IV SA/Wa 1876/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędziowie: WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Gminy [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (zwany dalej GDOŚ), po rozpoznaniu zażalenia Gminy S., reprezentowanej przez Wójta Gminy, na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z [...] lutego 2018 r. nr [...] (zwanego dalej RDOŚ w K.), odmawiające uzgodnienia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. S. w części dotyczącej działki nr [...], położonej w miejscowości R. G., gm. S., utrzymał w mocy postanowienie Organu I. instancji. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z [...] lutego 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy S. z [...] lutego 2018 r., odmówił uzgodnienia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. S. w części dotyczącej działki nr [...], położonej w miejscowości R. G., gm. S.. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że ustalenia projektu planu mogą znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 B. N. ([...]). Ponadto teren objęty projektem planu znajduje się w zasięgu ogólnokarpackiego szlaku migracyjnego (K. K.), będącego obszarem umożliwiającym przemieszczanie i bytowanie dużych ssaków drapieżnych i kopytnych. W opinii RDOŚ w K., realizacja ustaleń projektu planu wpłynie negatywnie na drożność wspomnianego korytarza migracyjnego. Wójta Gminy S. w zażaleniu na postanowienie z [...] lutego 2018 r. zarzucił brak przeprowadzenia przez RDOŚ w K. czynności wyjaśniających w celu ustalenia stanu faktycznego na działce nr [...] oraz nieprzedstawienie żadnego materiału dowodowego, potwierdzającego słuszność zaskarżonego postanowienia. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu zażalenia Wójta Gminy S., postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ w K. z [...] lutego 2018 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GDOŚ wskazał, że działka nr [...] jest położna w P. Obszarze Chronionego Krajobrazu, a także w granicach obszaru Natura 2000 B. N. ([...]). Powierzchnia działki nr [...] wynosi [...] ha. Zgodnie z ustaleniami obecnie obowiązującego planu miejscowego z 2004 r. przedmiotowa działka stanowi tereny oznaczone symbolem [...] (tereny rolne predysponowane do zalesienia i zadrzewienia). Przedłożony do uzgodnienia projekt zmiany planu zakłada wprowadzenie na przedmiotowej działce terenów zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i rekreacyjnej (oznaczonych symbolem MNL, o powierzchni [...] ha), a także terenów rolnych z dopuszczeniem urządzeń rekreacyjnych (oznaczonych symbolem R, o powierzchni [...] ha). Teren objęty zmianą planu zlokalizowany jest w odległości ok. [...] m na północny-wschód od drogi wojewódzkiej nr [...], wzdłuż której znajdują się zabudowania mieszkalne wsi R. G.. Do działki od strony północnej i wschodniej przylegają tereny leśne, natomiast na zachód od działki znajdują się łąki. Teren opracowania zlokalizowany jest w dolnej partii zbocza górskiego nachylonego w kierunku południowo-zachodnim. Działka charakteryzuje się średnim spadkiem terenu, wynoszącym ok. 15%. Teren objęty zmianą planu zlokalizowany jest poza obszarem zabudowanym ciągnącym się wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...], biegnącej doliną rzeki S., w dolnej partii zbocza górskiego nachylonego w kierunku południowo-zachodnim. Obszar ten stanowi łąkę kośną, która stanowi dogodne siedlisko dla orlika krzykliwego, który jest przedmiotem ochrony obszaru Natura 2000 B. N.. Zdaniem GDOŚ, przedsięwzięcie wynikające z ustaleń projektu planu oraz jego realizacja wprowadzająca zabudowę mieszkalną, mieszkalno-rekreacyjną i usługową o charakterze turystycznym wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej, obiektami małej architektury, ciągami pieszymi i urządzeniami rekreacyjnymi (w tym zadaszonymi altanami i wiatami) na działce nr [...] może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 B. N.. GDOŚ podkreślił również, że założenia przedmiotowego projektu planu naruszają zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 5 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa M. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012 r. poz. [...], ze zm.), stanowiący, że na omawianym obszarze chronionym zakazuje się wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. GDOŚ wskazał, że ze względu na charakter i rodzaj planowanej zabudowy, nie jest możliwe zastosowanie odstępstwa wynikającego z § 3 ust. 4 pkt 1 lit. a cyt. uchwały, zgodnie z którym wspomniany zakaz nie dotyczy wykonywania koniecznych prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi na terenach przeznaczonych pod zabudowę w obowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego – w obowiązującym planie przedmiotowy teren oznaczony jest symbolem [...] (tereny rolne predysponowane do zalesienia i zadrzewienia). Ustalenia projektu planu nie dotyczą wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, a także realizacji inwestycji celu publicznego, w związku z czym nie zachodzi żadne z odstępstw wymienionych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. GDOŚ podkreślił również, że ustalenia projektu planu, wprowadzające zabudowę w tereny do tej pory niezabudowane, oraz że są sprzeczne z ustaleniem dotyczącym czynnej ochrony ekosystemów nieleśnych obowiązującym w P. Obszarze Chronionego Krajobrazu, obejmującym zachowanie i odtwarzanie korytarzy ekologicznych (§ 2 ust. 3 pkt 7 cyt. uchwały). Zdaniem GDOŚ, lokalizacja zabudowy na działce nr [...] będzie miała negatywny wpływ na P. Obszar Chronionego Krajobrazu i pełnioną przez ten obszar funkcję korytarza ekologicznego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] wywiodła Gmina S., reprezentowana przez Wójta Gminy, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu: 1. naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że projektowana zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. w części dotyczącej działki nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w miejscowości R. G., może oddziaływać na cele ochrony liczącego prawie [...] ha obszaru Natura 2000 B. N., w sposób "znacząco negatywny"; 2. naruszenie § 3 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 3 ust. 4 pkt 1 lit. a uchwały nr [...] Sejmiku Województwa M. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu, poprzez wadliwą wykładnię ww. przepisów, wedle której uchwalenie lub zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być zdarzeniem implikującym naruszenie zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu; 3. naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 7 uchwały nr XVIII/299/12 Sejmiku Województwa M. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszczająca lokalizację zabudowy, będzie miała negatywny wpływ na pełnioną przez ten obszar funkcję szlaku migracyjnego dużych ssaków – tzw. K. K.; 4. naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez pominięcie istotnej okoliczności faktycznej, że projektowana "punktowa" zmiana planu miejscowego dotyczy obszaru, który w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2002 r., która uzyskała pozytywne uzgodnienie właściwych organów ochrony środowiska, określony jest jako "strefa dolinno-osadnicza", której cechą charakterystyczną jest "koncentracja zabudowy i działalności społeczno-gospodarczej"; 5. rażące przekroczenie granic zastosowania tzw. "zasady przezorności", wynikającej z art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, sprowadzające się do zastąpienia ww. zasady tzw. "błędem dowolności"; 6. naruszenie art. 17 ust. 6 lit. a tiret 3 u.p.z.p., poprzez jego niezastosowanie, a jednocześnie naruszenie art. 17 ust. 6 lit. b tiret 2 u.p.z.p. w zw. z art. 23 ust. 5 oraz art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poprzez ich zastosowanie, tj. bezpodstawne wydanie przez RDOŚ w K., a następnie przez GDOŚ rozstrzygnięcia w trybie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo niewystąpienia przesłanek pozwalających na zastosowanie tego trybu, przy jednoczesnym uchyleniu się przez ww. Organy od rozpatrzenia wniosku Wójta Gminy S. o zaopiniowanie projektu MPZP. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje. Na wstępie nadmienić należy, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, ponieważ zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, a które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot skargi mieścił się w dyspozycji tego przepisu, dlatego tryb ten mógł mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Ponadto sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2018 r. nr [...], który utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z [...] lutego 2018 r. nr [...], odmawiające uzgodnienia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. S. w części dotyczącej działki nr [...], położonej w miejscowości R. G., gm. S.. W świetle poczynionej oceny stanu faktycznego i prawnego Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że skarga Wójta Gminy S. nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd przyjął za własne ustalenia faktyczne Organów obu instancji, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne przytaczanie. W ocenie Sądu, niezasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 1 pkt 1 k.p.a., Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Procedura planistyczna nie jest regulowana przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ nie rozstrzyga się w niej o spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych. Postępowanie w sprawie sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego nie jest zatem postępowaniem administracyjnym, lecz postępowaniem prawotwórczym (uchwałodawczym), do którego nie stosuje się przepisów tego Kodeksu (por. postanowienie NSA z 29 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1254/12). Implikuje to, że art. 106 k.p.a. w procedurze planistycznej stosowany jest "odpowiednio", tj. z modyfikacjami wynikającymi z przepisów rozdziału 2 Planowanie przestrzenne w gminie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym samym nie mają do niego zastosowania wszystkie reguły procedury administracyjnej. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie była jednak kwestia ustalenia podstaw odmowy uzgodnienia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. S. w części dotyczącej działki nr [...], położonej w miejscowości R. G., gm. S. w zakresie ustaleń planu mogących mieć negatywny wpływ na przyrodę obszaru chronionego krajobrazu oraz mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Nadmienić przy tym należy, że zaskarżone postanowienie GDOŚ z [...] kwietnia 2018 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie RDOŚ w K. z [...] lutego 2018 r. wydane zostało na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b tiret 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073, dalej u.p.z.p.), zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzgadnia projekt planu z organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych. Z kolei stosownie do art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r., poz. 142 ze zm.; daje ustawa o ochronie przyrody), projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej obszaru chronionego krajobrazu, wymagają uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Ponadto w myśl art. 30 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, projekty (...) miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (...) w części dotyczącej istniejącego lub projektowanego obszaru Natura 2000 wymagają uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 1 u.p.z.p., uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Wbrew zatem zarzutom skargi, kontrolowane przez Sąd rozstrzygnięcie zostało wydane przez właściwe Organy administracji publicznej, które oparły je na prawidłowej podstawie prawnej i dochowały przewidzianej dla niego formy postanowienia, z uwagi na spełnienie przesłanek pozwalających na zastosowanie takiego trybu uzgodnień. Nielogiczne wydają się zatem twierdzenia Skarżącej, jakoby Organy w niniejszej sprawie uchyliły się od rozpatrzenia wniosku Wójta Gminy S. z [...] lutego 2018 r. Uzgodnienie może mieć bowiem zarówno charakter negatywny, jak i pozytywny, dlatego mimo wydania rozstrzygnięcia niezgodnego z oczekiwaniami Skarżącej nie można stwierdzić, aby Organy uchybiły ciążącym na nich obowiązkom. Tym bardziej, że gdyby faktycznie dopuścił się takiego zaniechania, nie istniałby przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. W orzecznictwie podkreśla się, że zajęcie stanowiska przez inny organ przy sporządzaniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter aktu nadzoru nad działalnością gminy, przewidzianego przepisami szczególnymi. Gmina jest podmiotem władzy publicznej, dysponującym tzw. władztwem planistycznym. Jednakże władztwo to nie ma charakteru absolutnego, ponieważ ustawodawca przewidział środki prawne służące wpływaniu szerokiego kręgu podmiotów na proces planistyczny, m.in. przez uzgodnienie projektu planu zagospodarowania przestrzennego z odpowiednimi organami, stosowanie do przepisów odrębnych. W zaskarżonym postanowieniu Organy stwierdziły zaś, że ustalenia projektu zmiany planu mogą znacząco negatywnie oddziaływać na bytowanie orlika krzykliwego, będącego przedmiotem ochrony obszaru Natura 2000 B. N. oraz że są sprzeczne z zakazem wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, obowiązującym w P. Obszarze Chronionego Krajobrazu, a także ustaleniami dotyczącymi czynnej ochrony ekosystemów nieleśnych tego obszaru. W ocenie Sądu, argumentacja przedstawiona przez Organy w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Powierzchnia działki nr [...] wynosi [...] ha, co rzeczywiście można uznać za wielkość nieistotną z punktu widzenia obszaru Natura 2000 B. N., którego powierzchnia wynosi prawie [...] tys. Ha. Kwestia sporna w niniejszej sprawie ogniskuje się jednakże wokół lokalizacji planowanej inwestycji poza zwartą zabudową wsi. Organy obu instancji wskazały, że ustalenia projektu planu, wprowadzające na działce nr [...] zabudowę mieszkalną, mieszkalno-rekreacyjną i usługową o charakterze turystycznym wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej, obiektami małej architektury, ciągami pieszymi i urządzeniami rekreacyjnymi (w tym zadaszonymi altanami i wiatami), mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 B. N.. Zdaniem Sądu, stan środowiska szczegółowo opisany w decyzji Organu II. instancji uzasadnia przyjęcie, że istnieje ryzyko rozwoju zabudowy rozproszonej terenów żerowiskowych, a tym samym zwiększenia antropopresji i obniżenia atrakcyjności siedlisk, które może prowadzić do porzucenia ich przez orlika krzykliwego. Istnieją zatem racjonalne przesłanki do stwierdzenia, że przedsięwzięcie wynikające z ustaleń projektu planu może znacząco wpływać na siedliska orlika krzykliwego i jednocześnie nie można z całą pewnością wykluczyć, aby realizacja tego przedsięwzięcia oddziaływała na obszar Natura 2000 B. N.. Przedmiotowy teren jako całość tworzy chroniony ekosystem, którego walory powinny być chronione zgodnie z zasadą przezorności. Zasada ta zobowiązuje bowiem każdego, kto planuje, wyraża zgodę lub podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest w pełni rozpoznane (ze względu m.in. na deficyt informacji; niemożność wykonania analiz czy symulacji; rozbieżność stanowisk, zwłaszcza stanowisk ekspertów), by kierując się przezornością, podjął wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. Zasada ta zakłada więc prewencyjne przeciwdziałanie niekorzystnym skutkom określonych zamierzeń na środowisko także wtedy, gdy brak pewności, czy skutki te wystąpią. Jak ujął to NSA w wyroku z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2002/15, istota zasady przezorności sprowadza się do tego, by w sytuacji, gdy nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie na środowisko jest nieznaczące, uznać, że może być ono znaczące. Innymi słowy, sięgnięcie po środki ochrony środowiska, w tym reglamentacyjne, polegające na zakazie podejmowania pewnych działań, nie musi być następstwem wykazania szkodliwości tych działań, czyli jej udowodnienia w sposób wolny od wątpliwości, lecz może opierać się na uprawdopodobnieniu i wynikającej z niego hipotezie co do potencjalnego wpływu tych działań na środowisko, co – w ocenie Sądu - ma miejsce w niniejszej sprawie. Oczywiście, hipoteza ta nie może być dowolna i musi być wywiedziona z racjonalnych przesłanek, które powinny dać się zweryfikować, niemniej nie musi być pewna w stopniu wykluczającym możliwość odmiennej wersji wydarzeń. W świetle zasady przezorności nierozwiane, racjonalne wątpliwości zawsze interpretuje się "na korzyść środowiska". Działania prewencyjne służą bowiem skonstruowaniu skutecznej ochrony całokształtu elementów przyrodniczych i powiązań istniejących między nimi, które składają się na pojęcie środowiska. Niezasadnie twierdzi zatem Skarżąca, że Organy naruszyły art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Stwierdzenie, że ustalenia projektu zmiany planu mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 B. N., obligowało Organy do odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu planu, ponieważ gdy organ administracji publicznej nie jest w stanie wykluczyć negatywnych skutków realizacji inwestycji, zgodnie z zasadą przezorności, nie może być ona realizowana. Ponadto ustalenia projektu zmiany planu naruszają zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 5 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa M. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012 r. poz. [...], ze zm.), stanowiący, że na przedmiotowym obszarze chronionym zakazuje się wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Przyjmuje się, że trwałe zniekształcenie rzeźby terenu oznacza działania polegające na zaburzeniu stosunków wysokościowych (zmiana rzędnych terenu) oraz układu nachyleń i przebiegu naturalnych granic rzeźby. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy teren objęty projektem planu położony jest w dolnej partii zbocza górskiego nachylonego w kierunku południowo-zachodnim, a średni spadek terenu wynosi ok. 15 %. W ocenie Sądu, zasadnie uznano, że ze względu na znaczny spadek terenu oraz konieczność przeprowadzenia jego niwelacji, realizacja obiektów kubaturowych i urządzeń infrastruktury drogowej na działce nr [...], wiązałaby się z naruszeniem zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, a dokonane zniekształcenie rzeźby terenu miałoby charakter trwały. Jednocześnie ze względu na charakter i rodzaj planowanej zabudowy, nie ma możliwości zastosowania odstępstwa wynikającego z § 3 ust. 4 pkt 1 lit. a cyt. uchwały, dopuszczającego wykonanie prac ziemnych związanych z robotami budowlanymi na terenach przeznaczonych pod zabudowę w obowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...]w obowiązującym planie oznaczona jest symbolem [...] (tereny rolne predysponowane zalesienia i zadrzewienia), w sprawie nie występują więc przesłanki do zastosowania wskazanego odstępstwa. Organy obu instancji zasadnie przyjęły również, że ustalenia projektu planu, wprowadzające zabudowę na terenie do tej pory niezabudowanym, zlokalizowanym poza zwartą zabudową wsi, są sprzeczne z ustaleniem dotyczącym czynnej ochrony ekosystemów nieleśnych, obowiązującym w P. Obszarze Chronionego Krajobrazu, obejmującym zachowanie i odtwarzanie korytarzy ekologicznych (§ 2 ust. 3 pkt 7 cyt. uchwały). Poza sporem w sprawie pozostaje fakt, że działka nr [...] jest zlokalizowana w obrębie ogólnokarpackiego szlaku migracyjnego (K. K.), będącego obszarem umożliwiającym migrację dużych ssaków drapieżnych i kopytnych oraz ich wymianę między poszczególnym subpopulacjami. Korytarze migracyjne łączą ze sobą poszczególne ostoje przyrodnicze, zapewniając integralność całej krajowej sieci ochrony przyrody. Lokalizacja zabudowy na działce [...] będzie w efekcie prowadziła do urbanizacji tego terenu, a zatem będzie miała negatywny wpływ na P. Obszar Chronionego Krajobrazu i pełnioną przez ten obszar funkcję korytarza ekologicznego. Wprowadzenie zabudowy, która wyraźnie przekracza ukształtowaną linię zabudowy, stanowić będzie bowiem przyczynek do dalszego zagospodarowania tego terenu, powodującego stopniową likwidację siedlisk żerowania i torowanie drożności tego korytarza migracyjnego. Ochrona środowiska na tym obszarze wymaga zaś ograniczenia zabudowy do miejsc jej obecnej koncentracji. Wobec poczynionych ustaleń prawidłowo uznano również, że ustalenia projektu planu nie dotyczą wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, a także realizacji inwestycji celu publicznego, w związku z czym nie zachodzi też żadne z odstępstw wymienionych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.