IV SA/Wa 1871/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt stały oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 roku nr [...]Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela [...] M. S., urodzonego ...] lipca 1964r., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - utrzymał decyzję Wojewody w mocy. Zaskarżona decyzja Rady zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu 2 lipca 2015r. M. S. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na swoje polskie pochodzenie. Składając powyższy wniosek cudzoziemiec przebywał w Polsce na podstawie Tymczasowego Zaświadczenia Tożsamości Cudzoziemca, uzyskanego w związku ze złożonym przez niego w dniu 19 lutego 2015r. wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. Decyzją z dnia [...] października 2015r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił udzielenia aplikującemu wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, iż dołączone przez niego dokumenty nie potwierdzają polskiego pochodzenia jego przodków oraz jego pokrewieństwa z tymi osobami. Organ I instancji stwierdził jednocześnie, że M. S. wykazał związki z polskością, natomiast wniosek nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na brak dokumentów potwierdzających pokrewieństwo cudzoziemca z osobami posiadającymi polską narodowość Od powyższej decyzji cudzoziemiec wniósł odwołanie w dniu [...] listopada 2015 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] organ II instancji uchylił ww decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia nakazując jednocześnie Wojewodzie, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, zweryfikowanie dołączonego do odwołania materiału dowodowego a nadto zwrócenie uwagi na znajdujące się w aktach sprawy orzeczenie komisji poborowej dotyczące E. S. urodzonego [...] lipca 1911 r., który w ocenie skarżącego jest jego dziadkiem, oraz na archiwalne zaświadczenie dotyczące zawarcia związku małżeńskiego pomiędzy I. S. i K. K. jak i informujące, że byli oni rodzicami O. S. urodzonego [...] lipca 1911 r. - wg skarżącego - tożsamej osoby ww jego dziadka. W ocenie Szefa, pomimo, iż organ I instancji stwierdził, że orzeczenie komisji poborowej potwierdza posiadanie przez E. S. urodzonego [...] lipca 1911 r. obywatelstwa polskiego to jednak tego samego nie można wyprowadzić z zapisów w pozostałych przedstawionych organowi dokumentach, w których widnieje nazwisko – O. S. urodzony [...] lipca 1911 r. (inna data urodzenia, inne imię i nazwisko). Nadto Szef Urzędu wskazał, że w przypadku stwierdzenia, iż M.S. spełnia w/w przesłankę - art. 5 ust. 1 pkt 1 ww ustawy, organ I instancji będzie zobowiązany dodatkowo przesłuchać w/w cudzoziemca na okoliczność posiadania przez niego związków z polskością, tj. spełnienia przesłanki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o repatriacji. Wobec stanowiska organu odwoławczego Wojewoda wystąpił do skarżącego o dostarczenia do akt sprawy m.in. aktu małżeństwa F. S. i N. S. (z domu S.), aktu urodzenia F. S., aktu urodzenia O. S.oraz dokumentów, na podstawie których wydano zaświadczenie o zawarciu związku małżeńskiego I. S. i K. K. oraz o urodzeniu O. S.. Do dnia wydania rozstrzygnięcia do akt sprawy nie załączono żadnego z wymaganych dokumentów Cudzoziemiec w trakcie postępowania administracyjnego toczącego się przed organem I instancji dołączył do akt sprawy: poświadczoną kopię orzeczenia komisji poborowej dotyczącego E. S. ur. [...] lipca 1911r. s. J. i K. (narodowość [...]); poświadczoną kopię zaświadczenia archiwalnego wydanego w dniu 27 listopada 2012r. przez Archiwum Państwowe Obwodu [...], wraz z tłumaczeniem, z którego wynika, że I. S. i K. K. w dniu [...] maja 1905r. zawarli związek małżeński, zamieszkiwali na terenie woj. [...] i w dniu [...] lipca 1911r. urodził się ich syn – O. S.; poświadczone przez Urząd Gminy w L. kserokopie dokumentów z teczek dowodowych T. T. oraz A. L., w których znajdowały się także dokumenty dotyczące H. T. oraz K. T. - potwierdzające posiadanie obywatelstwa polskiego przez w/w osoby. Nadto złożył wnioski o wydanie dowodów osobistego A. L. oraz T. T. wraz z ankietami, karta repatriacyjna dotycząca A. L., metryka urodzenia A. S., wyciąg aktu urodzenia H. T., odpis z księgi metrykalnej dotyczący K. T., odpis skrócony aktu urodzenia H. T., odpis z ksiąg metrykalnych dotyczący T. K., wezwanie dotyczące T. T., karta osobowa dotycząca T. T., karta meldunkowa T. T., zgłoszenie zamieszkania T. T., zgłoszenie zmiany zamieszkania K. T., pokwitowanie dotyczące T. T. oraz odpis skrócony aktu zgonu T. T.. Wyżej wymienione osoby należą do rodziny se strony siostry pradziadka skarżącego I. S., M. S.. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] odmówił M. S. udzielenia wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 197 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wskazując, że skarżący nie udokumentował posiadania polskiego pochodzenia. Jednocześnie organ I instancji stwierdził, iż cudzoziemiec spełnia przesłankę określoną w art. 5 ust. 2 ustawy o repatriacji (związek z polskością). We wniesionym od ww decyzji odwołaniu, skarżący nie zgodził się z jej treścią podnosząc, iż dostatecznie zostało przedstawionymi dokumentami wykazane, iż E. S. i O. S. to tożsame osoby. Różnice w dacie urodzenia wynikają natomiast z "pewnej nieczytelności" aktów stanu cywilnego, przy czym należy mieć na uwadze, iż przy odtwarzaniu stanu sprzed ponad 100 lat nie można oczekiwać, iż zostaną zachowane całkowicie ze sobą spójne dokumenty. W tym, wbrew stanowisku organu, "pobór do wojska polskiego", zgłoszony dobrowolnie winien wskazywać na identyfikację E. S. z nacją polską. Do odwołania cudzoziemiec dołączył duplikat własnego aktu urodzenia wydany w dniu [...] września 2015r., z którego wynika, że ojcem cudzoziemca jest F. S. s. O. a matką N. S.- dokument ten nie zawiera zapisu o narodowości ani obywatelstwie. Cudzoziemiec dołączył także Wyciąg z państwowego rejestru aktów stanu cywilnego wydany w dniu [...] września 2015r. dotyczący aktu urodzenia F. S. ur. [...] kwietnia 1938r. s. O. - dokument ten także nie zawiera zapisu o narodowości ani obywatelstwie. Ponadto, dołączono oświadczenia kilkorga obywateli polskich (H. S., K. T., I. Z.), którzy stwierdzają, że M. S. jest ich kuzynem, z którym utrzymywali stale kontakty. Pismem z dnia 22 września 2016r. organ odwoławczy wezwał pełnomocnika strony do dostarczenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia w/w pisma oryginałów dokumentów: pierwotnie wystawionych aktów urodzenia F. S. oraz O. S., a w przypadku braku w/w dokumentów pełnego wyciągu z Państwowego Rejestru Aktów Stanu Cywilnego Obywateli w kwestii zapisu w ich aktach urodzenia wraz ze wszystkimi zmianami w nich dokonanymi i ich tłumaczeniem na język polski dokonanym przez polskiego tłumacza przysięgłego; dodatkowych dokumentów potwierdzających posiadanie polskiej narodowości przez jedno z rodziców lub dziadków lub dwoje pradziadków w/w cudzoziemca oraz potwierdzających posiadanie przez niego pokrewieństwa z w/w osobami wraz z ich ww tłumaczeniem na język polski, w szczególności pierwotnie wystawionego aktu urodzenia N. S. oraz aktu małżeństwa F. S. i N. S., a w przypadku braku w/w dokumentów pełnego wyciągu z Państwowego Rejestru Aktów Stanu Cywilnego Obywateli w kwestii zapisu w w/w aktach urodzenia i małżeństwa wraz ze wszystkimi zmianami w nich dokonanymi wraz z ich ww tłumaczeniem na język polski. Pomimo skutecznego doręczenie powyższego pisma do chwili zakończenia postępowania odwoławczego, skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów. Natomiast w dniu 31 stycznia 2017 jego pełnomocnik - r.pr. A. S., złożyła pismo zawierające wyjaśnienia dotyczące informacji i dokumentów zgromadzonych w trakcie przedmiotowego postępowania, twierdząc, że E. S. i O. S. to jedna i ta sama osoba, a różnice w zapisie imienia, nazwiska oraz daty urodzenia występujące na oficjalnych dokumentach mają wyłącznie podłoże kulturowe i obyczajowe występujące w czasie ich sporządzania. Ostatecznie organ drugiej instancji uznał przedmiotowy wniosek za nieusprawiedliwiony a odnosząc się do treści złożonego odwołania nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016r. i udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W ocenie organu argumenty pełnomocnika strony podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie zaś postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prawidłowo przeprowadzone jednoznacznie potwierdziło, że M. S. nie posiada związku z polskością. Od powyższego rozstrzygnięcia cudzoziemiec złożył odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o uchylenie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Cudzoziemiec zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o repatriacji poprzez uznanie, że dziadek skarżącego nie był narodowości polskiej; art. 5 ust. 1 pkt 2 ww ustawy poprzez uznanie, że cudzoziemiec nie wykazał swojego związku z polskością; art. 5 ust. 2 ww ustawy poprzez uznanie, iż dziadek skarżącego nie posiadał obywatelstwa polskiego; art. 7 i art. 78 § 1 Kpa; poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - jt.Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z póżn. zm.). Przedmiotem kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną obecnie decyzją Szefa Urzędu z dnia [...] kwietnia 2017 roku było rozstrzygnięcie, czy skarżący spełnia ustawowe przesłanki do udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały w trybie i na zasadach uregulowanych w art. 195 ust. 1 pkt 3 z dnia 12 grudnia 2013 r. ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Sądu, podzielającego w tym zakresie stanowisko Szefa Urzędu i Wojewody, wystąpiła przeszkoda do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego, przewidziana w ww przepisie a wyrażająca się tym, że cudzoziemiec nie wykazał aby wystąpiły przesłanki z art. 5 ust. 1 jak i ust. 2 ww ustawy. Zgodnie z art. 52 ust. 5 Konstytucji RP, osoba, której polskie pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z ustawą, może osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe. Ponieważ ustawa zasadnicza nie zawiera szczegółowych mechanizmów pozwalających na realizację tego prawa podmiotowego, należy posiłkować się ustawą o cudzoziemcach oraz ustawą o repatriacji. Zgodnie zaś z art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli jest osobą o polskim pochodzeniu zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe. Jednocześnie, zgodnie z art. 195 ust. 2 tej ustawy, do ustalenia polskiego pochodzenia osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się przepisy art. 5 ust. 1-3 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1392 ze zm.). Na podstawie ww art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 za osobę polskiego pochodzenia uznaje się osobę deklarującą narodowość polską i spełniającą łącznie następujące warunki: co najmniej jedno z rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej oraz wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów. Bez wątpliwości, zgodnie z powyższym, ta druga przesłanka została przez skarżącego spełniona w przeciwieństwie do pierwszej, która, jak bardzo skrupulatnie organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji, pierwsza z nich nie została przez skarżącego wykazana. Niezależnie, za osobę polskiego pochodzenia uznaje się również osobę deklarującą narodowość polską, która posiadała w przeszłości obywatelstwo polskie lub co najmniej jedno z rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków posiadało obywatelstwo polskie oraz spełniającą warunek określony w ust. 1 pkt 2 art. 5 ustawy o repatriacji (ust. 2 tego artykułu). Ten ostatni warunek należy rozumieć w sposób obiektywny, a nie na podstawie subiektywnego przekonania strony, że jest osobą polskiego pochodzenia. Trzeba także wskazać, iż zgodnie z art. 6 cytowanej wyżej ustawy, dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty wydane przez polskie władze państwowe, kościelne, a także przez władze kraju pochodzenie cudzoziemca, dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków, a w szczególności: polskie dokumenty tożsamości, akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością, dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej, dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej, dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej (ust. 1). Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być również inne dokumenty, zawierające wpis informujący o jego polskiej narodowości. Z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, że nie zostały takie dowody przez skarżącego przedstawione. Sąd nie kwestionuje, iż przedstawione przez cudzoziemca dokumenty mieszczą się w katalogu dokumentów służących ustaleniu narodowości jego samego jak i jego przodków jednakże te złożone do akt sprawy nie potwierdzają polskiego pochodzenia jego dziadka, wskazanego w akcie urodzenia ojca skarżącego F. S. urodzonego [...] kwietnia 1938r., syna O. - który to dokument nie zawiera zapisu o narodowości ani obywatelstwie. Podobnie, ze złożonych przez skarżącego dokumentów nie wynika, że O. S. urodzony [...] lipca 1911r. (ojciec ojca skarżącego) jest tożsamą osobą co E. S. urodzony [...] lipca 1911r. (obywatel polski). A zatem, w ocenie Sądu, M. S. nie wykazał, iż jego przodkowie posiadali zarówno narodowość jak i obywatelstwo polskie. Należy podkreślić, że przedstawiona przez cudzoziemca poświadczona kopia orzeczenia komisji poborowej dotyczącego E. S. urodzonego [...] lipca 1911r. s. J. i K. (narodowość r[...]) nie potwierdza posiadania przez w/w osobę obywatelstwa polskiego, a ponadto zawiera różnicę w pisowni imienia i nazwiska E. S.. w porównaniu z przedstawionym przez cudzoziemca aktem urodzenia i wyciągami archiwalnymi, a także różnicę w dacie urodzenia w/w osoby, wskazanej w w/w orzeczeniu ([...] lipca 1911r.) oraz w pozostałych dokumentach – [...] lipca 1911r. Organy nie mogą bowiem opierać się na swoistym domniemaniu w sytuacji, kiedy przepisy cyt. ustawy stanowią o konieczności wykazania, iż aplikant jako osoba deklarująca narodowość polską jednocześnie spełnia łącznie określone ww ustawą warunki. Przy czym, o ile w kwestii związków z polskością organ administracyjny może samodzielnie zweryfikować ich wystąpienie o tyle pokrewieństwo winno być wykazane stosownymi dokumentami. Takich skarżący nie przedłożył. Oświadczenia, zeznania czy składanie wyjaśnień nie zastąpi dokumentów aktów stanu cywilnego bądź stosownych innych dokumentów (jak orzeczenia sądów, organów administracyjnych itd.). Chodzi tu o podnoszoną przez cudzoziemca okoliczność tożsamości osoby E. S. i O. S., które zgodnie z twierdzeniem skarżącego to jedna i ta sama osoba. Powyższe stanowisko, w ocenie Sądu, także nie jest do zaakceptowania bez poparcia go stosownymi dokumentami. Zarówno kwestia różnicy w dacie urodzenia jak i w zapisie imienia, nazwiska nie może być konwalidowana wyłącznie podłożem kulturowym i obyczajowym występującym w czasie ich sporządzania czy składaniem na powyższą okoliczność oświadczeń. Tak samo nie do zaakceptowania jest stanowisko cudzoziemca wskazującego, iż powyższe błędy w zapisach ww dokumentów są wynikiem znacznego - ponad 100 letniego upływ czasu od daty ich sporządzenia. Jeśli w istocie takie błędy zaistniały a ww E. S. i O. S. to osoby tożsame, nic nie stoi na przeszkodzie aby poprzez instytucję sprostowania (w drodze postępowania cywilnego bądź administracyjnego) wyprowadzić prawidłowe w nich zapisy. Dopiero z dokumentami jednoznacznie wskazującymi na wskazane ustawą pokrewieństwo, a nadto na polską narodowość czy obywatelstwo, można na tej podstawie skutecznie ubiegać się o uzyskanie zezwolenia na pobyt stały na terytorium RP. Dlatego też przedłożone przez cudzoziemca dokumenty tj. duplikat jego aktu urodzenia wydany w dniu [...] września 2015r., z którego wynika, że ojcem cudzoziemca jest F. S. s. O., a matką N. S.- nie zawierający zapisu o narodowości ani obywatelstwie, jak i Wyciąg z państwowego rejestru aktów stanu cywilnego wydany w dniu [...] września 2015r. dotyczący aktu urodzenia F. S. urodzonego [...] kwietnia 1938r. s. O. nie wskazują na polskie pochodzenie (narodowość) jego przodków (ojca). Odnosząc się natomiast do pozostałych dokumentów przedstawionych przez stronę (tj. poświadczone przez Urząd Gminy w L. kserokopie dokumentów z teczek dowodowych T. T. oraz A. L., w których znajdowały się także dokumenty dotyczące H. T. oraz K. T.) należy wskazać, że z dokumentów tych nie wynika pokrewieństwo pomiędzy cudzoziemcem a tymi osobami. Reasumując należy jednoznacznie wskazać, iż jedynie łączne spełnienie obydwu przesłanek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lub w art. 5 ust. 2 i ust. 1 pkt 2 ustawy o repatriacji umożliwia udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały. W związku z tym niespełnienie przez stronę choćby jednej z nich stanowi wystarczającą podstawę do odmowy udzielenia tego rodzaju zezwolenia. Z uwagi na niespełnienie przez M. S. pierwszej z przesłanek wymienionej w art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz w art. 5 ust. 2 ustawy o repatriacji, w ocenie Sądu, była to wystarczająca przesłanka do udzielenia odmowy wnioskowanego zezwolenia. Z kolei stwierdzenie powyższej okoliczności zwalniało organ od badania posiadania przez aplikującego związków z polskością. A zatem reasumując, poczynione ustalenia prowadzą do konstatacji, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 197 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o repatriacji. W związku z powyższym należy stwierdzić, że M. S. nie spełnia pierwszej (z dwóch) przesłanki do udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o repatriacji. Oczywiście skarżący, w przypadku skompletowania stosownej dokumentacji, będzie mógł ponownie skutecznie się ubiegać o uzyskanie zezwolenia na pobyt stały na terytorium RP. Natomiast z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 197 ust. 1 w/w ustawy ("udzielenia zezwolenia na pobyt stały odmawia się cudzoziemcowi...") podjęcie zaskarżonego i utrzymanego w nim w mocy rozstrzygnięcia było, w okolicznościach niniejszej sprawy, obligatoryjne. Pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, również zdaniem Sądu, nie mogą zostać uwzględnione. Dlatego też, mając na uwadze powyższe okoliczności i obowiązującą regulację prawną, w ocenie Sądu organ odmawiając udzielenia wnioskowanego zezwolenia cudzoziemcowi nie dopuścił się zarzucanego w skardze naruszenia prawa. W związku z powyższym skargę na ww decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na podstawie art. 151 ppsa należało oddalić.