się następująco: Jak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2353/16, publ. LEX, "Konstytucja w art. 87 ust. 2 i art. 94 stanowi, że akty prawa miejscowego to ustanowione przez organy samorządu terytorialnego i terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, źródła prawa powszechnie obowiązujące na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zasady i tryb wydawania tych aktów prawnych określa ustawa. Pojęcie prawa miejscowego określają również ustawy ustrojowe - w tym u.s.g., zaś zasady i tryb ogłoszenia aktów prawa miejscowego określa ustawa o ogłoszeniu aktów normatywnych. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Każdorazowo, więc w akcie rangi ustawowej zawarte musi być upoważnienie dla lokalnego prawodawcy. Upoważnienie to musi być wyraźne, a nie tylko pośrednio wynikające z przepisów ustawowych. Akty prawa miejscowego nie mogą bowiem być wydawane bez wyraźnego upoważnienia ustawowego. Jakkolwiek w żadnym akcie prawnym nie ma sformułowanej legalnej definicji aktu prawa miejscowego, to przyjmuje się, że taki charakter mają akty normatywne zawierające normy postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Normatywny charakter aktu oznacza, że zawiera on wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się, przybierający postać nakazu, zakazu lub uprawnienia. Charakter generalny oznacza, że normy zawarte w akcie definiują adresata poprzez wskazanie cech, a nie poprzez ich wymienienie z nazwy. Natomiast abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Akty muszą więc dotyczyć zachowań powtarzalnych, nie mogą zaś konsumować się przez jednorazowe zastosowanie. Akty prawa miejscowego skierowane są do podmiotów (adresatów) pozostających poza strukturą administracji. Jako źródła prawa powszechnie obowiązującego mogą one regulować postępowanie wszystkich kategorii adresatów (obywateli, organów, organizacji publicznych i prywatnych, przedsiębiorców). Zgodnie z art. 88 Konstytucji RP warunkiem wejścia w życie aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. W państwie prawa dla kwalifikacji danego aktu, jako aktu normatywnego powszechnie obowiązującego, prócz charakteru norm prawnych i kształtowania przez te normy sytuacji prawnej adresatów oraz wydania go przez kompetentny organ, istotne znaczenie ma instytucja publikacji aktu. Prawo jest bowiem jawne i każdy powinien mieć możliwość zapoznania się z jego treścią. Akty prawa miejscowego są prawem dla wszystkich, którzy znajdą się w przewidzianej przez nie sytuacji. W praktyce oznacza to, że adresatami aktów prawa miejscowego są osoby będące mieszkańcami danej jednostki samorządu terytorialnego bądź tylko przebywające na terenie jej działania (zob. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 674/11, dostępny (w:) CBOSA). W przypadku uznania, że uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego zawiera przynajmniej jedną normę postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, to zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, podlega ona obowiązkowi publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Prawidłowe ogłoszenie aktu prawa miejscowego ma zasadnicze znaczenie dla jego obowiązywania, jest bowiem, jak wyżej wspominano, warunkiem jego wejścia w życie. Akt normatywny, który nie został opublikowany (ogłoszony) zgodnie z obowiązującą procedurą i we właściwym trybie nie może wiązać adresatów utworzonych w nim norm prawnych i nie odnosi skutku prawnego. (...) Wbrew zarzutom i argumentom skargi Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął, że skoro zaskarżona uchwała zawierała przepisy powszechnie obowiązujące, to powinna być ogłoszona na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawie o ogłaszaniu aktów normatywnych. Brak wykonania obowiązku prawidłowej publikacji aktu prawa miejscowego jest równoznaczny z istotnym naruszeniem prawa. Trzeba zatem zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Wojewódzkiego, że uchwała z zakresu prawa miejscowego, która podlega obowiązkowi ogłoszenia, a która nie zostaje przekazana do ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym, jest w całości nieważna.". 3. Odniesienie w/w uwarunkowań prawnych do zaskarżonej uchwały prowadzi do następujących wniosków: W § 2 ust.1 pkt b, § 3, § 4, § 5 uchwały zawarto normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, ustalające w odniesieniu do nieoznaczonego kręgu adresatów określone uprawnienia i obowiązki, związane ze wspófinansowaniem przez mieszkańców (lub przez inne podmioty) poszczególnych inwestycji z zakresu wodociągów i kanalizacji, realizowanych przez Gminę. W uchwale przewidziano zatem w szczególności: (-) możliwość współfinansowania przez mieszkańców i inne podmioty budowy przez Gminę sieci wodociągowych i kanalizacyjnych z określeniem wysokości udziału w tym współfinansowaniu, (-) możliwość wykonywania przez Gminę przyłączy do poszczególnych nieruchomości z określeniem wysokości udziału właścicieli we współfinansowaniu budowy przyłączy, (-) obowiązek uiszczenia opłaty przyłączeniowej za umożliwienie wykonania włączenia do sieci finansowanej w całości ze środków Gminy. Zawarcie w zaskarżonej uchwale tego rodzaju uregulowań, przyznających podmiotom zewnętrznym (tj. niepodporządkowanym organom Gminy hierarchicznie) określone prawa i obowiązki powoduje, iż uchwała ta spełnia kryteria aktu prawa miejscowego wydanego przez organ gminy. Pomimo w/w charakteru prawnego uchwały nie została ona opublikowana we właściwym wojewódzkim dzienniku urzędowym, co oznacza jej istotną wadliwość prawną, obligującą Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu w całości. 4. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że zaskarżony akt został wydany bez ustawowego upoważnienia. Zasada praworządności, zawarta w art. 7 Konstytucji RP ("organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa") wymaga, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego, nie przekraczała zakresu tego upoważnienia oraz realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Z kolei zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie co do uchwalania aktów prawa miejscowego. Przepisy tego aktu nie mogą wykraczać poza granice określone ustawowym upoważnieniem, zaś ich treść może być tylko i wyłącznie wykonywaniem przepisów ustawy. Jak już wskazano, określając kompetencyjną i materialną podstawę do wydania aktu, Rada wskazała na art.18 ust.1, art.7 ust.1 pkt 2 i 3 ustawy o samorządzie gminnym oraz art.15 ust.1, 2 i 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Stwierdzić należy, że zarówno żaden ze w/w przepisów u.s.g. oraz u.z.z.w., jak i żaden inny przepis prawa powszechnie obowiązującego w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały przez Radę nie umocowywał tego organu do uchwalenia aktu prawa miejscowego, regulującego w szczególności takie kwestie, jak: (-) współfinansowanie budowy sieci wodociągowych i kanalizacyjnych przez mieszkańców Gminy, (-) ponoszenie przez mieszkańców opłat za przyłączenie do sieci. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.z.z.w., przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, ustalonych przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji, o którym mowa w art. 21 ust. 1. Realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci (art. 15 ust. 2 ustawy). Jak trafnie podkreślono w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 166/18, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko co do braku upoważnienia gminy do naliczania jakichkolwiek opłat czy świadczeń rzeczowych, związanych z przyłączeniem odbiorcy do instalacji wodociągowo - kanalizacyjnej. Przyłączenie do sieci nie może być uzależnione od poniesienia przez odbiorcę jeszcze innych kosztów, niż wymienione w art. 15 ust. 2 ustawy. Innymi słowy ustawa nie upoważnia gminy do uzależniania przyłączenia odbiorców do sieci wodociągowo - kanalizacyjnej od partycypowania w kosztach jej budowy. Ewentualne sfinansowanie przynajmniej części kosztów budowy sieci organy gminy mogą uzyskać albo w drodze opłat adiacenckich (czyli już po wybudowaniu sieci), albo też mogą zarządzić przeprowadzenie referendum w sprawie samoopodatkowania się mieszkańców właśnie na cel budowy sieci kanalizacyjnej. Inne formy mniej lub bardziej ukrytego finansowania zadań nałożonych ustawowo na gminę przez osoby ubiegające o przyłączenie do sieci, niezależnie czy dokonywane w drodze umów cywilnoprawnych, czy też aktów administracyjnych, nie mogą być dowolnie kreowane przez organ gminy (por. wyroki: NSA z dnia 10 listopada 2011r., sygn. akt II OSK 1658/11; WSA w Lublinie z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 438/13; WSA w Poznaniu z dnia 3 lipca 2013r., sygn. akt IV SA/Po 87/13; WSA w Rzeszowie z dnia 18 lipca 2008r., sygn. akt II SA/Rz 90/08; WSA w Krakowie z dnia 20 maja 2008r., sygn. akt III SA/Kr 842/07 – wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe świadczy o niezgodności z prawem postanowień uchwały, zawartych w szczególności w § 2 ust.1 lit.b, § 4 ust.1 i ust.6 uchwały (współfinansowanie przez mieszkańców budowy sieci) oraz w § 4 ust.3 i ust.7 (ustanowienie opłaty za przyłączenie do sieci). W odniesieniu natomiast do przewidzianej w zaskarżonej uchwale możliwości współfinansowania z kolei przez Gminę budowy przyłączy nieruchomości do sieci wodociągowo – kanalizacyjnej (§ 3, § 4 ust.2 i ust.6 uchwały), równoznacznej z zobowiązaniem się przez Gminę do partycypowania w kosztach tych składników szeroko rozumianej infrastruktury wodociągowo – kanalizacyjnej, które to koszty w całości spoczywają na osobie ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci (art.15 ust.2 u.z.z.w.), stwierdzić należy (abstrahując w tym miejscu od generalnej oceny legalności udzielania przez gminy tego rodzaju ulg mieszkańcom), iż co do zasady u.z.z.w. nie przewiduje regulowania tego rodzaju kwestii w formie aktu prawa miejscowego. Z powyższych względów Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.