IV SA/Wa 1879/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej; oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...][...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017r. znak: [...] wymierzającą P.H.I. [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...], administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł, za gospodarowanie odpadami w Stacji Przeładunku Odpadów Komunalnych przy ul. U. [...] w [...], położonej na terenie działki nr [...] obręb [...] [...] w [...], z naruszeniem warunków decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów. Zaskarżone rozstrzygniecie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniach [...]-[...] grudnia 2016 r., [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: organ I instancji, [...] WIOŚ), przeprowadził kontrolę interwencyjną na terenie Stacji Przeładunkowej Odpadów Komunalnych zlokalizowanej przy ul. U. [...], składającej się z działki nr [...] obręb [...] [...], prowadzonej przez P.H.U. [...] Sp. z o. o. (dalej też : spółka, skarżąca). W trakcie przeprowadzonej kontroli ustalono, że spółka posiada decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], zezwalającą spółce na zbieranie odpadów na terenie działki nr [...] obręb [...] [...] w [...]. W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono naruszenia zarówno przepisów prawa w zakresie odpadów, jak i wydanych podmiotowi decyzji z zakresu gospodarki odpadami, bowiem stwierdzono, iż: w hali magazynowej brak jest kontenerów i pojemników do magazynowania odpadów. W dniach kontroli odpady magazynowane były bezpośrednio na posadzce hali magazynowej (w przypadku niesegregowanych wymieszanych odpadów komunalnych) bądź luźno usypanych gabarytów (w przypadku odpadów wielkogabarytowych oraz zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego) hala magazynowa nie posiadała wyposażenia w linię do przeładunku odpadów. W trakcie kontroli na posadzce hali magazynowej widoczne były rozlewy cieczy w miejscu wcześniejszego magazynowania (po załadunku na samochody) odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz odpadów wielkogabarytowych, pochodzących ze zbiorki od mieszkańców. Na terenie hali brak było sorbentu do usunięcia wskazanych wyżej cieczy z posadzki. Stanowi to naruszenie pkt 3. decyzji na zbieranie odpadów w zakresie dotyczących miejsca i sposobu magazynowania odpadów, który m. in. stanowi, że magazynowanie odpadów winno odbywać się poprzez ich selektywne gromadzenie w szczelnych kontenerach lub pojemnikach. spółka nie założyła i tym samym nie prowadziła kart ewidencji odpadów dla wszystkich zbieranych odpadów na terenie Stacji Przeładunkowej Odpadów Komunalnych przy ul. U. [...] w [...]. Ewidencję odpadów prowadziła wyłącznie w oparciu o karty przekazania odpadów. Dokonana w czasie kontroli analiza okazanych kart przekazania odpadów wykazała nieprawidłowości w ich prowadzeniu. Powyższe stanowi naruszenie dodatkowych warunków prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów, zawartych w pkt 5. ww. decyzji z której wynika, że podmiot ma prowadzić ilościowa i jakościową ewidencję odpadów, z zastosowaniem kart ewidencji odpadów oraz kart przekazania odpadów. Wyniki kontroli zostały udokumentowane przez kontrolujący organ protokołem z kontroli z dnia [...] grudnia 2016 r, nr: [...], sygn. [...], który strona podpisała nie wnosząc uwag ani zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonej kontroli [...] WIOŚ po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] czerwca 2017r. (znak wskazany na wstępie) wymierzył P.H.U. [...] Sp. z o. o., z siedzibą we [...], administracyjną karę pieniężną w wysokości [...]zł, za gospodarowanie odpadami w Stacji Przeładunkowej Odpadów Komunalnych przy ul. U. [...], położonej na terenie działki nr [...] obręb [...] [...] w [...], z naruszeniem warunków decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów. W uzasadnieniu organ odwołał się do obowiązujących w sprawie przepisów oraz wskazał, że przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, kierowano się dyspozycją wynikającą z art. 199 ustawy o odpadach. Biorąc pod uwagę rodzaj naruszenia i jego brak negatywnego wpływu na środowisko, - administracyjną karę pieniężną wymierzono w wysokości [...] złotych. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r., spółka odwołała się od wskazanej wyżej decyzji organu I instancji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odwołaniu zarzucono naruszenie prawa materialnego tj.: art. 194 ust. 1 pkt 4, art. 199, ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, oraz naruszenie prawa procesowego tj. art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80, art. 7, art. 107 § 3 k.p.a. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu sprawy decyzja z dnia [...] kwietnia 2018r. (o numerze wskazanym na wstępie) utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w jego ocenienie odwołanie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W ocenie organu odwoławczego, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organ I instancji wyczerpująco i wnikliwie, bowiem organ, oprócz ustaleń dokonanych w trakcie kontroli, przeprowadził także rozprawę administracyjną, zapewniając strome możliwość wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz przyspieszenie postępowania administracyjnego. Organ wskazał również, że w postępowaniu odwoławczym przeprowadzony został wnioskowany przez spółkę dowód: z pisma spółki z dnia [...] stycznia 2017r. kierowanego do [...] WIOŚ, dotyczącego usunięcia przez spółkę nieprawidłowości w dokumentach ewidencyjnych, z pisma spółki z dnia [...] lutego 2017r. adresowanego do Urzędu Miejskiego w [...], informującego o usunięciu nieprawidłowości w magazynowaniu odpadów oraz z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2017r. umarzającej postępowanie w sprawie nieprzestrzegania warunków decyzji tegoż organu z dnia [...] listopada 2016r. znak: [...] na zbieranie odpadów. Dowód ten, zdaniem organu, nie ma istotnego znaczenia przy rozpatrywaniu sprawy, bowiem dokumenty potwierdzają zaistnienie nieprawidłowości. Natomiast bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy pozostaje fakt, że w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji naruszenia zostały usunięte, gdyż przesłanką wystarczającą do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w trybie art. 194 ust. 1 pkt4 ustawy o odpadach jest gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, które zostało stwierdzone w trakcie prowadzonej w dniach [...]-[...] grudnia 2016 r. kontroli. Organ zauważył przy tym że usunięcie nieprawidłowości już po kontroli nie oznacza, że odpadła podstawa do ukarania strony. Organ wyjaśnił również, że informacje zgromadzone w toku kontroli prowadzonej w zakładzie przez pracowników Urzędu Miasta [...], stanowiące dowód w postępowaniu toczącym się przed Prezydentem Miasta [...], nie mają wpływu na wynik niniejszej sprawy. Organ odwoławczy uznał, że [...] WIOŚ szczegółowo udokumentował oraz właściwie ocenił stan faktyczny stosownie do art. 80 kpa. Ustalenia z kontroli, których strona nie kwestionowała wskazują na gospodarowanie odpadami w sposób, który nie był zgodny z warunkami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r., zezwalającej P.H.U. [...] Sp. z o. o., na zbieranie odpadów na terenie działki nr [...] obręb [...] [...] w [...]. Z tego powodu organ I instancji słusznie uznał okoliczność gospodarowania przez stronę odpadami w sposób niezgody z warunkami wydanego zezwolenia, za udowodnioną. Organ odwoławczy podzielił w tym zakresie argumentację organu I instancji, która zdaniem GIOŚ, jest uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Organ podkreślił, że stan faktyczny, ustalony przez organ I instancji został szczegółowo opisany w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...], do którego strona nie wniosła żadnych zastrzeżeń. Nadto w sprawie została przeprowadzona rozprawa administracyjna podczas której spółka również nie wniosła uwag i zastrzeżeń. Podkreślono również, że zaskarżona decyzja posiada wszystkie wymagane, wymienione w art. 107 kpa składniki. Przeprowadzony przez organ I instancji wywód w przedmiocie oceny posiadanych dowodów, jest zdaniem organu odwoławczego krótki ale logiczny i nie nosi cech dowolności. Sposób sformułowania uzasadnienia organu I instancji wskazuje na to, iż prawidłowo zastosował on przepisy prawa. Organ odwoławczy podziela w tym zakresie argumentację organu I instancji, która w świetle poczynionej oceny materiału dowodowego jest uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Dodatkowo jednak GIOŚ wyjaśnił, że pismo strony skierowane w dniu [...] stycznia 2017 r. do [...] WIOŚ informuje o przedsięwzięciu odpowiednich kroków oraz o wprowadzeniu zmian i usprawnień w zakładzie, pozwalających na wyeliminowanie podobnych do stwierdzonych podczas kontroli naruszeń w przyszłości, nie oznacza, że nieprawidłowości nie miały w ogóle miejsca. Usunięcie nieprawidłowości oznacza jedynie przywrócenie stanu sprzed naruszeń i przestrzeganie obowiązków nałożonych na przedsiębiorcę w wydanej mu decyzji na zbieranie odpadów. Z powyższych względów pismo strony z dnia [...] stycznia 2017 r., w którym spółka ustosunkowuje się do zarządzenia pokontrolnego, wskazując na niezwłoczne usunięcie stwierdzonych naruszeń, nie stanowi przesłanki do odstąpienia od wymierzenia karty administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, organ odwoławczy wyjaśnił, że w jego ocenie mając na względzie stwierdzone naruszenia zasadnym było wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnia, iż w świetle tej normy prawnej, przesłanką do wymierzenia przedsiębiorcy prowadzącemu działalność w zakresie zbierania odpadów, jest samo stwierdzenie faktu gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, co w niniejszej sprawie miało miejsce. W ocenie organu odwoławczego [...] WIOŚ wymierzając karę w wysokości [...] zł a zatem w dolnym przedziale ustawowo przewidzianego limitu prawidłowo ustalił jej wysokość oraz prawidłowo ją uzasadnił. Niezgadzając się z powyższą decyzją spółka zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "w części, w jakiej Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję o wymierzeniu P.H.U. [...] Sp. z o. o. (...), administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł (...) za gospodarowanie odpadami w Stacji Przeładunkowej Odpadów Komunalnych przy ul. U. [...], (...) z naruszeniem warunków decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów". W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego i procesowego tj.: - art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym, w którym nie doszło do naruszenia przez skarżącego warunków zezwolenia na prowadzenie zbierania odpadów; - art. 6 k.p.a. - poprzez działanie organu administracji publicznej w sprzeczności z przepisami prawa - zarówno materialnego jak i procesowego; - art. 7 k.p.a. - poprzez niepodjęcie przez organ administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz przedkładanie interesu publicznego nad słuszny interes strony oraz interes społeczny; - art. 12 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej w sprzeczności z zasadami wnikliwości; - art. 77 k.p.a. - poprzez niedokonanie prawidłowego zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w postępowaniu przed organem administracji. Ewentualnie skarżąca spółka podniosła również zarzut naruszenia art. 194 ust.3 w związku z art. 199 ustawy o odpadach poprzez wymierzenie skarżącej kary nieproporcjonalnej do stopnia naruszenia oraz zagrożenia, poprzez nieuwzględnienie rodzaju naruszenia i jego wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okresu trwania naruszenia i rozmiarów prowadzonej działalności oraz skutków tych naruszeń i wielkości zagrożenia. Podnosząc wskazane zarzuty skarżąca spółka wniosła o : "1) uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji GIOŚ w części w jakiej organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wymierzającej P.H.U. [...] Sp. z o. o., (...) administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł ewentualnie: o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w części w jakiej organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wymierzającej P.H.U. [...] Sp. z o. o.,(...) administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. 2) zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych". W uzasadnieniu skargi skarżąca obszernie uzasadniła podnoszone zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd na wstępie wskazuje, iż mimo określenia w skardze przez skarżącą, że zaskarża ona decyzje GIOŚ w części w jakiej organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, to w istocie skarżąca skarży wskazaną decyzję GIOŚ w całości bowiem zaskarżona do Sądu decyzja GIOŚ utrzymuje w mocy w całości decyzję organu I instancji. Sąd zatem, mimo wskazywanego we wnioskach ograniczenia, uznał iż w istocie intencją spółki było zaskarżenie decyzji w całości i w tym też zakresie rozpoznał sprawę. Po skontrolowaniu zaskarżonej decyzji jak również decyzji organu I instancji oraz przeprowadzonego postępowania administracyjnego Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Sąd rozpoznając sprawę nie dopatrzył się bowiem w działaniu organów administracji takich naruszeń norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżania jest decyzja GIOŚ z dnia [...] kwietnia 2018r. (nr wskazany na wstępie) utrzymująca w mocy decyzję [...] WIOŚ z dnia [...] czerwca 2017r. (znak wskazany na wstępie), wymierzającą skarżącej spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł., za gospodarowanie odpadami w Stacji Przeładunkowej Odpadów Komunalnych przy ul. U. [...] w [...], z naruszeniem warunków decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów. Podstawą materialnoprawną ww. decyzji był art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. odpadach (jt. Dz.U.z 2018, poz. 21- dalej: ustawa o odpadach). Zgodnie z tym przepisem administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41. Za naruszenie, o którym mowa m. in. we wskazanym wyżej przepisie kara pieniężna wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może przekraczać 1.000.000 zł (ust. 3 wskazanego przepisu). Z kolei w myśl art. 199 ustawy o odpadach, który miał również, zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem w oparciu o kryteria określone w tym przepisie organ ustala wysokość administracyjnej kary pieniężnej, wojewódzki inspektor ochrony środowiska zobligowany był kierować się przy wymieraniu kary : - rodzajem naruszenia i jego wpływem na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, - okresem trwania naruszenia i rozmiarami prowadzonej działalności, - skutkami tych naruszeń i wielkością zagrożenia. Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż przeprowadzona w dniach [...]-[...] grudnia 2016r. kontrola interwencyjna ujawniła, że skarżąca pomimo, określenia w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 znak [...] zezwalającej spółce na zbieranie odpadów na terenie działki nr [...]: - w pkt 3 decyzji -dotyczącym miejsca i sposobu magazynowania odpadów- że magazynowanie odpadów winno odbywać się poprzez ich selektywne gromadzenie w szczelnych kontenerach lub pojemnikach. To w dniu kontroli w hali magazynowej brak było kontenerów i pojemników do magazynowania odpadów. Odpady magazynowane były bezpośrednio na posadzce hali magazynowej (w przypadku niesegregowanych wymieszanych odpadów komunalnych) bądź luźno usypanych gabarytów (w przypadku odpadów wielkogabarytowych oraz zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego). Hala magazynowa nie posiadała wyposażenia w linię do przeładunku odpadów. Nadto w trakcie kontroli, jak wynika z protokołu, na wyposażeniu magazynu brak było sorbentu pozwalającego na usuniecie cieczy pozostałych na posadzce magazynowej po dokonaniu załadunku zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego oraz odpadów wielkogabarytowych. - w pkt 5 decyzji – dodatkowe warunki prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów- że należy prowadzić ilościową i jakościową ewidencję odpadów, z zastosowaniem kart ewidencji odpadów oraz kart przekazania odpadów. To jak wynika z protokołu kontroli, czemu nie przeczy również sama skarżąca, nie założyła ona i nie prowadziła kart ewidencji odpadów dla wszystkich zbieranych odpadów na terenie Stacji Przeładunkowej Odpadów Komunalnych. Ewidencja odpadów prowadzona była wyłącznie w oparciu o karty przekazania odpadów a nadto przeprowadzona podczas kontroli analiza okazanych kart wykazała nieprawidłowości w ich prowadzeniu. Zauważenia również wymaga, na co wskazywał również organ w zaskarżonej decyzji, że ustalenia faktyczne dokonane podczas kontroli nie były negowane przez skarżącą ani w protokole z kontroli, który został podpisany bez uwag i zastrzeżeń, ani też podczas rozprawy administracyjnej, która była przeprowadzona przez organ I instancji w dniu [...] kwietnia 2017r. ( v. protokół z rozprawy). W ocenie Sądu ujawnione w toku kontroli nieprawidłowości w zakresie nieprzestrzegania warunków udzielonego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, spowodowały po stronie organów obowiązek nałożenia na skarżącą sankcji karnej przewidzianej w ustawie o odpadach. Wskazać należy, iż odpowiedzialność, o której mowa w art. 194 ust.1 pkt 4 ww. ustawy, ma charakter obiektywny, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ, że posiadacz odpadów dopuścił się - tak jak w niniejszej sprawie- naruszenia polegającego na gospodarowaniu odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, o którym mowa w art. 41, to ma obligatoryjny obowiązek nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w art. 194 ust.3 ustawy o odpadach ( nie mniej niż 1.000 zł i nie może przekroczyć 1.000.000 zł.). Zadaniem Sądu treść powołanego przepisu należy rozumieć w ten sposób, że dla wymierzenia kary wystarczającą przesłanką jest stwierdzenie, że podmiot dopuścił się naruszenia w zakresie chociażby jednej ze wskazanych w tym przepisie form działalności obejmującej odpady i nie ma przy tym znaczenia czy dopuścił się tego naruszenia jednorazowo czy więcej razy. Nie ma również znaczenia, że po stwierdzonym przez organy naruszeniu warunków udzielonego zezwolenia, strona dołożyła starań by usunąć wszelkie stwierdzone nieprawidłowości, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie a co wynika z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie nieprzestrzegania warunków określonych w decyzji tegoż organu z dnia [...] listopada 2016r. zezwalającej na zbieranie odpadów oraz pism skarżącej z dnia [...] stycznia 2017r. i z dnia [...] lutego 2017r. (załączonych do odwołania od decyzji [...] WIOŚ). Należy bowiem zauważyć, że gdyby racjonalny ustawodawca, nałożenie kary wiązał z późniejszymi zrachowaniami podmiotu po ujawnieniu naruszenia warunków udzielonego zezwolenia, to niewątpliwie dałby temu wyraz w powołanym przepisie lub w innym przepisie ustawy o odpadach, stanowiąc np. że w przypadku późniejszego niezwłocznego usunięcia stwierdzonych naruszeń warunków zezwolenia organ odstępuje lub może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Z powołanego wyżej art. 194 ust.3 w związku z art. 199 ustawy o odpadach wynika natomiast, że ustawodawca dał organom możliwość miarkowania kary określając jej przedział oraz wskazując okoliczności, które winny być przez organ brane pod uwagę przy ustalaniu jej wysokości. W niniejszej sprawie niewątpliwie ustalona kara mieści się w przedziale określonym przez przepis art. 194 ust.3 ustawy. Jest ona ustalona w jej dolnej granicy tj. w wys. [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika również jakie okoliczności zostały przez organ uwzględnione przy miarkowaniu kary. Przy czym zauważenia wymaga, że zawarte w tym zakresie, w zaskarżonej decyzji, uzasadnienie nie zawiera bardzo rozbudowanej analizy poszczególnych okoliczności wziętych przez organ pod uwagę. Nie mniej jednak zdaniem Sądu jest ono wystarczające i przekonujące. Na stronie 9 zaskarżonej decyzji organ wskazał bowiem, że na wysokość wymierzonej kary pieniężnej wpłynął fakt, iż pomimo widocznych wycieków pozostających na posadzce w miejscu magazynowania odpadów nie spowodowały one szkód w środowisku. Zauważył również, że ze względu na brak stosownej ewidencji trudne jest ustalenie dokładnego okresu trwania naruszenia przed rozpoczęciem kontroli u przedsiębiorcy, co spowodowało przyjęcie czasu naruszenia od momentu wszczęcia kontroli w dniu [...] grudnia 2016r. aż do poinformowania przez skarżącą organu I instancji o usunięciu naruszenia (pismo z dnia [...] stycznia 2017r.), a zatem uwzględniono krótki okres naruszenia. Organ wskazał również, że ze względu na to, iż skarżąca prowadziła ewidencję odpadów jedynie w oparciu o karty przekazania odpadów trudne jest oszacowanie ilości odpadów zbieranych i z tego względu organ przy miarkowaniu kary nie uwzględnił wpływu tej okoliczności na jej wysokość. Na zakończenie Sąd zauważa, że niewątpliwie okoliczność, iż skarżąca podjęła niezwłoczne czynności celem usunięcia naruszeń, na co wskazują złożone przez nią dokumenty (pismo z dnia [...] stycznia 2017r., decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2017r. umarzająca postepowanie w sprawie nieprzestrzegania warunków decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów), jak słusznie wskazał organ nie ma wpływu na wydanie decyzji, bowiem są to okoliczność która zaistniała już po stwierdzeniu naruszenia. Nadto należy również zwrócić uwagę, że wskazana okoliczność nie jest również wymieniana w śród okoliczności określonych w art. 199 ustawy o odpadach, które organ bierze pod uwagę przy wymiarze wysokości kary. Choć trzeba zauważyć, że pośrednio ta okoliczność jest uwzględniana, bowiem ma ona wpływ na brany pod uwagę okres trwania naruszenia. W niniejszej sprawie organ miarkując karę uwzględnił długość trwania naruszenia a zatem również i okoliczność podjęcia przez skarżącą stosownych czynności w celu zaprzestania naruszenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016r. Mając zatem powyższe na uwadze Sąd uznał, że podniesione zarzuty w skardze jako niezasadne nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] WIOŚ z dnia [...] czerwca 2017r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie naruszają ww. przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów procesowych przez oba organy orzekające w niniejszej sprawie, w tym w szczególności podniesionych w zarzutach skargi, gdyż jak wynika z treści zaskarżonej decyzji organ II instancji przeprowadził postępowanie uzupełniające z wnioskowanych dowodów w tym w szczególności z pisma skarżącej z dnia [...] stycznia 2017r. i odniósł się w uzasadnieniu decyzji do tego dowodu. Mając powyższe na względzie Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 z późn. zm.), skargę oddalił.