IV SA/Wa 1876/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta i Gminy G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Miasto i Gmina G. wniosła do Sądu skargę postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2010 r. uchylające w całości postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] lipca 2010 r. i umarzające postępowanie organu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy G. zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku administracyjno-socjalnego, budynku magazynowego, dziewięciu budynków - kurników do chowu drobiu o łącznej liczbie 315.000 stanowisk/cykl wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...] i [...] w R. w gminie G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego - przez ustawę albo w drodze porozumienia - roli organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) wyłącza możliwość wniesienia przez tę jednostkę środka odwoławczego od rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu administracyjnym, a także wniesienia skargi do sądu administracyjnego od rozstrzygnięcia wydanego przez organ administracji publicznej drugiej instancji, nawet jeżeli jednostka samorządu terytorialnego ma interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy (por. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA z 2001 r., nr 1, poz. 17 oraz z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA z 2003 r., nr 4, poz. 115; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2006 r., II OSK 780/05, LEX 209459 oraz z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, LEX 171164; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., II FSK/818/05, LEX 274863 oraz z dnia 2 marca 2006 r., II GSK 387/05, LEX 197511). W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego "broni" swego interesu prawnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Włączenie organu jednostki samorządu terytorialnego do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest on - ani żaden z pozostałych organów danej jednostki - uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej drugiej instancji, nawet jeżeli ma interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że jednostka samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję - raz organu wydającego decyzję albo postanowienie, a innym razem strony postępowania - w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez Miasto i Gminę G., którego organ (burmistrz) działając jako organ administracji publicznej pierwszej instancji wydał postanowienie z dnia [...] lipca 2010 r. o zawieszeniu postępowania. Postanowienie to zostało zaskarżone przez jedną ze stron do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., które wydało postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p. p. s. a. w pkt 1 sentencji odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w pkt 2 sentencji zapadło na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p. p. s. a.